کما: علل، انواع و تشخیص

بررسی اجمالی 

کما اصطلاحی است که مردم آن را می شناسند یا از فیلم ها و اخبار می شنوند. اما بیشتر افراد ممکن است از علل، روش‌های تشخیصی و درمان‌های موجود مطمئن نباشند. این وبلاگ به همه عوامل پیرامون کما، علل آن و گزینه های درمانی می پردازد.  

کما چیست؟ 

دوره طولانی بیهوشی را کما می نامند. فردی که در کما است از محیط اطراف بی خبر است و به نظر می رسد که در خواب است. برخلاف خواب عمیق، بیماران کما را نمی توان با هیچ تحریکی، از جمله درد، بیدار کرد. 

انواع مختلف کما چیست؟ 

کما انواع مختلفی دارد. آنها عبارتند از:  

• حالت رویشی ثابت: این یک حالت عمیقا ناخودآگاه است. فرد نمی تواند به طور مستقل حرکت کند و نسبت به اطراف خود بی اطلاع است. فردی که در حالت نباتی پایدار قرار دارد ممکن است بیدار باشد اما توانایی های شناختی بالاتری نداشته باشد. در این حالت آنها به نفس کشیدن ادامه می دهند، گردش خون اتفاق می افتد و یک چرخه خواب و بیداری را دنبال می کنند. 
• انسفالوپاتی متابولیک سمی: گیجی و هذیان نشانه های این اختلال حاد اختلال عملکرد مغزی هستند و عمدتا قابل درمان هستند. عوامل مختلفی می توانند منجر به انسفالوپاتی سمی متابولیک شوند. بیماری های سیستمیک، عفونت ها، نارسایی اندام ها و سایر بیماری ها برخی از علل هستند. 
• از نظر پزشکی: این نوعی کمای کوتاه یا خواب عمیق است که توسط متخصصان پزشکی برای جلوگیری از تورم مغز به دنبال آسیب و دادن زمان به بدن برای بهبودی ایجاد می شود. مقدار کنترل شده ای از یک بیهوشی به بیمار داده می شود که باعث کمبود حس یا آگاهی می شود. پزشکان علائم حیاتی بیمار را به دقت زیر نظر دارند. 

چه چیزی انسان را به کما می برد؟ 

بیش از 50 درصد موارد کما به دلیل آسیب های سر یا مشکلات جریان خون به مغز است. افزایش فشار، خونریزی، از دست دادن اکسیژن یا تجمع سم همگی می تواند منجر به آسیب مغزی شود. گاهی اوقات آسیب ممکن است گذرا و قابل جبران باقی بماند، در حالی که گاهی اوقات ممکن است طولانی مدت باشد. 

مشکلات زیر می تواند منجر به کما شود: 

• آسیب مغزی بدون اکسیژن: این مشکل عصبی به دلیل دریافت اکسیژن صفر از مغز است - چند دقیقه بدون اکسیژن منجر به مرگ سلول های بافت مغز می شود. حمله قلبی (توقف قلب) مصرف بیش از حد دارو، ضربه یا ضربه به سر، غرق شدن یا مسمومیت همگی می توانند باعث آسیب مغزی بدون اکسیژن شوند. 
• ورم: لازم نیست تمام تورم ها به دلیل ضربه ایجاد شوند. کمبود اکسیژن، عدم تعادل الکترولیت یا عفونت ممکن است باعث تورم شود. 
• جراحت سر: خونریزی یا تورم مغزی می تواند ناشی از آسیب سر باشد. مایع مغز در اثر ضربه به جمجمه که متورم می شود به سمت بالا فشار می آورد. در نتیجه بزرگ شدن، مغز ممکن است در نهایت به ساقه مغز فشار بیاورد و به RAS (سیستم فعال کننده مشبک)، بخشی از مغز که به برانگیختگی و آگاهی کمک می کند، آسیب برساند. 
• خونریزی داخلی: گاهی اوقات، زخم قسمتی از مغز را متورم و فشرده می‌کند و به خون اجازه می‌دهد تا در لایه‌های مغز جریان یابد. مغز به دلیل این فشرده سازی جابجا می شود و به ساقه مغز و RAS آسیب می رساند. ممکن است منجر به کما شود. علل غیر تروماتیک خونریزی مغزی عبارتند از فشار خون بالا و بدخیمی ها 
• ضربه: زمانی که قسمت قابل توجهی از مغز خون دریافت نمی کند یا زمانی که خون از دست می رود و تورم وجود دارد، ممکن است کما ایجاد شود. 
• تشنج: کما به ندرت با یک تشنج ایجاد می شود. حملات مداوم می تواند باعث کما شود. تشنج‌های مکرر می‌تواند توانایی مغز را برای بهبودی بین حملات مختل کند و در نتیجه به کما منجر شود. 
• قند خون: وقتی سطح قند خون به طور باورنکردنی بالا بماند، ممکن است فرد به کما برود. اصطلاح پزشکی برای چنین مواردی هیپرگلیسمی است. ممکن است به دلیل کما ایجاد شود هیپوگلیسمی یا قند خون بسیار پایین هنگامی که قند خون تثبیت شد، این کما معمولاً قابل بهبود است. اما هیپوگلیسمی مداوم می تواند باعث آسیب مغزی مادام العمر و بی هوشی شود. 
• عفونت ها: کما همچنین می تواند توسط عفونت های سیستم عصبی مانند مننژیت و آنسفالیت. 
• مشکلات قلبی: اکسیژن برای فعالیت مناسب مغز لازم است. ایست قلبی ناگهانی می تواند باعث توقف ناگهانی جریان خون و اکسیژن رسانی به مغز شود. بازماندگان ایست قلبی اغلب پس از دریافت احیای قلبی ریوی در کما هستند.CPR). خفگی یا غرق شدن نیز می تواند منجر به کمبود اکسیژن شود. 
• سموم: اگر بدن نتواند برخی از مواد مانند آمونیاک، دی اکسید کربن و اوره را به درستی از بین ببرد، می تواند به سطوح سمی برسد و باعث آسیب شود. دوزهای زیاد الکل و مواد مخدر نیز می تواند عملکرد نورون مغز را مختل کند. 

تشخيص كما چگونه است؟ 

برای تشخیص کما، پزشک به کمک دوستان و نزدیکان بیمار نیاز دارد. آنها می توانند در مورد هر حادثه یا علائمی که ممکن است به اختلال در آگاهی بیمار کمک کرده باشد کمک کنند. علاوه بر این، ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی در مورد تغییرات اخیر فرد در زندگی، سابقه پزشکی، و استفاده از داروهای تجویزی، بدون نسخه و داروهای تفریحی سؤال می‌کند.  

تحقیقات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

معاینه بدنی

این معاینه احتمالاً شامل موارد زیر است:

1. رعایت الگوهای تنفسی برای تشخیص علت کما 
2. بررسی رفلکس ها، حرکات و پاسخ فرد مبتلا به محرک های دردناک و اندازه مردمک چشم
3. فشار دادن روی زاویه فک یا بلند کردن قله یا تخت ناخن در حین مشاهده علائم برانگیختگی مانند حرکت، باز شدن چشم ها یا صداهای صوتی 
4. بررسی پوست برای علائم کبودی ناشی از ضربه
5. پرتاب گرم یا سرد در مجرای گوش فرد مبتلا و واکنش های چشم 
6. آزمایش حرکات انعکاسی چشم برای کمک به یافتن علت کما و محل آسیب مغزی

تست های آزمایشگاهی

نمونه خون برای بررسی موارد زیر استخراج خواهد شد:

1. عملکرد گلوکز، الکترولیت ها، تیروئید، کبد و کلیه
2. مسمومیت با مونوکسید کربن
3. شمارش کامل خون
4. مصرف بیش از حد الکل یا مواد مخدر
5. پونکسیون کمری (تپ ستون فقرات) می تواند علائم عفونت در سیستم عصبی را بررسی کند

اسکن مغزی

آزمایش های تصویربرداری به پزشکان کمک می کند تا مناطق آسیب مغزی را مشخص کنند. آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• الکتروانسفالوگرافی (EEG)
• MRI
• سی تی اسکن

مقیاس کمای گلاسکو چیست؟ 

مقیاس کمای گلاسکو روشی برای ردیابی تغییرات در بیمار در طول زمان و ردیابی اینکه آیا درجه هوشیاری بیمار در حال افزایش، تثبیت یا کاهش است یا خیر. همچنین برای ارزیابی شدت علائم در طول معاینه فیزیکی استفاده می شود. این سیستم عناصری مانند "واکنش کلامی" را در مقیاس 1 تا 5 اندازه گیری می کند. 

• 5- جهت دار 
• 4- گیج شدن 
• 3- کلمات نامناسب 
• 2- صداهای نامفهوم 
• 1- عدم پاسخ شفاهی 

آیا داروی موثری برای کما وجود دارد؟ 

کما معمولا با مراقبت های حمایتی درمان می شود. افراد در کما در یک مراقبت می شوند واحد مراقبت های ویژه و اغلب در حالی که منتظر بهبود وضعیت خود هستند به حمایت کامل از زندگی نیاز دارند. همچنین، درمان کما به عامل ایجاد کننده آن بستگی دارد. با کمک خانواده و دوستان، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی می تواند منشاء این بیماری را ردیابی کند. 

درمان کمای بالقوه قابل درمان با مراقبت های پزشکی فوری امکان پذیر است. اگر عفونت مغزی علت آن باشد، پزشکان ممکن است آنتی بیوتیک تجویز کنند. در صورت کمای دیابتی، ممکن است بدن به گلوکز نیاز داشته باشد و این بیماری را درمان کند. همچنین ممکن است برای برداشتن تومور یا کاهش فشار روی مغز در صورتی که عامل ایجاد کننده تورم باشد، جراحی لازم باشد. تورم ممکن است با داروها نیز کنترل شود. در مورد تشنج نیز مشابه است. آنها همچنین ممکن است با داروها درمان شوند.   

نتیجه 

اغما ناشی از صدمات سر اغلب درصد بهبودی بیشتری نسبت به کمای ناشی از کمبود اکسیژن دارد. کمای ناشی از مصرف دارو با مراقبت های پزشکی به موقع قابل درمان است. بنابراین، درمان بیشتر به علت بستگی دارد. 

هنگامی که فردی در کما است، پیش بینی بهبودی می تواند بسیار چالش برانگیز باشد. از آنجایی که هر فردی منحصر به فرد است، صحبت با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی ضروری است. هر چه دوره کما طولانی تر باشد، پیش آگهی سخت تر است. با وجود این، بسیاری از افراد می توانند پس از چند هفته از کما بیدار شوند. اما ممکن است از ناتوانی شدید رنج ببرند. اما همیشه توصیه می شود که به حمایت پزشکی ادامه دهید. 

پرسش های متداول (پرسش و پاسخ) 

آیا بهبودی از کما امکان پذیر است؟ 

بهبودی از کما به علت آن بستگی دارد. برخی از آنها را می توان با دارو، درمان یا جراحی درمان کرد. در عین حال، برخی مادام العمر در آن مرحله باقی می مانند. بهبودی بیماران کما تقریباً غیر قابل پیش بینی است.  

برای تشخیص کما از چه آزمایشاتی استفاده می شود؟ 

ممکن است برای نهایی کردن روش درمانی بیماران کما، آزمایش خون، آزمایش ادرار و آزمایش‌های تصویربرداری مغز مانند MRI، سی‌تی اسکن و EEG انجام شود.  

آیا مرگ مغزی و کما یکی هستند؟ 

خیر. مرگ مغزی از نظر بهبودی با کما تفاوت دارد. مرگ مغزی غیر قابل برگشت است، در حالی که کما امکان برگشت را فراهم می کند.