هانتاویروس: چیست، چگونه شیوع پیدا می‌کند و چگونه می‌توان در امان ماند؟

گزارش‌های بین‌المللی اخیر از موارد ابتلا به هانتاویروس، این عفونت را دوباره به بحث عمومی کشانده است، اما این بدان معنا نیست که این یک ویروس جدید یا تهدیدی شبیه به کووید است.

اما این همچنین زمان خوبی برای عقب‌نشینی و نگاه به واقعیت‌ها است.

هانتاویروس ویروس جدیدی نیست. پزشکان و دانشمندان دهه‌هاست که از وجود آن آگاه هستند. و اگرچه می‌تواند در برخی افراد بیماری ایجاد کند، اما عفونت‌های آن در بیشتر نقاط جهان، از جمله هند، نادر است. این ویروس به راحتی آنفولانزا یا کووید-۱۹ بین افراد منتقل نمی‌شود و اقدامات احتیاطی اولیه روزمره مانند تمیز نگه داشتن خانه، کنترل جوندگان و رعایت بهداشت، در کاهش خطر بسیار مؤثر است.

این مقاله به شما کمک می‌کند تا هانتاویروس را به روشنی درک کنید، تا بتوانید بدون نگرانی غیرضروری از خود و خانواده‌تان محافظت کنید.
 

هانتاویروس چیست؟

هانتاویروس یک ویروس واحد نیست. این ویروس خانواده‌ای از ویروس‌ها است که توسط انواع خاصی از جوندگان، عمدتاً موش‌های صحرایی و موش‌های خانگی، که به عنوان "میزبان" طبیعی عمل می‌کنند، منتقل می‌شود. نکته جالب این است که خود جوندگان بیمار نمی‌شوند. آنها ویروس را بی‌صدا حمل می‌کنند و آن را از طریق ادرار، مدفوع و بزاق خود دفع می‌کنند.

انسان‌ها می‌توانند وقتی به‌طور تصادفی با این مواد آلوده تماس پیدا می‌کنند، آلوده شوند، که اغلب از طریق تنفس ذرات ریز گرد و غبار حاوی ویروس است. یادآوری این نکته مهم است: هانتاویروس در درجه اول بیماری‌ای است که از جوندگان به انسان منتقل می‌شود، نه از فردی به فرد دیگر.

این ویروس نام خود را از رودخانه هانتان در کره جنوبی گرفته است، جایی که برای اولین بار در دهه ۱۹۷۰ شناسایی شد. دانشمندان هنگام بررسی تب مرموزی که در طول جنگ کره سربازان را تحت تأثیر قرار داده بود، آن را کشف کردند.

سویه‌های مختلفی از هانتاویروس در سراسر جهان یافت می‌شود. هر سویه معمولاً به یک گونه جونده خاص مرتبط است و در یک منطقه خاص یافت می‌شود. به عبارت ساده، موش‌های صحرایی و موش‌های خانگی مختلف در نقاط مختلف جهان، نسخه‌های مختلفی از این ویروس را حمل می‌کنند.
 

هانتاویروس کجا یافت می‌شود؟

هانتاویروس در هر قاره‌ای که جوندگان زندگی می‌کنند وجود دارد، اما عفونت‌های انسانی همچنان نادر است. سازمان بهداشت جهانی تخمین می‌زند که سالانه بین ۱۰،۰۰۰ تا ۱۰۰،۰۰۰ مورد در سراسر جهان وجود دارد. با توجه به جمعیت جهان، این تعداد کمی است.
 

در قاره آمریکا:

در قاره آمریکا، هانتاویروس‌ها می‌توانند باعث ایجاد بیماری به نام سندرم ریوی هانتاویروس (HPS) شوند که در درجه اول ریه‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. برای اینکه درک کنید این بیماری چقدر نادر است: CDC تنها ۸۹۰ مورد تأیید شده را در سراسر ایالات متحده طی سی سال (۱۹۹۳ تا ۲۰۲۳) ثبت کرده است. یک گونه خاص، ویروس آند که عمدتاً در آرژانتین و شیلی یافت می‌شود، تنها هانتاویروس شناخته شده است که گاهی اوقات از طریق تماس نزدیک بین افراد منتقل می‌شود. حتی این مورد نیز غیرمعمول است.
 

در اروپا و آسیا:

در اروپا و آسیا، هانتاویروس‌ها بیماری متفاوتی به نام تب خونریزی‌دهنده همراه با سندرم کلیوی (HFRS) ایجاد می‌کنند که عمدتاً کلیه‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. چین بیشترین تعداد موارد ابتلا را در جهان گزارش می‌دهد، اما میزان کلی عفونت در جمعیت همچنان بسیار پایین است.
 

در هند

در هند، به نظر نمی‌رسد که هانتاویروس یک مشکل بهداشت عمومی رایج باشد. شواهدی از مواجهه با هانتاویروس در جوندگان و برخی مطالعات انسانی گزارش شده است، اما شیوع گسترده و شناخته شده‌ای از آن مشاهده نشده است. برای عموم مردم، اقدامات عملی کنترل جوندگان همچنان به عنوان اقدام احتیاطی اصلی باقی مانده است.
 

هانتاویروس چگونه شیوع پیدا می‌کند؟

درک چگونگی شیوع هانتاویروس، عملی‌ترین گامی است که می‌توانید برای پیشگیری بردارید.
 

مسیر اصلی: جوندگان به انسان

• اکثریت قریب به اتفاق عفونت‌های هانتاویروس زمانی اتفاق می‌افتد که فرد در معرض موادی قرار می‌گیرد که توسط جوندگان آلوده شده است. این امر می‌تواند از چندین طریق اتفاق بیفتد.
   

تنفس گرد و غبار آلوده. 

• این رایج‌ترین مسیر است. وقتی ادرار، فضولات یا مواد لانه‌سازی جوندگان خشک می‌شوند، ذرات ریز ویروس می‌توانند در هوا پخش شوند، به خصوص وقتی که این مواد به هم زده شوند. جارو کردن یک اتاق پر از گرد و غبار که موش داشته است، تمیز کردن یک انبار قدیمی یا جابجایی جعبه‌هایی که ماه‌ها در انبار مانده‌اند می‌تواند این ذرات را به هوا پرتاب کند. وقتی شخصی این گرد و غبار آلوده را تنفس می‌کند، ویروس می‌تواند وارد ریه‌های او شود.

تماس مستقیم با سطوح آلوده. 

• اگر فردی مدفوع، ادرار یا مواد لانه‌سازی جوندگان را لمس کند و سپس چشم، بینی یا دهان خود را لمس کند، ویروس می‌تواند وارد بدن او شود.

گزش یا خراش جوندگان. 

• این مورد نادر است، اما نیش یا خراش ناشی از جوندگان آلوده نیز می‌تواند ویروس را منتقل کند.
  غذا یا آب آلوده. خوردن غذا یا نوشیدن آبی که توسط مدفوع جوندگان آلوده شده است، یکی دیگر از راه‌های ممکن است، هرچند کمتر رایج است.

سرایت از انسان به انسان: بسیار نادر

این یکی از مهمترین حقایقی است که باید درک شود. برای اکثریت قریب به اتفاق گونه‌های هانتاویروس، انتقال انسان به انسان به سادگی ثبت نشده است. دانشمندان این را یک عفونت "بن‌بست" می‌نامند: ویروس از یک منبع جوندگان وارد بدن انسان می‌شود اما به افراد دیگر منتقل نمی‌شود.

تنها استثنا ویروس آند است که در آمریکای جنوبی یافت می‌شود. این سویه می‌تواند از طریق تماس شخصی طولانی مدت و نزدیک، مانند بین اعضای خانواده یا بین بیمار و یک کادر درمانی که مراقبت مستقیم ارائه می‌دهد، بین افراد پخش شود. با این حال، این نوع شیوع غیرمعمول است و معمولاً نیاز به نزدیکی نزدیک و پایدار دارد.

این یک تمایز اساسی با ویروس‌های تنفسی مانند آنفولانزا یا کووید-۱۹ است که به راحتی از طریق هوا در محیط‌های روزمره پخش می‌شوند. هانتاویروس اینگونه عمل نمی‌کند.
 

علائم شایع عفونت هانتاویروس

علائم هانتاویروس معمولاً یک تا هشت هفته پس از قرار گرفتن فرد در معرض ویروس ظاهر می‌شود. پزشکان این فاصله را دوره کمون می‌نامند.
 

علائم اولیه

علائم اولیه عفونت هانتاویروس می‌تواند بسیار شبیه آنفولانزای معمولی باشد، به همین دلیل است که این بیماری گاهی اوقات در مراحل اولیه خود تشخیص داده نمی‌شود. علائم اولیه رایج عبارتند از:
• تب و لرز
• سردرد
• درد عضلانی، به خصوص در ران‌ها، باسن، کمر و شانه‌ها
• خستگی و ضعف عمومی
• حالت تهوع، استفراغ یا درد معده
• سرگیجه
از آنجا که این علائم با بسیاری از بیماری‌های رایج دیگر همپوشانی دارند، در ابتدا نادیده گرفتن آنها آسان است. دقیقاً به همین دلیل است که آگاهی از احتمال قرار گرفتن در معرض جوندگان اهمیت دارد. این به پزشکان سرنخ مهمی می‌دهد.
 

علائم بعدی و جدی‌تر

اگر عفونت پیشرفت کند (که در همه موارد اتفاق نمی‌افتد)، علائم جدی‌تری ممکن است چهار تا ده روز پس از مرحله اولیه ایجاد شوند. آنچه در مرحله بعد اتفاق می‌افتد بستگی به نوع هانتاویروس درگیر دارد.
در سندرم ریوی هانتاویروس (HPS): علامت مشخصه، مشکل ناگهانی در تنفس است. بیماران ممکن است سرفه، تنگی نفس و احساس گرفتگی در قفسه سینه را تجربه کنند زیرا مایع در ریه‌ها جمع می‌شود. HPS در صورت عدم درمان سریع می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد.
 

در تب خونریزی دهنده همراه با سندرم کلیوی (HFRS): 

علائم جدی شامل کلیه‌ها می‌شود. ممکن است افت ناگهانی فشار خون، خونریزی داخلی و اختلال عملکرد کلیه وجود داشته باشد. شدت HFRS بسته به سویه ویروس بسیار متفاوت است. برخی از اشکال خفیف هستند؛ برخی دیگر می‌توانند شدید باشند.

شایان ذکر است که بسیاری از عفونت‌های هانتاویروس خفیف هستند یا حتی کاملاً بدون علامت می‌مانند. همه افراد آلوده به بیماری شدید مبتلا نمی‌شوند.
 

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر علائمی شبیه آنفولانزا، به ویژه تب، درد بدن و خستگی، در شما ایجاد شد و هرگونه مواجهه اخیر با جوندگان یا مناطق آلوده به جوندگان را به خاطر آوردید، مراجعه به پزشک و ذکر این احتمال ارزشمند است.

به موقعیت‌هایی مانند تمیز کردن انبار یا ساختمان قدیمی که در آن متوجه فضله جوندگان شده‌اید، زندگی یا کار در منطقه‌ای با مشکل جوندگان، کمپینگ یا پیاده‌روی در مناطق روستایی یا دست زدن به غلات یا هیزم ذخیره شده در مناطق روستایی فکر کنید.

اگر بعداً پس از یک دوره تب و درد بدن، دچار مشکل تنفسی، سرفه مداوم یا فشار در قفسه سینه شدید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. تشخیص زودهنگام و مراقبت‌های حمایتی تفاوت معناداری ایجاد می‌کنند.

لازم نیست با اولین نشانه سرماخوردگی به بیمارستان بروید. اما اگر الگوی علائم با آنچه در اینجا توضیح داده شده مطابقت دارد و احتمال قرار گرفتن در معرض جوندگان وجود داشته است، ارزیابی پزشکی به موقع انتخاب هوشمندانه‌ای است.
 

آیا هانتاویروس خطرناک است؟

این یک سوال منصفانه است، و پاسخ صادقانه این است: می‌تواند باشد، اما زمینه مهم است.
برخی از گونه‌های هانتاویروس می‌توانند باعث بیماری‌های جدی و حتی تهدیدکننده زندگی شوند. به عنوان مثال، میزان مرگ و میر ناشی از HPS در بین افرادی که به سندرم تنفسی کامل مبتلا می‌شوند، حدود ۳۸٪ است. میزان مرگ و میر ناشی از HFRS از کمتر از ۱٪ برای گونه‌های خفیف‌تر تا ۵ تا ۱۵٪ برای گونه‌های شدیدتر متغیر است.

اما این اعداد نشان دهنده افرادی است که به بیماری شدید مبتلا شده و بیماری آنها تشخیص داده شده است. بسیاری از موارد خفیف‌تر احتمالاً گزارش نمی‌شوند و تعداد کل موارد در سراسر جهان اندک است.

آنچه واقعاً مهم است این است: مراقبت‌های پزشکی زودهنگام به طور قابل توجهی نتایج را بهبود می‌بخشد. هنگامی که بیماران در بیمارستان تحت درمان حمایتی (اکسیژن، مایعات و نظارت دقیق) قرار می‌گیرند، احتمال بهبودی آنها به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد.

نکته‌ی اصلی این نیست که هانتاویروس چیزی است که باید در زندگی روزمره از آن ترسید. بلکه این است که اگر به مواجهه با آن مشکوک شدید و علائمی بروز کرد، مراجعه‌ی سریع به پزشک بسیار مهم است.
 

تشخیص و درمان

هانتاویروس چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص هانتاویروس در مراحل اولیه می‌تواند دشوار باشد زیرا علائم آن شبیه بسیاری از بیماری‌های دیگر از جمله تب دنگی، لپتوسپیروز، تیفوس و آنفولانزا است.

پزشکان معمولاً زمانی به هانتاویروس مشکوک می‌شوند که بیمار ترکیبی از علائم مناسب و سابقه مواجهه احتمالی با جوندگان را داشته باشد. سپس تشخیص از طریق آزمایش خون که آنتی‌بادی‌های خاص (پروتئین‌هایی که سیستم ایمنی بدن شما در پاسخ به ویروس می‌سازد) را تشخیص می‌دهد، یا با یافتن ماده ژنتیکی ویروس با استفاده از آزمایش PCR، مشابه آزمایشی که بسیاری از مردم در طول کووید-۱۹ با آن آشنا شدند، تأیید می‌شود. گاهی اوقات آزمایش باید تکرار شود زیرا آنتی‌بادی‌ها می‌توانند چند روز طول بکشد تا ظاهر شوند.
 

هانتاویروس چگونه درمان می‌شود؟

در حال حاضر هیچ داروی ضد ویروسی خاص یا واکسن مورد تاییدی برای هانتاویروس وجود ندارد. درمان به چیزی متکی است که پزشکان آن را "مراقبت حمایتی" می‌نامند، به این معنی که به بدن کمک می‌شود تا با مدیریت علائم و حفظ ثبات عملکردهای حیاتی، با عفونت مبارزه کند. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:
• حفظ آب کافی از طریق مایعات
• در صورت اختلال در تنفس، اکسیژن اضافی تجویز کنید
• تهویه مکانیکی (حمایت تنفسی) در موارد شدید HPS
• پشتیبانی کلیه، از جمله دیالیز، در موارد شدید HFRS
• در صورت نیاز، نظارت دقیق در بخش مراقبت‌های ویژه
بخش اطمینان‌بخش این است که مراقبت‌های حمایتی، در صورت ارائه زودهنگام، می‌تواند بسیار مؤثر باشد. سیستم ایمنی بدن، کار پاکسازی ویروس را انجام می‌دهد. تیم پزشکی برای حمایت از بدن در این فرآیند حضور دارد.
 

چگونه از هانتاویروس جلوگیری کنیم: گام‌های عملی برای هر خانه

پیشگیری تاکنون قدرتمندترین ابزار در برابر هانتاویروس بوده و هم ساده و هم ارزان است. اصل اساسی: جوندگان را دور نگه دارید و آثار آنها را با خیال راحت پاک کنید.
 

جوندگان را از خانه خود دور نگه دارید

• هرگونه سوراخ، شکاف یا ترک در دیوارها، درها، پنجره‌ها و پایه‌ها را بپوشانید. موش‌ها می‌توانند از شکاف‌هایی به کوچکی یک سکه یک روپیه‌ای عبور کنند. برای تعمیرات از پشم فولاد، درزگیر یا توری فلزی استفاده کنید.
• درها و پنجره‌ها را شب‌ها بسته نگه دارید، یا از توری‌های محکم استفاده کنید.
• پوشش گیاهی و بوته‌های نزدیک خانه‌تان را هرس کنید، زیرا این گیاهان مکان‌هایی برای پنهان شدن جوندگان فراهم می‌کنند.
• هیزم و مصالح ساختمانی را دور از خانه انبار کنید.

منابع غذا و آب را از بین ببرید

• تمام مواد غذایی، از جمله غذای حیوانات خانگی و دانه پرندگان، را در ظروف ضخیم و دربسته از جنس شیشه یا فلز که جوندگان نتوانند آنها را بجوند، نگهداری کنید.
• خرده‌های غذا یا ظروف در باز را در طول شب روی پیشخوان آشپزخانه نگذارید.
• سطوح آشپزخانه را تمیز نگه دارید و مایعات ریخته شده را به موقع پاک کنید.
• زباله ها را مرتباً در سطل های دربسته و محکم بریزید.
• شیرها و لوله‌های چکه‌کننده را تعمیر کنید. جوندگان هم به منابع آب نیاز دارند.

از تله‌ها و بازدارنده‌ها استفاده کنید

• تله‌های فنری یا سایر وسایل کنترل جوندگان را در مناطقی که علائم فعالیت مانند فضله، آثار جویدن یا ردپا را مشاهده می‌کنید، قرار دهید.
• تله ها را مرتباً بررسی کنید و جوندگان گرفته شده را با خیال راحت و در حالی که دستکش پوشیده اید، از بین ببرید.
• برای مشکلات مداوم جوندگان، استخدام یک سرویس کنترل آفات حرفه‌ای را در نظر بگیرید.

قبل از ورود به فضاهای بسته، آنها را تهویه کنید

• اگر در یک اتاق، انباری، گاراژ یا سوله بسته که مدت زیادی بسته بوده را باز می‌کنید، ابتدا تمام پنجره‌ها و درها را باز کنید و قبل از شروع تمیزکاری، اجازه دهید هوای تازه حداقل به مدت 30 دقیقه در جریان باشد.
• این امر به هرگونه ذرات ویروس موجود در هوا اجازه می‌دهد تا پراکنده شوند.

در محیط‌های روستایی یا فضای باز مراقب باشید

• هنگام کمپینگ، از خوابیدن روی زمین لخت خودداری کنید. از چادری با کف آب‌بندی شده استفاده کنید.
• لانه‌ها یا محل‌های لانه‌سازی جوندگان را به هم نزنید.
• وقتی غذا در فضای باز است، آن را در جای امنی نگهداری کنید.
 

تمیز کردن ایمن مناطق آلوده به جوندگان: راهنمای گام به گام

این یکی از مهمترین اقدامات پیشگیرانه است. در حین تمیز کردن است که افراد به احتمال زیاد گرد و غبار آلوده به ویروس را به هوا بلند کرده و آن را استنشاق می‌کنند.

مرحله ۱: محل را تهویه کنید. تمام درها و پنجره‌ها را باز کنید و اجازه دهید هوای تازه حداقل به مدت ۳۰ دقیقه در جریان باشد. در این مدت محل را ترک کنید.

مرحله ۲: فضولات را جارو یا جاروبرقی نکشید. جارو یا جاروبرقی ذرات ویروس را در هوا پخش می‌کند. این یک اشتباه رایج و خطرناک است.

مرحله ۳: یک محلول ضدعفونی‌کننده آماده کنید. یک قسمت سفیدکننده خانگی را با نه قسمت آب در یک بطری اسپری مخلوط کنید، یا از یک ضدعفونی‌کننده خانگی آماده استفاده کنید.

مرحله ۴: محل آلوده را کاملاً اسپری کنید. تمام فضولات، مواد لانه‌سازی و سطوح کثیف را با محلول خیس کنید. بگذارید حداقل پنج دقیقه خیس بخورد. این کار ویروس را از بین می‌برد و از پخش شدن ذرات در هوا جلوگیری می‌کند.

مرحله ۵: دستکش بپوشید. قبل از برداشتن هرگونه ماده آلوده، از دستکش‌های لاستیکی یا لاتکس استفاده کنید.

مرحله ۶: مواد را پاک کنید. با استفاده از حوله‌های کاغذی یا پارچه‌های یکبار مصرف، فضولات مرطوب و مواد لانه‌سازی را جمع کنید. همه چیز را در یک کیسه پلاستیکی قرار دهید.

مرحله ۷: محل را ضدعفونی کنید. کف و سطوح را با محلول سفیدکننده پاک کنید و به مناطقی که مدفوع تجمع یافته است توجه کنید.

مرحله ۸: همه چیز را با خیال راحت دور بریزید. همه زباله‌ها را در کیسه‌های پلاستیکی دربسته دو بار کیسه کنید و در سطل زباله فضای باز با درب محکم بیندازید.

مرحله ۹: دستان خود را کاملاً بشویید. دستکش‌ها را درآورید و دور بیندازید، سپس دست‌ها را حداقل به مدت ۲۰ ثانیه با آب و صابون بشویید.

برای مناطق به شدت آلوده، مانند یک انبار قدیمی با مقادیر زیادی فضولات جوندگان، علاوه بر دستکش، ماسک N95 نیز بپوشید و از کار کردن به تنهایی خودداری کنید. برای آلودگی‌های شدید، در صورت امکان از تمیز کردن محل توسط خودتان خودداری کنید. از کنترل آفات حرفه‌ای یا پشتیبانی نظافت، به خصوص در فضاهای بسته با فضولات گسترده جوندگان، استفاده کنید.
 

افسانه‌ها در مقابل حقایق درباره هانتاویروس

هر زمان که یک موضوع بهداشتی تیتر اخبار می‌شود، اطلاعات نادرست نیز به سرعت به دنبال آن می‌آیند. در اینجا برخی از رایج‌ترین سوءتفاهم‌ها در مورد هانتاویروس آورده شده است.

اسطوره: هانتاویروس مانند کووید-۱۹ شیوع پیدا خواهد کرد و باعث یک بیماری همه‌گیر خواهد شد. 
واقعیت: هانتاویروس به راحتی بین افراد منتقل نمی‌شود. اکثر گونه‌های آن باعث عفونت‌هایی می‌شوند که دانشمندان آن را "عفونت‌های بن‌بست" می‌نامند، به این معنی که ویروس با فرد آلوده متوقف می‌شود. برخلاف کووید-۱۹، هانتاویروس‌ها به طور مؤثر از فردی به فرد دیگر منتقل نمی‌شوند. سازمان بهداشت جهانی خاطرنشان می‌کند که شیوع مستند شده از فرد به فرد عمدتاً به ویروس آند در تماس‌های نزدیک و طولانی مدت محدود می‌شود. این ویروس یک ویروس همه‌گیر نیست.

اسطوره: شما می‌توانید فقط با نزدیک شدن به کسی که هانتاویروس دارد، به آن مبتلا شوید. 
واقعیت: برای اکثر گونه‌های هانتاویروس، انتقال فرد به فرد هرگز ثبت نشده است. فقط ویروس آند می‌تواند بین افراد و فقط از طریق تماس نزدیک و طولانی مدت منتقل شود. تماس‌های گاه به گاه خطری ندارند.

اسطوره: اگر موشی از تراس شما عبور کند، شما هانتاویروس دارید. 
واقعیت: صرفاً دیدن یک جونده به این معنی نیست که شما آلوده شده‌اید. ابتلا به این بیماری نیاز به تنفس گرد و غبار ناشی از ادرار یا مدفوع خشک شده جوندگان یا تماس مستقیم با این مواد دارد.

اسطوره: چون درمانی نداره، رفتن پیش دکتر فایده نداره. 
واقعیت: اگرچه هیچ داروی ضد ویروسی خاصی وجود ندارد، اما درمان حمایتی زودهنگام با مایعات، اکسیژن و نظارت، احتمال بهبودی کامل را تا حد زیادی افزایش می‌دهد.

اسطوره: هانتاویروس فقط در کشورهای خارجی وجود دارد و در هند نگران کننده نیست. 
واقعیت: گونه‌های هانتاویروس در هند ثبت شده‌اند، اگرچه موارد انسانی نادر هستند. دور نگه داشتن خانه از جوندگان، صرف نظر از محل زندگی‌تان، یک اقدام احتیاطی معقول است.

اسطوره: گربه‌ها و سگ‌های خانگی می‌توانند هانتاویروس را به شما منتقل کنند. 
واقعیت: هانتاویروس‌ها فقط توسط جوندگان وحشی منتقل می‌شوند. حیوانات خانگی این ویروس‌ها را به انسان منتقل نمی‌کنند. با این حال، حیوانات خانگی ممکن است جوندگان مرده یا زخمی را به خانه بیاورند، بنابراین از دست زدن به جوندگان مرده یا لانه‌های آنها با دست خالی خودداری کنید و مناطق آسیب دیده را با احتیاط تمیز کنید.    

نتیجه

هانتاویروس واقعی است، اما نادر است. این ویروس مدت‌هاست که در جمعیت جوندگان در سراسر جهان وجود داشته است. وقتی در اخبار ظاهر می‌شود، پوشش خبری می‌تواند نگران‌کننده به نظر برسد، اما واقعیت‌ها اطمینان‌بخش هستند. این ویروسی نیست که به راحتی در بین مردم شیوع پیدا کند. این آغاز یک بیماری همه‌گیر دیگر نیست. و اکثریت قریب به اتفاق جمعیت جهان با خطر بسیار کمی از جانب آن مواجه هستند.
• کاری که می‌توانید انجام دهید و آنچه واقعاً کمک می‌کند، سرراست است:
• خانه و محیط اطراف خود را تمیز و عاری از جوندگان نگه دارید.
• نقاط ورودی را مسدود کنید، مواد غذایی را به طور ایمن نگهداری کنید و زباله ها را به درستی دفع کنید.
• اگر لازم است محلی را که فضله جوندگان در آن ریخته است تمیز کنید، این کار را به روش صحیح انجام دهید: ابتدا محل را خیس کنید، دستکش بپوشید و هرگز فضله های خشک را جارو نکنید.
• اگر پس از هرگونه مواجهه با جوندگان شناخته شده، علائمی شبیه آنفولانزا در شما ایجاد شد، به پزشک مراجعه کرده و آن را ذکر کنید.
آگاهی و بهداشت اولیه قوی‌ترین محافظ شما هستند. آگاه باشید، آرام باشید و اقدامات احتیاطی معقول را انجام دهید. این تمام چیزی است که اکثر ما همیشه نیاز به انجام آن داریم.

سوالات متداول در مورد هانتاویروس 

سوال ۱: هانتاویروس به زبان ساده چیست؟ 

هانتاویروس گروهی از ویروس‌ها است که توسط موش‌های صحرایی و خانگی منتقل می‌شود. انسان‌ها می‌توانند از طریق تنفس گرد و غبار آلوده به ادرار، مدفوع یا بزاق جوندگان به آن مبتلا شوند. این بیماری نادر است و به راحتی بین افراد منتقل نمی‌شود.
 

سوال ۲: آیا هانتاویروس می‌تواند از فردی به فرد دیگر منتقل شود؟ 

برای اکثر انواع هانتاویروس، پاسخ منفی است. تنها استثنا ویروس آند (که در آمریکای جنوبی یافت می‌شود) است که می‌تواند از طریق تماس نزدیک و طولانی مدت بین افراد گسترش یابد، اما حتی این مورد نیز غیرمعمول است.
 

س ۳. اولین علائم هانتاویروس چیست؟ 

علائم اولیه معمولاً شامل تب، سردرد، درد عضلانی (به خصوص در ران‌ها، باسن و کمر)، خستگی و گاهی حالت تهوع یا درد معده است. این علائم یک تا هشت هفته پس از مواجهه ظاهر می‌شوند.
 

سوال ۴: آیا واکسنی برای هانتاویروس وجود دارد؟ 

در حال حاضر هیچ واکسنی که به طور گسترده در دسترس و مورد تایید جهانی باشد، وجود ندارد. تحقیقات در حال انجام است و برخی از واکسن‌های کاندید در مراحل مختلف مطالعه قرار دارند.
 

سوال ۵. هانتاویروس چگونه درمان می‌شود؟ 

درمان بر مراقبت‌های حمایتی متکی است: استراحت، مایعات، پشتیبانی اکسیژن و نظارت دقیق. در موارد شدید، بیماران ممکن است به مراقبت در سطح ICU، از جمله تهویه مکانیکی یا دیالیز، نیاز داشته باشند. بستری شدن زودهنگام در بیمارستان نتایج را به طور قابل توجهی بهبود می‌بخشد.
 

سوال ۶. آیا باید نگران هانتاویروس در هند باشم؟ 

خطر ابتلا در هند بسیار کم در نظر گرفته می‌شود. اگرچه گونه‌های هانتاویروس در جمعیت جوندگان این کشور وجود دارند، موارد انسانی نادر هستند و هیچ شیوع بزرگی گزارش نشده است. کنترل خوب جوندگان و بهداشت، بهترین اقدامات پیشگیرانه شما هستند.
 

سوال ۷. چگونه می‌توانم خانواده‌ام را از هانتاویروس محافظت کنم؟ 

برای جلوگیری از ورود جوندگان، شکاف‌های خانه خود را بپوشانید، مواد غذایی را در ظروف دربسته نگهداری کنید، در صورت لزوم از تله استفاده کنید و فضولات جوندگان را با خیال راحت تمیز کنید. هرگز فضولات را خشک جارو نکنید. قبل از تمیز کردن، اتاق‌های بسته را حداقل به مدت 30 دقیقه تهویه کنید.
 

سوال ۸. آیا هانتاویروس همان کووید-۱۹ است؟ 

خیر. آنها ویروس‌های کاملاً متفاوتی هستند. کووید-۱۹ به راحتی از طریق هوا بین افراد پخش می‌شود. هانتاویروس در درجه اول از جوندگان به انسان منتقل می‌شود و به راحتی بین افراد منتقل نمی‌شود. سازمان بهداشت جهانی تأیید کرده است که این وضعیت شبیه کووید نیست.
 

سوال ۹: آیا ممکن است از طریق لمس موش به هانتاویروس مبتلا شوم؟ 

این خطر از تماس با ادرار، مدفوع یا بزاق جوندگان آلوده ناشی می‌شود، نه صرفاً از لمس موش صحرایی. با این حال، همیشه بهتر است از تماس مستقیم با جوندگان وحشی خودداری کنید و هنگام دست زدن به تله‌ها یا تمیز کردن پس از آنها، دستکش بپوشید.
 

سوال ۱۰: اگر در خانه‌ام موش داشته باشم، آیا از قبل هانتاویروس دارم؟ 

لزوماً نه. وجود جوندگان در خانه به طور خودکار به معنای آلوده بودن شما نیست. اما خطر قرار گرفتن در معرض آن را افزایش می‌دهد. گام عملی، مقابله با این مشکل است: جوندگان را از خانه خارج کنید، مناطق آلوده را با خیال راحت تمیز کنید و نقاط ورودی را ببندید تا از بازگشت آنها جلوگیری شود.

برای اطلاعات بهداشتی معتبر، به کتابخانه سلامت بیمارستان‌های آپولواگر در مورد هرگونه علائمی نگرانی دارید، با یک دکتر مشورت کنید یا به نزدیکترین بیمارستان آپولو مراجعه کنید.