Upcoding: Zorgverleners brengen een duurdere dienst in rekening dan wat er daadwerkelijk is geleverd (bijvoorbeeld een MRI-scan terwijl er alleen een standaard röntgenfoto is gemaakt). Fantoomfacturering: Zorgverleners brengen diensten, procedures of medicijnen in rekening die de patiënt nooit heeft ontvangen.

Oplichters doen zich voor als vertegenwoordigers van gerenommeerde ziekenhuizen zoals Apollo of de AHA om fictieve banen aan te bieden. Ze gebruiken vaak door AI gegenereerde vacatures en nep-werknemersprofielen om vertrouwen te winnen. Slachtoffers worden onder druk gezet om "achtergrondcontrole" of "registratiekosten" te betalen om de baan te bemachtigen.

Tussenpersonen gebruiken vervalste documenten en valse stambomen om de wettelijke voorschriften te omzeilen die bepalen dat orgaantransplantaties alleen tussen familieleden mogen plaatsvinden. In sommige gevallen worden slachtoffers met grote sommen geld verleid om een ​​orgaan te doneren, waarna de oplichters verdwijnen nadat ze de zogenaamde "verwerkingskosten" hebben geïncasseerd.

Oplichters brengen kosten in rekening voor videoconsultaties die nooit hebben plaatsgevonden. Ze gebruiken soms ook gestolen patiëntgegevens om valse declaraties in te dienen voor digitale gezondheidszorg.

Onbevoegde tussenpersonen verkopen valse verzekeringspolissen met "gegarandeerde goedkeuring" tegen ongebruikelijk lage premies. Slachtoffers ontdekken de fraude pas wanneer ze een claim willen indienen voor een medisch noodgeval en merken dat hun polis ongeldig is.

Oplichters stelen persoonlijke gegevens of verzekeringspasgegevens om frauduleuze claims in te dienen. Dit kan ertoe leiden dat patiënten onjuiste medische gegevens in hun dossier aantreffen, wat gevaarlijke behandelingen of afgewezen claims tot gevolg kan hebben.

Sommige artsen of apotheken schrijven te veel pijnstillers voor om verslaving aan te wakkeren en de winst te verhogen. Ziekenhuizen declareren soms ook valse recepten om extra inkomsten te genereren.

Werknemers of artsen ontvangen illegale betalingen voor het doorverwijzen van patiënten naar specifieke ziekenhuizen of het voorschrijven van bepaalde dure medicijnen. Deze 'marketingbonussen' worden vaak vermomd als legitieme zakelijke overeenkomsten, maar moedigen onethische medische keuzes aan.

Aanvallers richten zich op elektronische patiëntendossiers (EPD-systemen) om gegevens te versleutelen en losgeld te eisen, wat levensbedreigende vertragingen in de patiëntenzorg veroorzaakt. Oplichters kunnen digitale dossiers ook manipuleren om extra kosten in rekening te brengen of medische fouten te verbergen.

Valse QR-codes worden op flyers of in e-mails van ziekenhuizen geplaatst en leiden naar gekloonde inlogportalen die zijn ontworpen om inloggegevens van medewerkers of patiënten te stelen. Dringende berichten zoals "uw polis verloopt" of "directe betaling vereist" verleiden gebruikers ertoe hun bankgegevens in te voeren op frauduleuze websites.