سل – انواع، علل، گسترش و درمان

سل یا مرض سل یکی از شایع ترین بیماری ها در هند است. این یک بیماری بسیار عفونی است که توسط باکتری (معمولاً مایکوباکتریوم توبرکلوزیس) ایجاد می شود و بیشتر ریه ها را درگیر می کند. از آنجا که از طریق هوا پخش می شود، این عفونت در بسیاری از انسان ها یافت می شود. با این حال، در اکثر افراد نهفته است و تنها 10 درصد از این عفونت ها به یک بیماری فعال تبدیل می شود.

سل ریوی و غیر ریوی

در حالی که شایع ترین محل آسیب دیده در انسان ریه ها هستند، سل نیز می تواند در استخوان ها، به ویژه در ستون فقرات و انتهای استخوان های بلند رخ دهد.

سایر نقاط شایع سل غیر ریوی عبارتند از غدد لنفاوی، مغز و کلیه ها. در واقع، عملاً هیچ عضوی وجود ندارد که با سل نتوان آن را لمس کرد.

انواع سل

سل نهفته و فعال

نکته عجیب در مورد باکتری سل این است که می تواند در جریان خون فرد باقی بماند و به بیماری فعال تبدیل نشود. متداول ترین روش آزمایش سل از طریق آزمایش پوستی به نام تست مانتو یا تست پوستی توبرکولین است. این آزمایش فقط تعیین می کند که آیا فرد مورد آزمایش باکتری در او وجود دارد یا خیر، و نه اینکه آیا این باکتری به یک بیماری کامل و فعال تبدیل شده است یا خیر. بنابراین، ارزش تشخیصی کمتری در کشورهایی مانند هند دارد و فقط در شرایط بالینی خاص اهمیت دارد.

سل نهفته غیرفعال است، هیچ علامتی ندارد و مسری نیست. سل فعال فرد را بیمار می کند و بسیار مسری است. لزومی ندارد که همه افراد آلوده به باکتری سل به سل فعال مبتلا شوند. در واقع، اکثرا این کار را نمی کنند.

علائم و نشانه های سل

در حالی که هیچ علامتی برای سل نهفته وجود ندارد، شما باید آزمایش پوست یا خون بدهید تا مشخص شود آیا به آن مبتلا هستید یا خیر.

با این حال، به طور کلی در صورت ابتلا به بیماری سل فعال برخی از علائم آن وجود دارد که عبارتند از:

• سرفه خونی یا سرفه مداوم که بیش از سه هفته طول بکشد
• درد قفسه سینه
• عرق شبانه
• همیشه احساس خستگی می کنید
• Febbre
• لرز
• کاهش وزن
• از دست دادن اشتها

علل و شیوع سل

مرض سل یک بیماری معلق در هوا است و از فردی به فرد دیگر از طریق قطرات کوچکی که در هوا ترشح می‌شود (هنگامی که فردی که مبتلا به آن عطسه می‌کند، سرفه می‌کند، صحبت می‌کند، می‌خندد یا آواز می‌خواند) سرایت می‌کند. هنگامی که فرد همان هوای بیمار سل را تنفس می کند، از طریق تماس بسیار نزدیک پخش می شود.

سل همچنین می تواند از یک زن باردار آلوده به فرزندش منتقل شود.

در کشوری مانند هند که باکتری سل بسیار شایع است، رعایت بهداشت برای جلوگیری از گسترش بیماری ضروری است. تف کردن در ملاء عام یا سرفه یا عطسه بدون پوشاندن دهان باید کاملاً منع شود.

همچنین مهم است که توجه داشته باشید که سل با دست زدن به لباس، ملحفه یا ظروف فرد مبتلا منتقل نمی شود.

همچنین افراد با ایدز بسیار مستعد ابتلا به سل هستند زیرا سیستم ایمنی آنها برای مبارزه با باکتری بسیار ضعیف است.

درمان سل

از آنجایی که عفونت سل توسط باکتری ایجاد می شود، می توان با آنتی بیوتیک ها را درمان کرد و تقریباً همیشه با درمان مناسب قابل درمان است. درمان مناسب معمولاً شامل مصرف یک قرص سه بار در هفته به مدت حداقل شش ماه است. اغلب اوقات، این روال رعایت نمی شود. هم به خاطر پول و هم به خاطر راحتی، اگر بیماران احساس بهتری داشته باشند، ممکن است دارو را زودتر از شش ماه قطع کنند. با این حال، توقف درمان در طول زمان هزینه‌های جدی دارد زیرا باکتری سل بهتر می‌تواند یاد بگیرد که چگونه در برابر داروهای استاندارد مقاومت کند، زمانی که فقط یک دوره جزئی گذرانده شود. درمان استاندارد سل متکی بر داروهای خط اول اتامبوتول، ایزونیازید، پیرازینامید، ریفامپیسین و استرپتومایسین است. هنگامی که این داروها دیگر مؤثر نیستند، تکیه بر داروهایی ضروری می شود که هزینه بیشتری دارند، نیاز به مصرف طولانی تری دارند (تا 24 ماه) و برای بدن خشن تر هستند.

نقاط

درمان سل اغلب به عنوان "DOTS" شناخته می شود. این مخفف عبارت Directly Observed Treatment، Short Course است که سنگ بنای سازمان بهداشت جهانی برای سازماندهی درمان سل در کشورهای سراسر جهان است. برنامه DOTS هند توسط کنترل سل (TBC) در وزارت بهداشت مرکزی و رفاه خانواده انجام می شود.

هنگامی که به درستی درمان شود، خطر مرگ ناشی از سل بسیار کم است.

خط پایین

حتی اگر یک فرد داروهای سل مصرف می کند، فرآیند درمان یک مسئولیت خانگی یا جامعه است، با مشارکت سیستم بهداشت. با این رویکرد، هند در طول سال ها در درمان تعداد بیشتری از بیماران پیشرفت کرده است. برای اینکه میزان درمان را حتی بیشتر کنیم و شیوع سل را کاهش دهیم، باید آزمایش سل را تشویق کنیم و از هر کسی که می‌شناسید که تحت درمان سل است حمایت کنیم. علامت اصلی سرفه ای است که دو هفته یا بیشتر طول می کشد. اگر مشکوک هستید که شما یا شخصی که می شناسید ممکن است مبتلا به سل باشد، باید به مقامات بهداشت عمومی یا یک کارمند مراقبت های بهداشتی گزارش دهید.