Aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) - Oorzaken, symptomen, diagnose, behandeling en preventie

ADHD is een neurologische ontwikkelingsstoornis die de sociale interactiemogelijkheden van miljoenen kinderen en adolescenten negatief beïnvloedt en vaak tot in de volwassenheid aanhoudt. ADHD wordt gekenmerkt door een aantal aanhoudende problemen, waaronder moeite met concentreren, hyperactiviteit en impulsief gedrag.

Een laag zelfbeeld, gespannen relaties en slechte schoolprestaties zijn allemaal veelvoorkomende effecten van deze aandoening bij kinderen. Hoewel de symptomen doorgaans afnemen naarmate men volwassen wordt, herstellen patiënten in bepaalde gevallen nooit volledig van de symptomen van ADHD. De belangrijkste effecten van deze aandoening kunnen echter worden beheerd door een combinatie van medicatie en therapie.

Hoewel medicatie ADHD niet volledig zal behandelen, zal het helpen om de effecten van de symptomen te verminderen. Vroege detectie en behandeling kunnen een groot verschil maken in de uitkomst.

Oorzaken van ADHD

Wetenschappers moeten de oorzaak(en) en risicofactoren die geassocieerd worden met ADHD nog volledig begrijpen. Ondanks het feit dat de oorzaken en risicofactoren voor ADHD onbekend zijn, suggereert nieuw onderzoek dat erfelijkheid een substantiële impact heeft. In recente onderzoeken, genetische factoren zijn in verband gebracht met ADHD.

Naast genetica onderzoeken wetenschappers ook andere waarschijnlijke oorzaken en risicofactoren, zoals:

• Verwondingen aan de hersenen
• Blootstelling aan omgevingsstoffen (bijvoorbeeld lood) tijdens de zwangerschap of op jonge leeftijd.
• Drinken en roken in zwangerschap
• Vroeggeboorte
• Laag geboortegewicht

ADHD wordt niet veroorzaakt door het eten van te veel suiker, te veel televisiekijken, ouderschap of maatschappelijke en milieuproblemen, zoals armoede of disfunctionele gezinnen, zo blijkt uit onderzoek. Natuurlijk kunnen veel dingen, waaronder deze, de symptomen verergeren, met name bij sommige mensen. Er is echter onvoldoende bewijs om af te leiden dat dit de primaire oorzaken van ADHD zijn.

Symptomen van ADHD

Op een bepaald punt in hun leven zullen de meeste jongeren moeite hebben met concentreren en zich gedragen. Kinderen met ADHD daarentegen, groeien niet zomaar over hun gedrag heen. De symptomen kunnen weken of maanden aanhouden, wat problemen kan veroorzaken op school, thuis en met vrienden.

Vraag een afspraak aan bij Apollo Ziekenhuizen

Een kind met kan het volgende gedrag vertonen

• Veel dagdromen
• Dingen kunnen vergeten of verloren gaan.
• Veel mensen wiebelen of wiebelen overmatig, maken slordige fouten of nemen ongerechtvaardigde risico's.
• Heb moeite om verleiding te vermijden
• Heeft moeite met het nemen van beurten
• Moeilijkheden hebben om met andere mensen om te gaan

Voor jongeren met ADHD kan het leven moeilijk zijn

• Vaak moeite hebben met studeren, wat kan leiden tot academische mislukkingen en kritiek van medestudenten en volwassenen.
• Kinderen met ADHD zijn vaker betrokken bij allerlei soorten ongelukken en verwondingen dan kinderen zonder ADHD.
• Een laag gevoel van eigenwaarde hebben.
• Hebben meer kans om moeite te hebben met de communicatie met klasgenoten en volwassenen, en om door hen geaccepteerd te worden.
• Lopen een groter risico op alcohol- en drugsmisbruik en andere vormen van criminaliteit.

Verschillen in ADHD-symptomen per geslacht

Problemen met concentreren, stilzitten en georganiseerd blijven zijn veelvoorkomende symptomen van ADHD. Veel kinderen vertonen tekenen van deze aandoening voordat ze zeven jaar oud zijn, terwijl sommige onopgemerkt blijven tot ze volwassen zijn. De manier waarop de ziekte zich bij mannen en vrouwen manifesteert, verschilt aanzienlijk. Dit kan van invloed zijn op de manier waarop ADHD wordt geïdentificeerd en gediagnosticeerd.

Volgens de Centers for Disease Control and Prevention is de kans dat mannen ADHD krijgen drie keer zo groot als bij vrouwen. Deze kloof is niet altijd te wijten aan de lagere vatbaarheid van vrouwen voor de ziekte. Het is waarschijnlijker dat vrouwen ADHD-symptomen hebben die verschillen van mannen. De symptomen zijn vaak milder, waardoor ze moeilijker te detecteren zijn.

ADHD bij volwassenen

ADHD is een aandoening die tot ver in de volwassenheid kan aanhouden. Sommige volwassenen hebben nooit de diagnose ADHD gekregen. De tekenen en symptomen kunnen problemen veroorzaken op het werk, thuis en in relaties. Op oudere leeftijd kunnen symptomen zich anders uiten; hyperactiviteit kan zich bijvoorbeeld manifesteren als buitensporige rusteloosheid. Symptomen kunnen ernstiger worden naarmate de eisen van de volwassenheid toenemen.

ADHD bij vrouwen

Vrouwen met ADHD vertonen vaker onoplettendheid als symptoom, terwijl mannen vaker hyperactieve symptomen vertonen. Omdat het kind niet stil kan zitten en zich impulsief of riskant gedraagt, zijn hyperactieve gedragingen duidelijk te herkennen thuis en in de klas. De tekenen van onoplettendheid zijn doorgaans subtieler. Het kind zal niet storend zijn in de klas, maar hij of zij zal opdrachten vergeten, vergeetachtig zijn of "verstrooid" overkomen. Het is gemakkelijk om dit te verwarren met luiheid of een leerachterstand.

Omdat vrouwen met ADHD normaal gesproken geen "typisch" ADHD-gedrag vertonen, kunnen de symptomen minder zichtbaar zijn dan bij mannen. Enkele van de tekenen en symptomen zijn:

• bezorgdheid over een laag zelfbeeld
• verstandelijk gehandicapt
• uitdagingen op het gebied van academische prestaties
• onoplettendheid of een neiging tot “dagdromen”
• spottend, treiterend of scheldend verbale vijandigheid

ADHD bij mannen

Hoewel ADHD vaker verkeerd wordt gediagnosticeerd bij vrouwen, kan het ook ongediagnosticeerd blijven bij mannen. Mannen met ADHD rapporteren meer hyperactiviteit en impulsiviteit dan vrouwen, volgens bronnen. Echter, ervan uitgaan dat alle mannen met ADHD hyperactief of impulsief zijn, is een vergissing. Sommige mannen vertonen de onoplettendheidskenmerken van de stoornis. Omdat ze niet fysiek storend zijn, worden ze mogelijk niet gediagnosticeerd.

Mannen met ADHD vertonen vaker de symptomen die de meeste mensen associëren met ADHD. Deze zijn als volgt:

• hyperactiviteit, zoals rennen en slaan
• verlies van focus, inclusief onoplettendheid
• onvermogen om stil te zitten
• fysieke agressie
• Vaak de gesprekken en activiteiten van andere mensen verstoren door overmatig praten

ADHD bij kinderen

Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), vaak bekend als Attention Deficit Disorder of ADD, wordt gekenmerkt door onoplettendheid, impulsiviteit en hyperactiviteit. Voor een kind met ADHD zijn huiswerk vergeten, dagdromen in de klas, handelen zonder na te denken en friemelen aan de eettafel veelvoorkomende gebeurtenissen.

ADHD is een veelvoorkomende neurologische ontwikkelingsziekte die zich meestal manifesteert in de vroege kindertijd, voor de leeftijd van zeven. Kinderen met ADHD hebben moeite met het beheersen van hun spontane reacties, die kunnen variëren van beweging tot spraak tot concentratie.

Onoplettendheid en hyperactief-impulsief gedrag zijn twee van de meest voorkomende symptomen van ADHD. Symptomen van ADHD ontwikkelen zich voor de leeftijd van twaalf jaar, en bij sommige kinderen al vanaf drie jaar. Symptomen van ADHD kunnen mild tot ernstig zijn, en ze kunnen lang aanhouden tot in de volwassenheid.

Mannen hebben vaker ADHD dan vrouwen, en het gedrag van jongens en meisjes kan verschillen. Jongens kunnen bijvoorbeeld hyperactiever zijn, terwijl meisjes minder aandachtig zijn.

ADHD wordt onderverdeeld in drie subtypen:

• Onoplettendheid - De meeste symptomen worden veroorzaakt door een gebrek aan aandacht.
• Hyperactief en impulsief van aard - De meeste symptomen zijn impulsief en hyperactief.
• Gecombineerd - Dit symptoom is een combinatie van onoplettendheid en hyperactieve/impulsieve symptomen.

Diagnose van ADHD

Over het algemeen mag bij een kind geen diagnose van aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) worden gesteld totdat de fundamentele symptomen van de ziekte zich al vroeg in het leven openbaren, vóór de leeftijd van 12 jaar, en blijven zorgen voor grote problemen thuis en op school.

Hoewel er geen specifieke test voor ADHD bestaat, worden de volgende factoren waarschijnlijk in overweging genomen bij het stellen van de diagnose:

• Er wordt een medisch onderzoek uitgevoerd om andere mogelijke oorzaken van uw klachten uit te sluiten.
• Het verzamelen van informatie over eventuele huidige medische aandoeningen, persoonlijke en familie medische geschiedenissen en schoolrapporten
• Interviews of vragenlijsten voor familieleden, leraren en anderen die bekend zijn met uw kind, zoals carrières, babysitters en coaches
• De Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders DSM-5, uitgegeven door de American Psychiatric Association, bevat ADHD-criteria.
• Gebruik van schalen voor het verzamelen en evalueren van informatie over uw kind met ADHD

ADHD bij jonge kinderen: Diagnose

Hoewel symptomen van ADHD kunnen voorkomen bij kleuters of zelfs jongere kinderen, is het moeilijk om de ziekte bij deze kinderen te diagnosticeren. Dit komt doordat ontwikkelingsproblemen zoals taalvertragingen verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden als ADHD.

Daarom moeten kinderen in de voorschoolse fase of jonger worden beoordeeld door een specialist, zoals een psycholoog of psychiater, een logopedist of een ontwikkelingspediater.

Behandeling van ADHD

In de meeste gevallen is de meest effectieve behandeling voor ADHD een mix van gedragstherapie en medicatie. Voordat medicatie wordt overwogen, wordt gedragstherapie, met name oudertraining, aanbevolen als eerstelijnsbehandeling voor kinderen in de voorschoolse leeftijd (4-5 jaar) met ADHD. Het is mogelijk dat wat het beste werkt voor elk kind en elk gezin verschilt. Goede behandelregimes omvatten nauwlettend toezicht, follow-ups en het aanbrengen van veranderingen indien nodig.

Medicijnen die de hersenen stimuleren

Stimulerende medicijnen (psychostimulantia) zijn momenteel de meest gebruikte ADHD-medicijnen. Stimulantia lijken de niveaus van neurotransmitters in de hersenen te verhogen en in evenwicht te brengen. Deze medicijnen kunnen helpen bij de tekenen en symptomen van onoplettendheid en hyperactiviteit – en in bepaalde gevallen kunnen ze dat snel doen.

Hier zijn enkele voorbeelden:

• Amfetaminen - Dextroamphetamine, dextroamphetamine-amfetamine en lisdexamfetamine zijn voorbeelden van deze stoffen.
• Methylfenidaten - Methylfenidaat en dexmethylfenidaat.
• Kortwerkende en langwerkende stimulerende medicijnen: er is een langwerkende methylfenidaatpleister die op de heup kan worden gedragen.

Het kan enige tijd duren om de optimale dosis te vinden, omdat deze per kind verschilt. Als uw kind aanzienlijke bijwerkingen krijgt, moet de dosis mogelijk worden aangepast. Informeer bij uw arts naar de bijwerkingen van stimulerende middelen.

Andere voorgeschreven medicijnen

Andere medicijnen die kunnen helpen bij de behandeling van ADHD zijn onder meer:

• Atomoxetine is een medicijn dat wordt gebruikt voor de behandeling van verschillende
• Bupropion, Guanfacine en clonidine zijn antidepressiva

Antidepressiva en Atomoxetine werken langzamer dan stimulerende middelen en het kan enkele weken duren voordat ze volledig effect hebben. Als uw kind geen stimulerende middelen kan nemen vanwege gezondheidsproblemen of als stimulerende middelen ernstige bijwerkingen veroorzaken, kunnen dit haalbare alternatieven zijn.

Therapeutische gedragstherapie voor ADHD

Een psychiater, psycholoog, maatschappelijk werker of andere professionals in de geestelijke gezondheidszorg kunnen gedragstherapie, training in sociale vaardigheden, training in oudervaardigheden en counseling geven aan kinderen met ADHD. Andere ziektes, zoals angst stoornis of depressie, kan bij sommige kinderen samengaan met ADHD. Counseling kan in deze omstandigheden zowel de ADHD als het comorbiditeitsprobleem verbeteren.

Hier zijn enkele voorbeelden van therapie:

• Gedragstherapie - Dit is een behandeling die het veranderen van iemands gedrag omvat. Leraren en ouders kunnen gedragsveranderende tactieken leren voor het omgaan met moeilijke situaties, zoals tokenbeloningssystemen en time-outs.
• Training in sociale vaardigheden - Dit kan helpen bij de ontwikkeling van goed sociaal gedrag bij kinderen.
• Er zijn ouderschapslessen beschikbaar. Dit kan ouders helpen het gedrag van hun kinderen beter te begrijpen en te begeleiden.
• Psychotherapie– Hierdoor kunnen oudere kinderen met ADHD over hun problemen praten, schadelijke gedragspatronen onderzoeken en leren hoe ze met hun symptomen om kunnen gaan.
• Therapie voor het hele gezin - Ouders, broers en zussen kunnen baat hebben bij gezinstherapie om met de stress om te gaan die het leven met iemand met ADHD met zich meebrengt.

De beste resultaten worden behaald als leerkrachten, ouders, therapeuten en medici samenwerken als een team. Leer meer over ADHD en de diensten die voor u beschikbaar zijn. Werk samen met de instructeurs van uw kind om hun inspanningen in de klas te ondersteunen door hen te verwijzen naar betrouwbare bronnen van kennis.

Aandoeningen die samengaan met ADHD

ADHD is niet gekoppeld aan andere psychologische of ontwikkelingsproblemen. Kinderen met ADHD hebben daarentegen meer kans dan anderen om te lijden aan aandoeningen zoals:

• Oppositioneel-opstandige stoornis (ODD) is een patroon van negatief, opstandig en agressief gedrag ten opzichte van autoriteitsfiguren, zoals gedefinieerd door de American Psychological Association.
• Voorbeelden van gedragsstoornissen zijn bijvoorbeeld stelen, vechten, vernielen van eigendommen en het verwonden van mensen of dieren.
• Prikkelbaarheid en moeite met het verdragen van frustratie zijn symptomen van deze stemmingsstoornis.
• Problemen met lezen, schrijven, begrijpen en communiceren zijn allemaal voorbeelden van leerstoornissen.
• Voorbeelden van stoornissen in het middelengebruik zijn drugs-, alcohol- en rookverslavingen.
• Angststoornissen, zoals een obsessief-compulsieve stoornis, kunnen buitensporige bezorgdheid en nervositeit veroorzaken (OCD)
• Depressie en bipolaire stoornis, waarbij zowel depressie als manisch gedrag voorkomen, zijn voorbeelden van stemmingsstoornissen.
• autisme Spectrumstoornis is een stoornis in de hersenontwikkeling die invloed heeft op de manier waarop iemand anderen waarneemt en met hen omgaat.
• Ticstoornis, soms ook wel bekend als Tourette syndroom, is een groep ziekten die gekenmerkt worden door oncontroleerbare, repetitieve bewegingen of geluiden (tics).

Voorkomen

Om het risico op ADHD bij uw kind te verkleinen, kunt u het volgende doen:

• Vermijd alles wat de groei van de foetus tijdens de zwangerschap kan beïnvloeden. Drink bijvoorbeeld geen alcohol, gebruik geen recreatieve drugs en rook geen sigaretten.
• Uw kind moet giftige stoffen en verontreinigende stoffen, zoals sigarettenrook en loodverf, vermijden.
• Schermtijd moet worden beperkt. Hoewel dit nog moet worden aangetoond, is het mogelijk dat kinderen overmatige blootstelling aan televisie en videogames moeten vermijden tijdens hun eerste vijf levensjaren.