بهترین بیمارستان گوارش در هند | برترین بیمارستان گوارش - موسسه گوارش آپولو

1. بیماری رفلاکس معده (GERD)
GERD یک اختلال گوارشی مزمن است که زمانی رخ می دهد که اسید معده به مری برگشت (رفلاکس) کند. این رفلاکس اسید می تواند پوشش مری را تحریک کند و علائمی مانند سوزش سر دل، درد قفسه سینه و مشکل در بلع را ایجاد کند. GERD در تمام سنین، از نوزادان تا بزرگسالان مسن‌تر را تحت تاثیر قرار می‌دهد و یکی از شایع‌ترین اختلالات گوارشی است.

اسفنکتر تحتانی مری (LES)، حلقه ای از عضله که به عنوان یک دریچه بین مری و معده عمل می کند، به طور معمول از رفلاکس جلوگیری می کند. هنگامی که این اسفنکتر ضعیف شود یا به طور نامناسب شل شود، GERD ممکن است رخ دهد. عواملی که می توانند به GERD کمک کنند عبارتند از چاقی، بارداری، سیگار کشیدن و برخی غذاها یا نوشیدنی ها.

مدیریت 

• اصلاحات شیوه زندگی:
  • سر تخت را 6-8 اینچ بالا بیاورید
  • تا 3 ساعت بعد از غذا از دراز کشیدن خودداری کنید
  • وعده های غذایی کوچکتر و مکررتر بخورید
  • حفظ وزن سالم
  • ترک سیگار
  • از پوشیدن لباس های تنگ خودداری کنید
     
• تغییرات رژیم غذایی:
  • از غذاهای محرک مانند غذاهای تند، چرب یا اسیدی خودداری کنید
  • مصرف کافئین، شکلات و الکل را محدود کنید
  • مصرف نوشابه های گازدار را کاهش دهید

مداوا 

• مهارکننده های پمپ پروتون، مسدود کننده های H2 ممکن است تجویز شوند.

GERD معمولاً با مدیریت سبک زندگی و دارو قابل کنترل است. در مواردی که تسکین وجود ندارد، گزینه‌های جراحی مانند فوندوپلیکاسیون، که در آن جراح بالای معده را به دور اسفنکتر تحتانی مری می‌پیچد تا عضله سفت شود و از رفلاکس جلوگیری شود، ممکن است امتحان شود.

پیشگیری 

• حفظ وزن سالم: اضافه وزن به شکم فشار وارد می کند و محتویات معده را به داخل مری می راند.
• از یک رژیم غذایی متعادل پیروی کنید: بر میوه ها، سبزیجات، غلات کامل و پروتئین های بدون چربی تاکید کنید.
• از غذاهای محرک اجتناب کنید: محرک های رایج شامل غذاهای تند، چرب یا اسیدی، شکلات، نعناع و محصولات مبتنی بر گوجه فرنگی است.
• با دقت غذا بخورید: برای کمک به هضم غذا، غذا را کاملا بجوید و آهسته بخورید.
• الکل و کافئین را محدود کنید: هر دو می توانند اسفنکتر تحتانی مری را شل کنند.
• ترک سیگار: سیگار کشیدن می تواند اسفنکتر تحتانی مری را ضعیف کند.
• مدیریت استرس: استرس می تواند تولید اسید را افزایش دهد و علائم GERD را تشدید کند.
• لباس های گشاد بپوشید: لباس های تنگ می توانند به شکم و اسفنکتر تحتانی مری شما فشار وارد کنند.
• زمان وعده های غذایی خود را تعیین کنید: از خوردن وعده های غذایی حجیم نزدیک به زمان خواب خودداری کنید.
• بعد از غذا درست بمانید: حداقل سه ساعت بعد از غذا قبل از دراز کشیدن صبر کنید.

با اجرای این استراتژی های مدیریت و پیشگیری، بسیاری از افراد مبتلا به GERD می توانند علائم خود را به میزان قابل توجهی کاهش دهند و کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند. 

ادامه مطلب
 

2. سندرم روده تحریک پذیر (IBS)
IBS یک اختلال عملکردی شایع گوارشی است که با درد مکرر شکم و تغییر در عادات روده مشخص می شود. روده بزرگ (کولون) را تحت تاثیر قرار می دهد و می تواند باعث طیف وسیعی از علائم از جمله گرفتگی، نفخ، گاز، اسهال و یبوست شود.

IBS یک بیماری مزمن است که نیاز به مدیریت طولانی مدت دارد، اگرچه علائم ممکن است با گذشت زمان ظاهر شوند و از بین بروند. علت دقیق ناشناخته است، اما عواملی که ممکن است نقش داشته باشند عبارتند از انقباضات ماهیچه ای در روده، ناهنجاری های سیستم عصبی، عفونت شدید و تغییرات در میکروب های روده. استرس، برخی غذاها و تغییرات هورمونی می توانند باعث تحریک یا بدتر شدن علائم شوند.

مدیریت 

• اصلاحات غذایی:
  • یک رژیم غذایی کم FODMAP را تحت راهنمایی یک متخصص تغذیه دنبال کنید
  • برای کاهش یبوست مصرف فیبر را به تدریج افزایش دهید
  • با نوشیدن آب زیاد هیدراته بمانید
  • کافئین، الکل و غذاهای چرب را محدود کنید
     
• مدیریت استرس:
  • تکنیک های آرامش بخشی مانند تنفس عمیق یا مدیتیشن را تمرین کنید
  • به ورزش منظم بپردازید
  • درمان شناختی رفتاری (CBT) یا هیپنوتیزم درمانی را در نظر بگیرید
     
• پروبیوتیک ها: برخی از گونه‌های پروبیوتیک‌ها ممکن است به کاهش علائم IBS کمک کنند، اگرچه شواهد متفاوت است

پیشگیری 
اگرچه همیشه نمی توان از IBS پیشگیری کرد، چندین استراتژی می تواند به مدیریت علائم و کاهش شعله ور شدن کمک کند:

• غذاهای محرک را شناسایی کنید و از آنها اجتناب کنید: برای ردیابی اینکه کدام غذاها علائم را تشدید می کنند، یک دفتر خاطرات غذایی داشته باشید.
• وعده های غذایی منظم بخورید: از حذف وعده‌های غذایی یا خوردن خیلی سریع خودداری کنید.
• اقامت هیدراته: در طول روز مقدار زیادی آب بنوشید.
• به طور منظم تمرین کن: در بیشتر روزهای هفته حداقل 30 دقیقه فعالیت متوسط ​​داشته باشید.
• مدیریت استرس: تکنیک های موثر مدیریت استرس مانند مدیتیشن، یوگا یا ورزش منظم را توسعه دهید.
• به اندازه کافی خوابیدن: 7 تا 9 ساعت خواب با کیفیت در شب را هدف قرار دهید.
• مکمل های فیبر را در نظر بگیرید: برای کمک به تنظیم حرکات روده، مصرف فیبر را به تدریج افزایش دهید.
• اجتناب از کافئین و الکل: اینها می توانند روده ها را تحریک کرده و اسهال را بدتر کنند.
• ترک سیگار: سیگار کشیدن می تواند علائم IBS را تشدید کند.
• عادات خوب دستشویی را تمرین کنید: تمایل به اجابت مزاج را نادیده نگیرید و زمان کافی برای بازدید از حمام بگذارید.
• پروبیوتیک ها را در نظر بگیرید: در حالی که شواهد متفاوت است، برخی از افراد با مکمل های پروبیوتیک تسکین می یابند.

ادامه مطلب

3. بیماری التهابی روده (IBD)
بیماری التهابی روده (IBD) اصطلاحی است که شامل دو بیماری مزمن اصلی است: بیماری کرون و کولیت اولسراتیو. اینها اختلالات خود ایمنی هستند که با التهاب مزمن دستگاه گوارش مشخص می شوند. در حالی که شباهت هایی با یکدیگر دارند، بر قسمت های مختلف دستگاه گوارش تأثیر می گذارند.

بیماری کرون می تواند هر بخشی از دستگاه گوارش از دهان تا مقعد را درگیر کند، اما معمولاً انتهای روده کوچک و ابتدای کولون را درگیر می کند. از طرف دیگر کولیت اولسراتیو به روده بزرگ و راست روده محدود می شود. هر دو بیماری می توانند باعث اسهال شدید، درد شکم، خستگی و کاهش وزن شوند.

علت دقیق IBD ناشناخته است، اما اعتقاد بر این است که ناشی از تعامل پیچیده بین ژنتیک، سیستم ایمنی و عوامل محیطی است. IBD می تواند در هر سنی ایجاد شود، اما اغلب در بزرگسالی شروع می شود.

مدیریت 

• اصلاحات غذایی:
  • غذاهای محرک را شناسایی کرده و از آن اجتناب کنید
  • رژیم های غذایی خاص مانند رژیم غذایی با کربوهیدرات خاص یا رژیم غذایی کم FODMAP را تحت نظارت پزشکی در نظر بگیرید.
  • از تغذیه و هیدراتاسیون کافی اطمینان حاصل کنید
     
• مدیریت استرس:
  • تکنیک های آرامش را تمرین کنید
  • درمان شناختی رفتاری را در نظر بگیرید
  • در صورت تحمل به ورزش منظم بپردازید

داروها 

نوع دارویی که مصرف می کنید بستگی به علائم و ناحیه روده بزرگ شما دارد که تحت تاثیر قرار گرفته است:

• داروهای ضد التهاب: اینها اغلب اولین قدم برای کولیت اولسراتیو خفیف تا متوسط ​​است. به عنوان مثال می توان به آمینوسالیسیلات ها مانند مسالامین، بالسالازید و اولسالازین اشاره کرد.
• کورتیکواستروئیدها: اینها استروئیدهای ضد التهابی قوی هستند که در دوزهای زیاد داده می شوند و سپس کاهش می یابند. آنها به دلیل عوارض جانبی جدی فقط باید کوتاه مدت استفاده شوند.
• تنظیم کننده های سیستم ایمنی: اینها واکنش ایمنی را که منجر به التهاب می شود مسدود می کند. به عنوان مثال می توان به آزاتیوپرین و 6- مرکاپتوپورین اشاره کرد.
• زیست شناسی: این مواد شیمیایی سیستم ایمنی که باعث التهاب می شوند را مسدود می کند. به عنوان مثال می توان به Remicade، Inflectra، Humira، Cimzia، Entyvio، Stelara و Xeljanz اشاره کرد. 
   

عمل جراحي

این ممکن است برای برداشتن یا گشاد کردن نواحی روده ای که به شدت تحت تأثیر قرار گرفته اند انجام شود. معمولاً پس از شکست سایر درمان ها در نظر گرفته می شود. 

پیشگیری 
 در حالی که نمی توان به طور کامل از IBD پیشگیری کرد، چندین استراتژی ممکن است به کاهش خطر یا مدیریت شرایط کمک کند:

• حفظ یک سبک زندگی سالم:
  • تمرین منظم
  • رژیم غذایی متعادل سرشار از میوه ها، سبزیجات و پروتئین های بدون چربی
  • خواب کافی
     
• از محرک های شناخته شده اجتناب کنید:
  • برای شناسایی غذاهای مشکل زا یک دفتر خاطرات غذایی داشته باشید
  • استرس را به طور موثر مدیریت کنید
     
• سیگار نکشید: سیگار کشیدن به ویژه برای بیماری کرون مضر است
• مکمل ویتامین D را در نظر بگیرید: برخی از مطالعات ارتباط بین کمبود ویتامین D و IBD را نشان می دهد
• پروبیوتیک ها: ممکن است به حفظ بهبودی، به ویژه در کولیت اولسراتیو کمک کند
• غربالگری های منظم: کولونوسکوپی برای نظارت بر فعالیت بیماری و غربالگری سرطان کولورکتال
• گروه های پشتیبانی: ارتباط با افراد مبتلا به IBD می تواند حمایت عاطفی و نکات عملی را ارائه دهد

ادامه مطلب
 

4. بیماری زخم معده
 بیماری زخم پپتیک (PUD) وضعیتی است که با زخم هایی مشخص می شود که در پوشش داخلی معده و قسمت بالایی روده کوچک ایجاد می شود. شایع ترین علل عفونت با این باکتری است هلیکوباکتر پیلوری (هلیکوباکتر پیلوری) و استفاده طولانی مدت از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند آسپرین و ایبوپروفن.

زخم معده زمانی رخ می دهد که لایه مخاطی محافظ در دستگاه گوارش کاهش می یابد و به اسید معده اجازه می دهد به بافت زیرین آسیب برساند. علائم می تواند شامل سوزش معده، احساس سیری، نفخ، سوزش سر دل، حالت تهوع و عدم تحمل غذاهای چرب باشد. در موارد شدید، زخم می تواند منجر به عوارض جدی مانند خونریزی یا سوراخ شدن دیواره معده یا روده شود.

مدیریت 

• داروها:
  • مهارکننده های پمپ پروتون (PPIs) برای کاهش اسید معده
  • مسدود کننده های گیرنده H2 به عنوان جایگزینی برای PPI ها
  • آنتی اسیدها برای تسکین سریع علائم
  • عوامل سیتوپروتکتیو مانند سوکرالفات برای محافظت از پوشش معده و روده کوچک
     
• ریشه کنی هلیکوباکتر پیلوری: به طور معمول شامل ترکیبی از آنتی بیوتیک ها و سرکوب کننده های اسید است
• قطع مصرف NSAID ها:
  • در صورت امکان، مصرف NSAID ها را متوقف یا کاهش دهید
  • اگر NSAID ضروری است، از کمترین دوز موثر استفاده کنید
     
• اصلاحات شیوه زندگی:
  • از غذاهایی که باعث ایجاد ناراحتی می شوند اجتناب کنید
  • ترک سیگار
  • مصرف الکل را محدود کنید
  • استرس را از طریق تکنیک های تمدد اعصاب یا مشاوره مدیریت کنید
     
• آندوسکوپی بعدی: برای اطمینان از بهبود زخم، به خصوص اگر بزرگ یا پیچیده باشد

پیشگیری 

• محدود کردن استفاده از NSAID ها:
  • در صورت لزوم مصرف منظم، همراه با غذا مصرف شود و از کمترین دوز موثر استفاده شود
  • در صورت امکان مسکن های جایگزین را در نظر بگیرید
     
• محافظت در برابر هلیکوباکتر پیلوری:
  • بهداشت را به‌ویژه شستن دست‌ها رعایت کنید
  • از غذا یا آبی که ممکن است آلوده باشد خودداری کنید
     
• سیگار نکشید: سیگار کشیدن می تواند اسید معده را افزایش دهد و پوشش محافظ معده را مختل کند
• محدود کردن مصرف الکل: الکل بیش از حد می تواند باعث تحریک و فرسایش پوشش مخاطی معده شود
• مدیریت استرس: در حالی که استرس باعث ایجاد زخم نمی شود، اما می تواند علائم را تشدید کند
• رژیم غذایی سالم بخورید: میوه ها، سبزیجات و غلات کامل را شامل شود. از غذاهایی که باعث ایجاد ناراحتی می شوند اجتناب کنید
• اقامت هیدراته: در طول روز مقدار زیادی آب بنوشید
• معاینات منظم: اگر سابقه زخم دارید، معاینات پزشکی منظم می تواند به تشخیص و درمان زودهنگام عود کمک کند.
• پروبیوتیک ها: مطالعات نشان می دهد که پروبیوتیک ها ممکن است به جلوگیری از عفونت هلیکوباکتر پیلوری کمک کنند

ادامه مطلب
 

5. بیماری دیورتیکول
بیماری دیورتیکولار به شرایطی اطلاق می‌شود که کیسه‌های کوچک و برآمده (دیورتیکول‌ها) در پوشش دستگاه گوارش، بیشتر در قسمت پایین روده بزرگ (کولون) ایجاد می‌شوند. هنگامی که این کیسه ها ملتهب یا عفونی می شوند، این بیماری دیورتیکولیت نامیده می شود.

علت دقیق بیماری دیورتیکول به طور کامل شناخته نشده است، اما اعتقاد بر این است که به رژیم غذایی کم فیبر، افزایش سن و احتمالاً عوامل ژنتیکی مربوط می شود. این بیماری در افراد مسن و در کشورهایی که رژیم‌های غذایی معمولاً فیبر کمتری دارند، شایع‌تر است.

دیورتیکولوز (وجود دیورتیکول) اغلب علائمی ایجاد نمی کند، اما دیورتیکولیت می تواند باعث درد شدید شکم، تب، حالت تهوع و تغییر در عادات روده شود.

مدیریت 

• اصلاحات غذایی:
  • رژیم غذایی با فیبر بالا برای جلوگیری از یبوست و کاهش فشار در روده بزرگ
  • هیدراتاسیون کافی برای کمک به عملکرد موثر فیبر
     
• پروبیوتیک ها: ممکن است به حفظ تعادل سالم باکتری های روده کمک کند
• استراحت و رژیم مایعات: در طول شعله ور شدن حاد دیورتیکولیت
• تمرین منظم: برای تقویت حرکات منظم روده و سلامت کلی گوارش
• اجتناب از غذاهای محرک: برخی افراد متوجه می شوند که برخی از غذاها (مثلاً آجیل، دانه ها، ذرت بو داده) علائم را تشدید می کنند، اگرچه تحقیقات اخیر نشان می دهد که ممکن است آنها آنقدرها که تصور می شد مشکل ساز نباشند.
• داروها: 

مسکن ها: پاراستامول می تواند به تسکین درد کمک کند. شما باید از مصرف آسپرین یا ایبوپروفن که می تواند معده شما را ناراحت کند اجتناب کنید. 

آنتی بیوتیک ها: ممکن است پزشک برای درمان دیورتیکولیت خفیف آنتی بیوتیک تجویز کند. 

ضد اسپاسم: این داروها می توانند به درمان گرفتگی معده کمک کنند. 

ملین های حجیم ساز: اینها می توانند به یبوست و اسهال کمک کنند. 

عمل جراحي: 

اگر عوارض جدی مانند پارگی، انسداد روده بزرگ یا خونریزی دیورتیکول وجود داشته باشد، ممکن است جراحی توصیه شود. 

پیشگیری 

• رژیم غذایی با فیبر بالا:
  • روزانه 25 تا 30 گرم فیبر مصرف کنید
  • از میوه ها، سبزیجات، غلات کامل و حبوبات فراوان استفاده کنید
     
• اقامت هیدراته: حداقل 8 لیوان آب در روز بنوشید تا فیبر به طور موثر کار کند
• تمرین منظم: در بیشتر روزهای هفته حداقل 30 دقیقه فعالیت متوسط ​​داشته باشید
• حفظ وزن سالم: چاقی یک عامل خطر برای بیماری دیورتیکول است
• از زور زدن در هنگام اجابت مزاج اجتناب کنید:
  • تمایل به اجابت مزاج را نادیده نگیرید
  • از نشستن طولانی مدت روی توالت پرهیز کنید
     
• ترک سیگار: سیگار کشیدن با افزایش خطر دیورتیکولیت همراه است
• محدود کردن مصرف گوشت قرمز: مصرف زیاد گوشت قرمز با افزایش خطر مرتبط است
• مکمل های فیبر را در نظر بگیرید: اگر برای دریافت فیبر کافی از رژیم غذایی خود تلاش می کنید
• مدیریت استرس: استرس مزمن ممکن است خطر عود دیورتیکولیت را افزایش دهد
• معاینات منظم: به خصوص اگر سابقه بیماری دیورتیکولار داشته باشید

ادامه مطلب
 

6. بیماری سلیاک
بیماری سلیاک یک اختلال خود ایمنی است که در آن مصرف گلوتن منجر به آسیب در روده کوچک می شود. گلوتن پروتئینی است که در گندم، جو و چاودار یافت می شود. هنگامی که افراد مبتلا به بیماری سلیاک گلوتن می خورند، بدن آنها یک پاسخ ایمنی ایجاد می کند که به روده کوچک حمله می کند و به پرزها، برآمدگی های انگشت مانند کوچکی که روده کوچک را می پوشاند و جذب مواد مغذی را تقویت می کند، آسیب می رساند.

بیماری سلیاک می تواند در هر سنی پس از شروع مصرف غذاها یا داروهای حاوی گلوتن ایجاد شود. در صورت عدم درمان، بیماری سلیاک می تواند منجر به مشکلات جدی سلامتی، از جمله سوء تغذیه، پوکی استخوان، ناباروری، بیماری های عصبی و در موارد نادر سرطان شود. 

علائم می تواند بسیار متفاوت باشد و ممکن است شامل مشکلات گوارشی (درد شکم، نفخ، اسهال، یبوست)، خستگی، کاهش وزن، کم خونی و غیره باشد. برخی از افراد مبتلا به بیماری سلیاک ممکن است اصلاً علائمی نداشته باشند.

مدیریت 

• رژیم غذایی سخت بدون گلوتن:
  • تمام منابع گلوتن، از جمله منابع پنهان در غذاهای فرآوری شده و داروها را حذف کنید
  • برای اطمینان از یک رژیم غذایی متعادل و مغذی با یک متخصص تغذیه کار کنید
     
• مکمل های غذایی:
  • ممکن است برای اصلاح کمبودها، به ویژه در بیماران تازه تشخیص داده شده، ضروری باشد
  • مکمل های رایج عبارتند از آهن، کلسیم، ویتامین D، روی و ویتامین های B
     
• پیگیری های منظم پزشکی: برای نظارت بر بهبود و مدیریت هر گونه عارضه
• اسکن تراکم استخوان: برای بررسی پوکی استخوان که در بیماری سلیاک شایع است
• داروها: اگر روده کوچک شما به شدت آسیب دیده است یا مبتلا به بیماری سلیاک مقاوم هستید، ممکن است برای کنترل التهاب استروئیدها توصیه شود. استروئیدها می توانند علائم شدید بیماری سلیاک را در حین بهبود روده کاهش دهند. داروهای دیگری مانند آزاتیوپرین یا بودزونید ممکن است استفاده شود.

پیشگیری 
در حالی که بیماری سلیاک قابل پیشگیری نیست، زیرا این یک اختلال خود ایمنی با یک جزء ژنتیکی است، استراتژی هایی برای جلوگیری از عوارض و مدیریت موثر این بیماری وجود دارد:

• پیروی دقیق از رژیم غذایی بدون گلوتن: این تنها درمان موثر برای بیماری سلیاک است
• معاینات پزشکی منظم: برای نظارت بر بهبودی و تشخیص زودهنگام هرگونه عارضه
• به اعضای خانواده آموزش دهید: بستگان درجه یک باید از نظر بیماری سلیاک غربالگری شوند
• مراقب آلودگی متقابل باشید: برای غذاهای بدون گلوتن از ظروف پخت و پز و مکان های آماده سازی جداگانه استفاده کنید
• برچسب ها را با دقت بخوانید: گلوتن می تواند در بسیاری از غذاهای فرآوری شده و حتی برخی داروها پنهان شود
• هنگام غذا خوردن بیرون برنامه ریزی کنید: از قبل با رستوران ها تماس بگیرید تا در مورد گزینه های بدون گلوتن صحبت کنید
• حفظ سلامت کلی: ورزش منظم، مدیریت استرس، و خواب کافی می تواند به سلامت کلی کمک کند

ادامه مطلب

ادامه مطلب

1. آپاندکتومی
آپاندکتومی یک روش جراحی برای برداشتن آپاندیس، یک کیسه کوچک متصل به روده بزرگ است. این یکی از رایج ترین جراحی های اورژانسی است که در سراسر جهان انجام می شود. این عمل بسته به شرایط بیمار و ترجیح جراح می تواند از طریق جراحی باز سنتی یا لاپاراسکوپی انجام شود.

چرا این کار تمام شده است
آپاندکتومی در درجه اول برای درمان آپاندیسیت حاد که التهاب آپاندیس است انجام می شود. در صورت عدم درمان، آپاندیسیت می تواند منجر به پارگی آپاندیس شود و باعث عفونت بالقوه تهدید کننده زندگی به نام پریتونیت شود. خطر ابتلا به آپاندیسیت در طول زندگی در مردان 8.6 درصد و در زنان 6.7 درصد است.

علائم:

• درد ناگهانی که از سمت راست پایین شکم شروع می شود
• دردی که در صورت سرفه کردن، راه رفتن یا انجام سایر حرکات تند بدتر می شود
• تهوع و استفراغ
• از دست دادن اشتها
• تب با درجه پایین که ممکن است با پیشرفت بیماری بدتر شود
• یبوست یا اسهال
• نفخ شکم

مزایا
مزایای اولیه آپاندکتومی عبارتند از:

• تسکین درد و ناراحتی: برداشتن آپاندیس عفونی منبع درد و التهاب را از بین می برد.
• پیشگیری از عوارض: جراحی از پارگی آپاندیس و ایجاد پریتونیت که می تواند تهدید کننده زندگی باشد، جلوگیری می کند.
• درمان قطعی: پس از برداشتن آپاندیس، آپاندیسیت نمی تواند عود کند.
• بهبودی سریع: اکثر بیماران می توانند 1 روز پس از عمل لاپاراسکوپی یا باز به خانه بروند.
• خطر کم عوارض طولانی مدت: آپاندکتومی یک روش بی خطر با خطر کم عوارض طولانی مدت است.
• بهبود کیفیت زندگی: بیماران می توانند نسبتاً سریع پس از جراحی به فعالیت های عادی بازگردند.

ادامه مطلب

2. کوله سیستکتومی (برداشتن کیسه صفرا)
کوله سیستکتومی یک روش جراحی برای برداشتن کیسه صفرا، اندام کوچکی است که در زیر کبد قرار دارد و صفرا را ذخیره می کند. این عمل معمولاً برای درمان سنگ های صفراوی و سایر بیماری های مرتبط با کیسه صفرا انجام می شود. این روش می تواند به روش لاپاراسکوپی (کم تهاجمی) یا از طریق جراحی باز انجام شود.

چرا این کار تمام شده است
 کوله سیستکتومی معمولاً در شرایط زیر توصیه می شود:

• سنگ کیسه صفرا: تشکیل سنگ کیسه صفرا یک مشکل شایع کیسه صفرا است که می تواند باعث درد و التهاب شدید شود.
• کوله سیستیت: التهاب کیسه صفرا، معمولاً به دلیل سنگ کیسه صفرا، می تواند منجر به عوارض شدید شود.
• پولیپ کیسه صفرا: اینها رشد در پوشش داخلی کیسه صفرا هستند. در حالی که بیشتر آنها خوش خیم هستند، پولیپ های بزرگتر ممکن است نیاز به برداشتن داشته باشند.
• دیسکینزی صفراوی: وضعیتی که در آن کیسه صفرا به درستی عمل نمی کند و منجر به درد و ناراحتی مداوم می شود.

مزایا
 مزایای کوله سیستکتومی، به ویژه کوله سیستکتومی لاپاروسکوپیک، عبارتند از:

• بازیابی سریعتر: بیماران معمولاً پس از جراحی لاپاراسکوپی درد و ناراحتی کمتری را تجربه می کنند و اغلب می توانند سریعتر به فعالیت های عادی بازگردند.
• کاهش جای زخم: برش‌های کوچک در مقایسه با برش بزرگ‌تر مورد نیاز در جراحی باز، کمترین جای زخم را ایجاد می‌کنند.
• اقامت کوتاهتر در بیمارستان: کوله سیستکتومی لاپاراسکوپی نیاز به مدت زمان کمتری در بیمارستان دارد.
• رهایی از علائم: برداشتن کیسه صفرا بیمار درد و ناراحتی مرتبط با شرایط کیسه صفرا را از بین می برد.
• پیشگیری از عوارض: جراحی از عوارض احتمالی مانند پارگی کیسه صفرا یا انسداد مجرای صفراوی جلوگیری می کند.
• بهبود کیفیت زندگی: بیماران می توانند بدون ترس از سوء هاضمه و درد مربوط به کیسه صفرا به طور معمول غذا بخورند.

ادامه مطلب

3. کولکتومی 

کولکتومی یک روش جراحی است که شامل برداشتن تمام یا بخشی از کولون (روده بزرگ) است. اغلب برای درمان موارد شدید بیماری های التهابی روده مانند بیماری کرون و کولیت اولسراتیو و همچنین سرطان روده بزرگ انجام می شود.

چرا این کار تمام شده است
کولکتومی ممکن است در شرایط زیر توصیه شود:

• علائم شدیدی که به دارو پاسخ نمی دهند
• سرطان کولون
• خونریزی که قابل کنترل نیست
• عوارضی مانند انسداد روده، سوراخ شدن یا خونریزی شدید
• تغییرات پیش سرطانی در روده بزرگ
• مگاکولون سمی، یک عارضه شدید و بالقوه تهدید کننده زندگی بیماری التهابی روده
   

مزایا

• تسکین علائم: برداشتن بخش های بیمار روده می تواند علائمی مانند درد شکم، اسهال و خونریزی مقعدی را به میزان قابل توجهی کاهش دهد یا از بین ببرد.
• درمان سرطان: به مدیریت سرطان روده بزرگ کمک می کند
• پیشگیری از عوارض: جراحی می تواند از عوارض جدی مانند سوراخ شدن یا مگاکولون سمی جلوگیری کند.
• راه حل طولانی مدت برای بیماری التهابی روده: اگرچه کولکتومی درمانی برای بیماری کرون نیست، اما می‌تواند علائم را در درازمدت برای بسیاری از بیماران تسکین دهد. در موارد کولیت اولسراتیو، برداشتن کل کولون خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ را از بین می برد. برخی از بیماران ممکن است بتوانند نیاز خود به داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی را کاهش دهند یا از بین ببرند.

4. برداشتن روده 

برداشتن روده یک روش جراحی است که شامل برداشتن قسمتی از روده بیمار و اتصال مجدد انتهای سالم است. 

چرا این کار تمام شده است

برداشتن روده باریک: قسمتی از روده کوچک را که به آن روده کوچک نیز می گویند، خارج می کند. این جراحی زمانی انجام می شود که روده کوچک بیمار یا مسدود شده باشد. 

برداشتن روده بزرگ: همچنین به عنوان کولکتومی شناخته می شود، این جراحی تمام یا بخشی از روده بزرگ را که به آن کولون نیز می گویند، برداشته می شود. نوع کولکتومی انجام شده بستگی به این دارد که کدام قسمت از کولون برداشته شود. 
 

برداشتن روده برای درمان بیماری هایی مانند:

• بیماری کرون
• انسداد روده
• آبسه ها
• آسیب های تروماتیک به روده بزرگ
• خونریزی گوارشی کنترل نشده
• سرطان کولورکتال یا برخی شرایط پیش سرطانی 
   

در طول جراحی، جراح موارد زیر را انجام خواهد داد:

1. روده را از نظر مناطق ناسالم بررسی کنید
2. بخش آسیب دیده را بردارید
3. دو انتهای بریده شده را به هم بدوزید تا یک لوله پیوسته تشکیل شود 
    

این جراحی را می توان به صورت لاپاراسکوپی یا با جراحی باز انجام داد. 

مزایا
مزایای برداشتن روده عبارتند از:

• تسکین علائم: جراحی می تواند تسکین قابل توجهی از درد، اسهال و سایر علائم مرتبط با بیماری کرون را فراهم کند.
• بهبود تغذیه: برداشتن بخش های بیمار روده می تواند جذب مواد مغذی و وضعیت کلی تغذیه را بهبود بخشد.
• کاهش مصرف دارو: برخی از بیماران ممکن است پس از جراحی بتوانند نیاز خود به داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی را کاهش دهند یا از بین ببرند.
• درمان عوارض: جراحی می تواند به طور موثر عوارضی مانند فیستول، آبسه و تنگی را درمان کند.
• درمان سرطان: برداشتن روده بخش مهمی از درمان سرطان کولورکتال است.
• مدیریت طولانی مدت بیماری کرون: برداشتن روده در حالی که درمان نیست، می تواند کنترل طولانی مدت علائم را برای بسیاری از بیماران مبتلا به بیماری کرون فراهم کند.

5. ترمیم فتق

ترمیم فتق یک روش جراحی رایج است که برای اصلاح فتق انجام می‌شود، که زمانی اتفاق می‌افتد که یک عضو یا بافت چربی از طریق یک نقطه ضعیف در عضله اطراف یا بافت همبند به نام فاسیا فشرده شود. رایج ترین انواع فتق اینگوینال (کشاله ران داخلی)، برشی (ناشی از برش)، فمورال (کشاله ران خارجی)، نافی (نافی) و هیاتال (بالای معده) است.

چرا این کار تمام شده است

جراحی ترمیم فتق معمولاً به دلایل زیر توصیه می شود:

• برای رفع ناراحتی: فتق می تواند باعث درد شود، به ویژه هنگام سرفه، خم شدن، یا بلند کردن اجسام سنگین.
• برای جلوگیری از عوارض: فتق درمان نشده می تواند منجر به عوارض جدی مانند انسداد روده یا خفه شدن شود.
• برای بهبود کیفیت زندگی: فتق می تواند در فعالیت های روزانه اختلال ایجاد کند و باعث نگرانی های زیبایی شود.
• برای رفع فتق های در حال رشد: از آنجایی که فتق ها به مرور زمان بزرگ می شوند، ترمیم زودهنگام می تواند از جراحی های پیچیده تر در آینده جلوگیری کند.

بسیاری از فتق ها را می توان با لاپاراسکوپی ترمیم کرد و در نتیجه برش های کوچکتر و بهبودی سریعتر ایجاد می شود.

مزایا
 مزایای جراحی ترمیم فتق عبارتند از:

• مسکن درد: اکثر بیماران کاهش یا از بین بردن قابل توجه درد مربوط به فتق را تجربه می کنند.
• پیشگیری از عوارض: جراحی خطر عوارض جدی مانند انسداد روده یا خفه شدن را کاهش می دهد.
• عملکرد بهبود یافته: بیماران اغلب می توانند پس از بهبودی بدون محدودیت به فعالیت های عادی خود بازگردند.
• بهبود زیبایی: ترمیم فتق می تواند ظاهر برآمدگی های ناشی از فتق را بهبود بخشد.
• راه حل بلند مدت: در حالی که امکان عود وجود دارد، اکثر تعمیرات فتق راه حلی طولانی مدت ارائه می دهند.

ادامه مطلب

6. جراحی انسداد روده

جراحی برای انسداد روده روشی است که شامل رفع انسداد و هر قسمت آسیب دیده یا مرده روده می شود. نوع جراحی بستگی به علت انسداد و قسمتی از روده درگیر دارد. 

در اینجا برخی از انواع جراحی های انسداد روده آورده شده است:

• ترمیم انسداد روده: جراح برشی در شکم ایجاد می کند تا انسداد را پیدا کرده و رفع کند. قسمت های آسیب دیده روده ممکن است برداشته یا ترمیم شوند.
• استنت گذاری: یک لوله سیمی مشبک داخل روده قرار داده می شود تا آن را باز نگه دارد و علائم را تسکین دهد. این می تواند یک راه حل موقت تا زمانی که بیمار برای جراحی آماده شود.
• کولوستومی یا ایلئوستومی: اگر قسمتی از روده نیاز به برداشتن داشته باشد و انتهای آن دوباره به هم وصل نشود، جراح ممکن است یک انتهای آن را از طریق سوراخی در شکم بیرون بیاورد. 

چرا این کار تمام شده است

جراحی انسداد روده معمولاً در شرایط زیر انجام می شود:

• انسداد کامل روده: هنگامی که انسداد کامل وجود دارد که از عبور هر محتوی از روده جلوگیری می کند.
• انسداد جزئی که برطرف نمی شود: برخی از انسدادهای جزئی ممکن است به صورت محافظه کارانه مدیریت شوند، اما در صورت تداوم یا بدتر شدن، جراحی لازم است.
• انسداد خفگی: این یک اورژانس پزشکی است که در آن جریان خون بخشی از روده قطع می شود.
• انسدادهای مزمن و مکرر: در مواردی که انسدادها به دلیل شرایط زمینه‌ای مانند چسبندگی یا تومور عود می‌کنند.

مزایا

مزایای جراحی انسداد روده عبارتند از:

• تسکین علائم: جراحی می تواند به سرعت درد و ناراحتی شدید مرتبط با انسداد روده را کاهش دهد.
• پیشگیری از عوارض: جراحی به موقع می تواند از عوارض جدی مانند سوراخ شدن، سپسیس یا مرگ بافت جلوگیری کند.
• بازیابی عملکرد روده: جراحی موفقیت آمیز اجازه عبور طبیعی محتویات روده را می دهد.
• تشخیص و درمان بیماری های زمینه ای: جراحی ممکن است علل زمینه‌ای مانند تومورها یا چسبندگی‌ها را آشکار کرده و به درمان آنها اجازه دهد.

8. فوندوپلیکاسیون برای بیماری ریفلاکس

فوندوپلیکاسیون یک روش جراحی است که برای درمان بیماری ریفلاکس معده (GERD) و فتق هیاتال استفاده می شود. شایع ترین نوع آن فوندوپلیکاسیون Nissen است که در آن قسمت فوقانی معده (فندوس) در اطراف قسمت تحتانی مری پیچیده می شود تا مانع بین مری و معده تقویت شود و از رفلاکس اسید جلوگیری کند.

چرا این کار تمام شده است

فوندوپلیکاسیون ممکن است در شرایط زیر توصیه شود:

• علائم GERD شدید که به اندازه کافی به دارو پاسخ نمی دهند.
• تمایل به توقف مصرف طولانی مدت دارو برای GERD.
• وجود عوارض ناشی از GERD، مانند ازوفاژیت یا مری بارت.
• پنومونی آسپیراسیون مکرر ناشی از ریفلاکس.
• فتق هیاتال بزرگ که باعث علائم می شود.
• اختلالات حرکتی مری 

مزایا

مزایای فوندوپلیکاسیون عبارتند از:

• درمان طولانی مدت موثر: بسیاری از بیماران کاهش یا حذف قابل توجه علائم GERD را تجربه می کنند.
• کاهش وابستگی دارویی: بسیاری از بیماران می توانند مصرف داروهای سرکوب کننده اسید را کاهش دهند یا متوقف کنند.
• پیشگیری از عوارض: جراحی می تواند به جلوگیری از عوارض طولانی مدت GERD مانند تنگی مری یا مری بارت کمک کند.
• بهبود کیفیت زندگی: بیماران اغلب خواب بهتر، محدودیت های غذایی کمتر و به طور کلی بهبود رفاه را گزارش می دهند.
• درمان شرایط مرتبط: این روش می تواند به طور همزمان فتق هیاتال را برطرف کند.

9. Strictureplasty برای بخش های باریک روده

Strictureplasty یک روش جراحی است که برای درمان بخش های باریک روده، به طور معمول در بیماران مبتلا به بیماری کرون استفاده می شود. بر خلاف رزکسیون که قسمت بیمار روده را برمی دارد، تنگی پلاستی ناحیه باریک شده را پهن می کند و در عین حال طول روده را حفظ می کند.

چرا این کار تمام شده است

استریکچرپلاستی معمولا در شرایط زیر انجام می شود:

• وجود تنگی بخش کوتاه در روده کوچک.
• چندین ناحیه باریک شدن در روده کوچک.
• برداشتن روده گسترده قبلی، که در آن حفظ طول روده بسیار مهم است.
• تنگی های مکرر بعد از جراحی های قبلی.
• برای جلوگیری از سندرم روده کوتاه در بیماران در معرض خطر.

مزایا

از مزایای جراحی تنگی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• حفظ روده: با اجتناب از برداشتن، جراحی تنگی به حفظ طول و ظرفیت جذب روده کمک می کند.
• کاهش خطر ابتلا به سندرم روده کوتاه: این امر به ویژه برای بیمارانی که قبلاً چندین بار برداشته شده اند بسیار مهم است.
• تسکین علائم: این روش می تواند علائم انسدادی ناشی از تنگی روده را کاهش دهد.
• تغذیه بهبود یافته: با بهبود عملکرد روده، تنگی پلاستی می تواند جذب مواد مغذی را افزایش دهد.
• پتانسیل برای رویکرد کم تهاجمی: در برخی موارد، تنگی‌پلاستی را می‌توان به روش لاپاراسکوپی انجام داد که مزایای برش‌های کوچک‌تر و بهبودی سریع‌تر را ارائه می‌دهد.

ادامه مطلب

جراحی چاقی، که به عنوان جراحی کاهش وزن نیز شناخته می‌شود، به گروهی از روش‌های جراحی گوارشی اشاره می‌کند که برای کمک به افراد مبتلا به چاقی شدید بیمار در دستیابی به کاهش وزن قابل توجه و پایدار طراحی شده‌اند. این روش‌ها با تغییر سیستم گوارشی، یا با محدود کردن مقدار غذایی که معده می‌تواند نگه دارد، کاهش جذب مواد مغذی یا ترکیبی از هر دو، کار می‌کنند.

جراحی چاقی معمولاً برای افرادی در نظر گرفته می شود که تنها از طریق رژیم غذایی و ورزش قادر به دستیابی یا حفظ وزن سالم نیستند و دارای شرایط سلامتی مرتبط با چاقی هستند. توجه به این نکته ضروری است که جراحی چاقی یک راه حل سریع یا یک راه حل آسان نیست، بلکه ابزاری است که وقتی با تغییرات سبک زندگی ترکیب شود، می تواند به بهبود قابل توجهی در سلامت و کیفیت زندگی منجر شود.

باند معده

باندینگ قابل تنظیم لاپاروسکوپی معده (LAGB) یک روش چاقی محدود کننده است که شامل قرار دادن یک نوار سیلیکونی بادی در اطراف قسمت فوقانی معده است. این یک کیسه کوچک ایجاد می کند، مصرف غذا را محدود می کند و باعث سیری زودرس می شود. باند را می توان بعد از عمل با افزودن یا حذف سالین از طریق یک پورت زیر جلدی تنظیم کرد. LAGB برگشت پذیر است و آناتومی دستگاه گوارش را تغییر نمی دهد. با این حال، به دلیل نرخ بالای شکست و عوارض بالقوه درازمدت از بین رفته است.

در مورد باندینگ معده بیشتر بخوانید 

گاسترکتومی آستین

اسلیو گاسترکتومی یک روش چاقی محدود کننده است که شامل برداشتن تقریباً 80 درصد از معده، ایجاد یک "آستین" لوله ای در امتداد انحنای کمتر است. این باعث کاهش ظرفیت معده و کاهش تولید گرلین می شود که منجر به کاهش گرسنگی می شود. این روش معمولاً به روش لاپاراسکوپی انجام می شود و حدود 60 تا 90 دقیقه طول می کشد. منجر به کاهش وزن قابل توجه و بهبود بیماری های مرتبط با چاقی می شود. اسلیو گاسترکتومی شامل تغییر مسیر روده نمی شود و خطر عوارض مرتبط با سوء جذب را به حداقل می رساند.

بیشتر بخوانید در بالا گاسترکتومی اسلیو

معاینه معده

بای پس معده Roux-en-Y (RYGB) یک روش ترکیبی محدود کننده و سوء جذب است. این شامل ایجاد یک کیسه کوچک معده و تغییر مسیر روده کوچک برای تشکیل یک پیکربندی Y است. این امر مصرف غذا را محدود می کند و جذب مواد مغذی را کاهش می دهد. RYGB منجر به کاهش وزن قابل توجه و بهبود بیماری های مرتبط با چاقی، به ویژه دیابت نوع 2 می شود. این روش معمولاً به روش لاپاراسکوپی انجام می شود و حدود 1.5 ساعت طول می کشد. RYGB به دلیل خطر کمبود ویتامین و مواد معدنی به مکمل های غذایی و پیگیری مادام العمر نیاز دارد.

انحراف بیلیو پانکراس

انحراف بیلیوپانکراس با سوئیچ اثنی عشر (BPD/DS) یک روش پیچیده سوء جذب است که گاسترکتومی اسلیو را با بای پس روده ترکیب می کند. این شامل برداشتن حدود 80 درصد از معده و تغییر مسیر روده کوچک برای کاهش قابل توجه جذب مواد مغذی است. BPD/DS منجر به کاهش وزن قابل توجهی در بین روش های چاقی می شود و بالاترین میزان بهبودی دیابت را دارد. با این حال، خطر کمبودهای تغذیه ای و عوارض بیشتری را به همراه دارد که نیاز به مکمل های مادام العمر و پیگیری دقیق دارد.

در مورد بیماری بیلیو پانکراس بیشتر بخوانید

جراحی متابولیک

جراحی متابولیک به روش های چاقی اطلاق می شود که در درجه اول با هدف درمان اختلالات متابولیک، به ویژه دیابت نوع 2، در بیماران مبتلا به چاقی انجام می شود. این روش‌ها، مانند RYGB و گاسترکتومی اسلیو، هورمون‌های روده و متابولیسم را تغییر می‌دهند و منجر به بهبود کنترل قند خون و رفع اجزای سندرم متابولیک می‌شوند. جراحی متابولیک برای بیماران با BMI ≥30 کیلوگرم بر متر مربع (≥27.5 کیلوگرم در متر مربع برای جمعیت های آسیایی) با دیابت نوع 2 ضعیف یا سایر بیماری های مرتبط با چاقی اندیکاسیون دارد.

در مورد جراحی متابولیک بیشتر بخوانید

جراحی چاقی آندوسکوپی

درمان‌های چاقی آندوسکوپی (EBT) روش‌های کم تهاجمی هستند که با استفاده از آندوسکوپ‌های انعطاف‌پذیر انجام می‌شوند. آنها شامل تکنیک هایی مانند بالون داخل معده، گاستروپلاستی آستین آندوسکوپی و آسپیراسیون درمانی هستند. EBTها با هدف پر کردن شکاف بین مدیریت پزشکی و جراحی سنتی چاقی، گزینه ای کمتر تهاجمی برای کاهش وزن ارائه می دهند. این روش‌ها عموماً برگشت‌پذیر هستند و ممکن است برای بیماران با BMI پایین‌تر یا کسانی که کاندید مداخلات جراحی نیستند مناسب باشند.

درباره EBT بیشتر بخوانید

جراحی لاپاراسکوپی تک برش (SILS)

جراحی لاپاروسکوپی یک برش (SILS) یک روش پیشرفته با حداقل تهاجم است که از یک برش منفرد، معمولاً در ناف، برای انجام روش‌های چاقی استفاده می‌کند. این رویکرد در مقایسه با لاپاراسکوپی سنتی چند پورت، نتایج زیبایی را بهبود بخشیده و به طور بالقوه درد پس از عمل کمتری را ارائه می دهد. SILS را می توان در روش های مختلف چاقی، از جمله اسلیو گاسترکتومی و بای پس معده اعمال کرد. با این حال، نیاز به تجهیزات تخصصی و مهارت های پیشرفته لاپاراسکوپی دارد.

درباره SILS بیشتر بخوانید

جراحی روبوتیک

جراحی چاقی رباتیک از یک سیستم رباتیک به کمک کامپیوتر برای انجام روش های کاهش وزن استفاده می کند. جراح بازوهای رباتیک را از یک کنسول کنترل می‌کند و تجسم سه بعدی و دستکاری دقیق ابزار را ارائه می‌دهد. این رویکرد را می توان برای روش های چاقی مختلف، از جمله اسلیو گاسترکتومی و بای پس معده اعمال کرد. جراحی رباتیک ممکن است مزایایی مانند بهبود مهارت در فضاهای تنگ و کاهش بالقوه میزان عوارض داشته باشد. اما نیاز به آموزش و تجهیزات تخصصی دارد.

در مورد جراحی رباتیک بیشتر بخوانید 

ادامه مطلب

آشنایی با سرطان های دستگاه گوارش
سرطان های دستگاه گوارش (GI) گروهی از بیماری ها هستند که سیستم گوارش را تحت تاثیر قرار می دهند. این سرطان ها می توانند در قسمت های مختلف دستگاه گوارش از جمله مری، معده، کبد، پانکراس، روده کوچک، روده بزرگ و راست روده ایجاد شوند. در موسسه گوارش آپولو، ما در تشخیص، درمان و مدیریت این شرایط پیچیده تخصص داریم.

انواع سرطان های دستگاه گوارش
برخی از رایج ترین انواع سرطان های دستگاه گوارش عبارتند از:

• سرطان مری - ادامه مطلب
• سرطان معده (معده) - ادامه مطلب
• سرطان کولورکتال - ادامه مطلب
• سرطان پانکراس - ادامه مطلب
• سرطان کبد - ادامه مطلب
• سرطان روده کوچک - ادامه مطلب 

درمان سرطان دستگاه گوارش (GI) به نوع و محل سرطان و همچنین اهداف بیمار بستگی دارد. گزینه های درمانی عبارتند از: 

• عمل جراحي: برداشتن کامل تومور و بافت اطراف. نوع جراحی بستگی به محل سرطان دارد.

• شیمی درمانی: داروهایی که سلول های سرطانی را با جلوگیری از رشد و تقسیم آنها از بین می برند. 

  ادامه مطلب

• پرتو درمانی: برای کوچک کردن تومورها یا کشتن سلول های سرطانی باقی مانده پس از جراحی استفاده می شود. 

  ادامه مطلب

• درمان هدفمند: داروهایی که ژن‌ها، پروتئین‌ها یا محیط‌های بافتی خاصی را هدف قرار می‌دهند که به رشد سرطان کمک می‌کنند. 

  ادامه مطلب

• ایمن درمانی: داروهایی که سیستم ایمنی را برای مبارزه با سرطان سرکوب یا تحریک می کنند. 

  ادامه مطلب

• درمان نئوادجوانت: درمان‌های پزشکی قبل از جراحی برای کوچک کردن تومور یا ایمن‌تر و موثرتر کردن جراحی انجام می‌شود.

• درمان کمکی: درمان های پزشکی پس از جراحی برای کاهش خطر عود سرطان انجام می شود.

• آناستوموز: روشی برای اتصال بخش های سالم مری یا معده برای بازیابی عملکرد.

• پیوند کبد: گزینه ای برای برخی از بیماران مبتلا به سرطان کبد. 

  ادامه مطلب

برای موارد بسیار پیشرفته، پزشکان ممکن است به جای درمان بیماری، روی تسکین علائم تمرکز کنند. 

ادامه مطلب

برخی از درمان های جراحی برای سرطان های دستگاه گوارش 

1. گاسترکتومی (برداشتن معده)
 گاسترکتومی شامل برداشتن تمام یا بخشی از معده است. تحت بیهوشی عمومی، جراح از طریق یک برش بزرگ شکمی (جراحی باز) یا چند برش کوچک (رویکرد لاپاراسکوپی) به معده دسترسی پیدا می‌کند. در گاسترکتومی کامل، کل معده همراه با غدد لنفاوی مجاور برداشته می شود. در گاسترکتومی جزئی، تنها بخشی از معده برداشته می شود. سپس دستگاه گوارش با اتصال مستقیم مری به روده کوچک (در گاسترکتومی کامل) یا اتصال مجدد معده باقی مانده به روده کوچک (در گاسترکتومی جزئی) بازسازی می شود.

چرا انجام می شود؟
گاسترکتومی برای موارد زیر انجام می شود:

• سرطان معده را درمان کنید
• ضایعات پیش سرطانی را حذف کنید
• پیشگیری از سرطان در افراد با خطر ژنتیکی بالا
• در موارد پیشرفته علائم را کاهش دهید

مزایا

• می تواند برای برخی از مراحل سرطان معده درمان کند
• از بروز سرطان در افراد پرخطر جلوگیری می کند
• در موارد پیشرفته علائم را تسکین می دهد
• امکان مرحله بندی دقیق و درمان پیگیری مناسب را فراهم می کند

ادامه مطلب

2. کولکتومی برای سرطان روده بزرگ
کولکتومی شامل برداشتن تمام یا بخشی از کولون است. جراح برش هایی را در شکم از طریق جراحی باز یا لاپاراسکوپی ایجاد می کند. بخشی از روده بزرگ حاوی سرطان همراه با حاشیه ای از بافت سالم و غدد لنفاوی مجاور برداشته می شود. سپس انتهای سالم کولون دوباره به هم وصل می شوند (آناستوموز). در برخی موارد، کولوستومی موقت یا دائمی ممکن است لازم باشد، جایی که انتهای کولون از طریق سوراخ در دیواره شکم وارد می شود.

چرا انجام می شود؟
کولکتومی برای موارد زیر انجام می شود:

• سرطان روده بزرگ را از بین ببرید
• جلوگیری از گسترش سرطان
• در موارد پیشرفته علائم را تسکین دهید
• برای تشخیص دقیق و مرحله بندی، بافت تهیه کنید
   

مزایا

• می تواند برای سرطان کولون در مراحل اولیه درمان باشد
• اطلاعات مرحله بندی دقیق را ارائه می دهد
• ممکن است از عوارضی مانند انسداد روده جلوگیری کند
• کیفیت زندگی را با کاهش علائم بهبود می بخشد
• امکان درمان کمکی متناسب با نتایج پاتولوژی را فراهم می کند

3. جراحی پانکراس: روش ویپل 
جراحی پانکراس بسته به محل و وسعت سرطان متفاوت است. رایج ترین روش، روش ویپل (پانکراتیکودئودنکتومی) است که شامل برداشتن سر پانکراس، بخشی از روده کوچک، کیسه صفرا و گاهی اوقات بخشی از معده می شود. سایر روش ها عبارتند از پانکراتکتومی دیستال (برداشتن بدن و دم پانکراس) و پانکراتکتومی کامل (برداشتن کل پانکراس). سپس جراح دستگاه گوارش را بازسازی می کند تا عملکرد را بازیابی کند.

چرا انجام می شود؟
جراحی پانکراس برای موارد زیر انجام می شود:

• سرطان پانکراس را از بین ببرید
• ضایعات پیش سرطانی را درمان کنید
• در موارد پیشرفته علائم را تسکین دهید
• برای تشخیص دقیق و مرحله بندی، بافت تهیه کنید

مزایا

• می تواند برای سرطان پانکراس در مراحل اولیه درمان باشد
• ممکن است به طور قابل توجهی بقا را در موارد پیشرفته تر افزایش دهد
• علائمی مانند زردی و درد را تسکین می دهد
• امکان مرحله بندی دقیق و درمان پیگیری مناسب را فراهم می کند
• کیفیت زندگی را در بسیاری از موارد بهبود می بخشد

ادامه مطلب

4. برداشتن کبد
برداشتن کبد شامل برداشتن قسمتی از کبد حاوی سرطان با جراحی است. جراح برای دسترسی به کبد برشی در شکم ایجاد می کند. با استفاده از راهنمای تصویربرداری پیشرفته، تومور به همراه حاشیه‌ای از بافت سالم کبد، قرار گرفته و با دقت برداشته می‌شود. مقدار کبد برداشته شده به اندازه و محل تومور بستگی دارد. در برخی موارد، جراحی ممکن است به روش لاپاراسکوپی انجام شود. پس از برداشتن، کبد باقیمانده برای هر گونه علائم گسترش سرطان بررسی می شود.

چرا انجام می شود؟
برداشتن سرطان کبد برای موارد زیر انجام می شود:

• حذف سرطان اولیه کبد (سرطان کبدی)
• تومورهای متاستاتیکی که به کبد گسترش یافته اند را از سایر اندام ها حذف کنید
• در موارد پیشرفته علائم را تسکین دهید
• برای تشخیص دقیق و مرحله بندی، بافت تهیه کنید
   

مزایا

• می تواند برای سرطان کبد در مراحل اولیه درمان باشد
• ممکن است در موارد پیشرفته تر بقا را افزایش دهد
• کیفیت زندگی را با تسکین علائم بهبود می بخشد
• امکان مرحله بندی دقیق و درمان پیگیری مناسب را فراهم می کند
• فرصتی را برای کبد فراهم می کند تا بافت سالم را بازسازی کند

ادامه مطلب

پیوند کبد 

پیوند کبد یک روش جراحی پیچیده است که شامل جایگزینی کبد بیمار یا آسیب دیده با کبد سالم اهداکننده است. این عمل نجات دهنده معمولاً برای بیماران مبتلا به بیماری کبدی در مرحله نهایی یا نارسایی حاد کبدی زمانی که سایر گزینه های درمانی تمام شده اند توصیه می شود.

چگونه انجام می شود؟
جراحی پیوند شامل برداشتن کبد بیمار بیمار و جایگزینی آن با کبد کامل یا بخشی از کبد سالم اهداکننده است. سه نوع اصلی پیوند کبد وجود دارد:
 

۱. پیوند ارتوتوپیک: رایج‌ترین نوع، که در آن از کل کبد یک اهداکننده فوت‌شده استفاده می‌شود.

۲. پیوند کبد از اهداکننده زنده: بخشی از کبد یک اهداکننده زنده پیوند زده می‌شود.

۳. اهدای جزئی: کبد اهداکننده فوت‌شده بین یک بزرگسال و یک کودک گیرنده تقسیم می‌شود.

در حین جراحی، جراح برشی در شکم بیمار ایجاد می کند، کبد بیمار را خارج می کند و کبد اهدا کننده را با دقت به رگ های خونی و مجاری صفراوی بیمار متصل می کند.

 

دلایل پیوند کبد

پیوند کبد زمانی توصیه می شود که کبد فرد دیگر به اندازه کافی برای حفظ زندگی عمل نکند. دلایل رایج عبارتند از:

• سیروز ناشی از هپاتیت C مزمن یا سوء مصرف طولانی مدت الکل
• سرطان اولیه کبد
• کولانژیت
• نارسایی حاد کبد به دلیل عفونت یا عوارض دارویی

مزایا

پیوند کبد مزایای زیادی برای بیماران مبتلا به بیماری کبدی در مرحله نهایی دارد:

• بهبود کیفیت زندگی: بیماران می توانند به فعالیت های عادی روزانه بازگردند و زندگی پربارتری داشته باشند.
• افزایش امید به زندگی: این روش برای بسیاری از بیماران نجات بخش است.
• بهبود عملکرد کبد: کبد جدید فرآیندهای متابولیک طبیعی را بازیابی می کند.
• افزایش انرژی: اکثر دریافت کنندگان افزایش سطح انرژی و بهبود توانایی برای مقابله با فعالیت های روزمره را گزارش می دهند.
• بهره وری بیشتر: بیماران اغلب می توانند به سر کار بازگردند و در فعالیت های مختلف شرکت کنند.
• بهبود باروری: برای کسانی که در سنین باروری هستند، باروری ممکن است بازیابی شود.

انواع اهدا کننده
پیوند کبد را می توان با استفاده از اعضای دو نوع اهدا کننده انجام داد:

۱. اهداکنندگان متوفی: بیشتر کبدهای اهدایی از افرادی هستند که خودشان برای اهدا عضو برنامه‌ریزی کرده‌اند یا خانواده‌هایشان پس از مرگ مغزی اجازه داده‌اند.

۲. اهداکنندگان زنده: اغلب بستگان یا دوستان گیرنده قبل از اهدای بخشی از کبد خود، تحت ارزیابی‌های پزشکی و روانشناختی گسترده‌ای قرار می‌گیرند.

مراقبت های پس از پیوند 

پس از پیوند، بیماران باید تا پایان عمر از داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی استفاده کنند تا از پس زدن کبد جدید جلوگیری شود. پیگیری و نظارت منظم برای اطمینان از موفقیت پیوند و مدیریت هر گونه عوارض احتمالی ضروری است.

ادامه مطلب