چشم انداز رنگ تست

این شایع‌ترین شکل است که حدود ۸٪ از مردان و ۰.۵٪ از زنان در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این شامل مشکل در تشخیص بین سایه‌های قرمز و سبز می‌شود.

• پروتانوپیا: فقدان سلول‌های مخروطی قرمز. رنگ‌های قرمز تیره یا کدر به نظر می‌رسند و تمایز بین قرمز و سبز از بین می‌رود.
• پروتانومالی: کاهش حساسیت به نور قرمز. رنگ‌های قرمز ضعیف‌تر به نظر می‌رسند یا به سمت سبز متمایل می‌شوند، اما برخی از تمایزها همچنان باقی می‌مانند.
• دوترانوپیا: فقدان سلول‌های مخروطی سبز. رنگ‌های سبز ممکن است بژ یا قهوه‌ای به نظر برسند و تمایز بین قرمز و سبز از بین می‌رود.
• دوترانومالی: کاهش حساسیت به نور سبز. شایع‌ترین نوع نقص دید رنگی در کل. رنگ‌های سبز کم‌رنگ به نظر می‌رسند، اما تأثیر روزمره آنها اغلب خفیف است.

این نوع، کمتر از کمبود قرمز-سبز رایج است. این نوع بر توانایی تشخیص بین سایه‌های آبی و زرد تأثیر می‌گذارد.

• تریتانوپیا: عدم وجود سلول‌های مخروطی آبی. رنگ‌های آبی ممکن است مایل به سبز و رنگ‌های زرد ممکن است کم‌رنگ یا مایل به صورتی به نظر برسند.
• تریتانومالی: کاهش حساسیت به نور آبی. رنگ‌های آبی کمتر واضح به نظر می‌رسند، اما این اثر معمولاً خفیف است.

بسیار نادر است. افراد مبتلا به آکروماتوپسی (بی‌رنگی) دنیا را کاملاً در سایه‌های خاکستری می‌بینند. این وضعیت همچنین معمولاً با حساسیت بالا به نور، کاهش حدت بینایی و حرکات غیرارادی چشم (نیستاگموس) همراه است. این بیماری از بدو تولد وجود دارد و ناشی از فقدان کامل یا نقص عملکرد سلول‌های مخروطی در شبکیه است.

اکثریت قریب به اتفاق افرادی که دچار نقص دید رنگ هستند، نوع خفیف تا متوسط ​​آن را دارند، معمولاً قرمز-سبز. آنها می‌توانند رنگ‌ها را ببینند، فقط نه با همان محدوده یا دقتی که فردی با دید کامل رنگ دارد. اکثر آنها یاد می‌گیرند که در زندگی روزمره به خوبی سازگار شوند، اغلب بدون اینکه حتی متوجه شوند که رنگ‌ها را تا زمانی که آزمایش شوند، متفاوت درک می‌کنند.