اگزما

بررسی اجمالی

اصطلاح "اگزما" از زبان یونانی گرفته شده است. به معنای "جوش انداختن" است. شایع ترین شکل اگزما درماتیت آتوپیک است. در این حالت پوست ملتهب (قرمز)، خارش، خشک و ترک خورده می شود. این بیماری در نوزادان و کودکان خردسال شایع تر است و اغلب در کودکان زیر یک سال ایجاد می شود. مردان و زنان را به طور مساوی تحت تأثیر قرار می دهد. شما نمی توانید با تماس با فردی که به اگزما مبتلا شده است، مبتلا شوید زیرا "واگیر" نیست.

در اگزمای نوزادان، برخی اقدامات خودمراقبتی می‌تواند بثورات را در نوزادان بهبود بخشد، مانند مرطوب کردن پوست کودک با پمادها و کرم‌ها، اجتناب از قرار گرفتن نوزاد در معرض دمای شدید و همچنین اجتناب از محرک‌های پوستی مسئول بثورات.

اگزما یک بیماری مزمن (طولانی) است و با بزرگتر شدن کودکان ممکن است به طور کامل از بین برود. همچنین می تواند در پشت زانو و داخل آرنج بزرگسالان، نوجوانان و کودکان ظاهر شود. به ندرت، اولین بار در دوران بلوغ در نوجوانان ظاهر می شود. بیماران آسمی و بیماران مبتلا به آلرژی فصلی مانند یونجه تب بیشتر در معرض اگزما هستند.

درماتیت تماسی آلرژیک و درماتیت تحریکی بخشی از درماتوزهای اگزماتوز هستند. درماتیت تماسی آلرژیک آلرژی سلولی است که توسط یک ماده معمولی مانند نیکل یا بلوط سمی ایجاد می شود و درماتیت تحریک کننده در اثر قرار گرفتن بیش از حد در معرض مواد شیمیایی خشن، آلودگی به گال، کرم حلقوی (عفونت قارچی)، استئاتوز (بسیار زیاد) ایجاد می شود. پوست خشکدیسیدروزیس، درماتیت سبورئیک و درماتیت نومولار. در موارد حاد، بسیاری از ضایعات مملو از مایع به نام وزیکول ایجاد می‌شوند که وقتی می‌شکنند، مایع آبکی یا زرد رنگ به بیرون نشت کرده و پوسته‌هایی روی پوست ایجاد می‌کند. این وزیکول ها را می توان در مورد ضایعات قدیمی زیر میکروسکوپ مشاهده کرد.

اگزما یک بیماری آلرژیک نیست. اما در تعداد کمی از کودکان مصرف برخی از غذاهای لبنی مانند تخم مرغ، شیر و آجیل ممکن است باعث اگزما شود و دلیل آن ناشناخته است. عوارضی مانند نورودرماتیت، آسم و تب یونجه، مشکلات خواب و عفونت های پوستی در صورت عدم درمان مناسب ممکن است رخ دهد.

اگزما می تواند کیفیت زندگی شما را تحت تاثیر قرار دهد، به خصوص زمانی که بثورات و احساس خارش قابل مشاهده باشد. اقدامات خودمراقبتی و درمان های اندک می تواند اگزما را تا حدودی تسکین دهد و از شیوع جدید جلوگیری کند اما درمان دائمی ندارد. چند اقدام خودمراقبتی شامل مرطوب کردن منظم پوست، استفاده از کرم ها یا پمادهای دارویی و همچنین اجتناب از صابون های شیمیایی خشن است.

تشخیص اگزما با معاینه پوست و بررسی سابقه پزشکی توسط پزشک خانواده انجام می شود. علت اگزما باید شناسایی شود. اگر مشکوک به ایجاد بثورات اگزما در غذای خاصی باشد، باید از مصرف آن محصول خودداری شود. می توان آن را با کرم های استروئیدی، نور درمانی، داروهای خوراکی و اصلاح شیوه زندگی درمان کرد.

علل

این یک بیماری ارثی است و در خانواده ها دیده می شود. بسیاری از عوامل ممکن است مسئول اگزما باشند مانند نقص در سد پوستی، سیستم ایمنی بیش فعال و افراد کمی پوست حساس دارند (زمانی که ژن های اگزما در خانواده وجود دارد).

بسیاری از بیماران مبتلا به درماتیت آتوپیک آنتی بادی IgE (ایمونوگلوبولین E) بالا دارند. نقص ایمنی با واسطه سلولی و انواع یافته های غیر طبیعی ایمونولوژیک اغلب در این بیماران مشاهده می شود. این امر باعث ایجاد مشکل در مبارزه با باکتری ها، قارچ ها و ویروس های خاص می شود.

اگزما می تواند توسط تعدادی از عوامل ایجاد شود که عبارتند از

• عملکرد غیر طبیعی سیستم ایمنی بدن
• ژنتیک
• محیط زیست (قرار گرفتن در معرض آب و هوای خشک و خشن)
• نقص در سد پوستی (قرار گرفتن طولانی مدت در معرض آب نیز می تواند باعث اگزما شود)
• پوست حساس

اگزما ممکن است توسط عوامل بسیاری ایجاد شود که ممکن است شرایط خاصی مانند عفونت های باکتریایی، آنفولانزا و واکنش آلرژیک به گرده، کپک را تشدید کند. آنها منجر به ضعیف شدن سیستم ایمنی بدن می شوند.

عواملی که ممکن است باعث ایجاد اگزما شوند عبارتند از:

• فشار
• آب و هوای خشک و سرد
• قرار گرفتن در معرض آلاینده های زیاد هوا
• عرق و گرما
• تماس با مواد محرک مانند پارچه های مصنوعی و پشمی
• پوست خشک و کم آب (پوسته پوسته).
• عطر، لوازم آرایش، صابون، گرد و غبار، شن و ماسه و دود سیگار از دیگر موارد هستند
• برخی از حلال ها و مواد شوینده، کلر

نشانه ها

1) بیشتر خارش حتی قبل از ظاهر شدن بثورات پوستی رخ می دهد. لکه های خشک پوست و زخم های باز با پوسته ممکن است همراه با احساس خارش ایجاد شود. هنگامی که خراشیده می شود، این زخم ها ممکن است عفونی شوند.

2) لکه هایی از پوست خشک خارش دار، قرمز، ضخیم یا ترک خورده تقریباً روی دست ها، صورت، گردن و پاها ظاهر می شود. چین های داخلی زانو و آرنج اغلب در کودکان خردسال درگیر می شود. در نوزادان، صورت نیز می تواند تحت تاثیر قرار گیرد.

3) انواع مختلف اگزما علائم متفاوتی ایجاد می کنند اما شایع ترین علائم آن هستند

• مقیاس گذاری: سطح پوست با پوسته پوسته شدن پوست ظاهری خشن و پوسته پوسته دارد.
• خارش: در هنگام اگزما، آسیب به پوست اغلب به دلیل خاراندن است و می تواند شدید باشد.
• تاول های پر از مایع و چرکی روی پوست که می تواند ترشح کند و پوسته ایجاد کند.
• سرخی را می توان در پوست آسیب دیده مشاهده کرد. ممکن است خونریزی کند و لکه دار به نظر برسد.
• ترک خوردگی: گاهی اوقات پوست آسیب دیده شدید ممکن است دچار ترک های دردناک و عمیق شود که به آن شقاق نیز می گویند.
• در اگزمای نومولارراش سکه ای شکل (گرد) در یک یا چند ناحیه روی سطح پوست دیده می شود و معمولاً با عفونت های قارچی اشتباه گرفته می شود.
• In اگزمای دیشیدروتیک، برجستگی های قرمز یا شفاف پر از مایع روی پوست ایجاد می شود که به نظر "حباب دار" می رسد. هنگامی که خراشیده می شود، مایع نشت می کند و ظاهری مرطوب روی پوست می دهد.
• در اگزمای استئاتوتیک، بیماران دارای پوست نازک، خشک و ترک خورده هستند. معمولا در قسمت پایین پاها ظاهر می شود.
• درگیری کف دست و پا پاها معمول نیست و ممکن است نشان دهنده درماتیت تماسی آلرژیک و عفونت های قارچی باشد زخم. پلک ها اغلب پف کرده، قرمز و خارش دار هستند.

4) در صورت تجربه هر یک از موارد زیر می توان با پزشک مشورت کرد

• التهاب اگزما به کرم های هیدروکورتیزونی که گهگاه برای تسکین استفاده می شود پاسخ نمی دهد.
• ایجاد بثورات و سابقه خانوادگی آسم یا اگزما.
• گاهی اوقات ممکن است تاول های پر از چرک یا پوسته های قهوه ای روشن روی تکه های اگزما ایجاد کنید. درمان آنتی بیوتیکی ممکن است مورد نیاز باشد زیرا نشان دهنده عفونت باکتریایی است.
• هنگامی که تاول های متعدد، متعدد و کوچک پر از مایع روی تکه های اگزما ایجاد می شود، ممکن است به اگزما هرپتیکوم مبتلا شوید. این بسیار نادر است اما یک عارضه بالقوه جدی است.
• اگزما خطر ابتلا به ویروس هرپس سیمپلکس را افزایش می دهد. در طول تشدید اگزما، زخم‌های تناسلی یا تبخال ممکن است در مواجهه با بیماری‌های پوستی ویروسی ایجاد شوند.

انواع اگزما

درماتیت آتوپیک بیشتر به عنوان اگزما شناخته می شود. این شایع ترین و مزمن ترین نوع اگزما است.

1) درماتیت آتوپیک

این شایع ترین شکل اگزما است. این می تواند افراد در تمام گروه های سنی را تحت تاثیر قرار دهد.

این به دلیل ترکیبی از عوامل ایجاد می شود که عبارتند از:

• عملکرد غیر طبیعی سیستم ایمنی بدن
• ژنتیک
• محیط زیست (قرار گرفتن در معرض آب و هوای خشک و خشن)
• نقص در سد پوستی (قرار گرفتن طولانی مدت در معرض آب نیز می تواند باعث اگزما شود)
• پوست حساس (استفاده از صابون تند، شامپو)
• لباس های خشن (قرار گرفتن در معرض لباس های پشمی و مصنوعی)
• مواد شیمیایی خانگی (حلال ها، شوینده ها)
• غذاها، کنه های گرد و غبار و آلرژی

درمان های درماتیت آتوپیک عبارتند از

1. می توان از پمادها و کرم های استروئیدی استفاده کرد
2. محصولات مرطوب کننده برای روان کننده و مرطوب کننده پوست
3. آنتی بیوتیک برای درمان عفونت
4. داروهای کنترل کننده سیستم ایمنی:

• دوپیلوماب (دوپیکسنت) – تزریقی است هر دو هفته یکبار و
• یک پماد غیر استروئیدی به نام کریزابورول (Eucrisa) که دو بار در روز به صورت موضعی استفاده می شود.

1. UV (اشعه ماوراء بنفش) به تنهایی یا در ترکیب با دارویی به نام پسورالن قابل استفاده است.

2) درماتیت تماسی

سوزش، خارش و قرمزی معمولا در این نوع دیده می شود. دست ها به ویژه در برابر درماتیت تماسی آسیب پذیر هستند. انواع درماتیت تماس بگیرید عبارتند از:

1. درماتیت تماسی تحریک‌کننده: این اگزما زمانی ایجاد می‌شود که پوست در اثر شستن مکرر دست‌ها و تماس مواد شیمیایی با محرک روزانه یا مکرر آسیب می‌بیند. داروهای استروئیدی و استفاده از مرطوب‌کننده‌ها روی پوست اغلب درمان این نوع درماتیت است.
2. درماتیت تماسی آلرژیک: پس از تماس با مواد محرک آلرژی مانند نیکل، پیچک سمی و لوازم آرایشی ایجاد می شود. داروهای استروئیدی برای کاربرد موضعی قابل تجویز است.

اجتناب از تماس مستقیم با آلرژن یا محرک در هر دو شکل درماتیت بسیار مهم است. محافظت از دست ها را می توان با پوشیدن دستکش انجام داد. ممکن است برای هر دو نوع درماتیت آنتی بیوتیک لازم باشد.

3) درماتیت دیسیدروتیک

این عارضه در زنان بیشتر دیده می شود. معمولا انگشتان، کف دست و کف پا را درگیر می کند. این باعث خارش و لکه های پوسته پوسته پوست می شود که قرمز می شوند. پوست ترک خورده و دردناک است.

4) درماتیت نومولار

مردان بیشتر تحت تأثیر قرار می گیرند. در زمستان باعث ایجاد لکه های گرد و خشک پوست می شود.

5) درماتیت سبورئیک

معمولاً در پشت گوش ها، کناره های بینی، روی ابروها و به ویژه پوست سر ایجاد می شود. باعث بثورات قرمز و پوسته پوسته می شود و خارش دارد.

6) درماتیت استاز

بیشتر در جمعیت‌های مسن‌تر، زمانی اتفاق می‌افتد که سیاهرگ‌های پا متورم می‌شوند و مایع نشت می‌کند (به دلیل گردش خون ضعیف در پاها) و باعث تورم، خارش و قرمزی پوست می‌شود.

عوارض

1) نورودرماتیت: خارش پوست پوسته پوسته ممکن است به صورت لکه ایجاد شود. همچنین به عنوان لیکن سیمپلکس مزمن شناخته می شود. سطح پوستی که تحت تأثیر قرار گرفته ممکن است ضخیم، تغییر رنگ و چرمی باشد. خارش در این حالت مزمن است.

2) آسم و تب یونجه: در کودکان کوچکتر، اگزما ممکن است باعث آسم و تب شود. کودکان معمولاً در سن 13 سالگی به این شرایط مبتلا می شوند.

3) مشکلات خواب: کیفیت خواب ممکن است به دلیل چرخه خارش و خراش تحت تاثیر قرار گیرد.

4) عفونت های پوستی: خاراندن مکرر ممکن است منجر به زخم های باز و ترک در نتیجه شکستن پوست شود. ممکن است خطر عفونت از ویروس ها و باکتری ها از جمله ویروس تبخال را افزایش دهد.

تشخیص

• معمولاً با علائم و نشانه های خارش، پوست خشک، پوسته پوسته یا بثورات پوستی قابل تشخیص است. در صورت بروز هر یک از این علائم می توانید با پزشک خود مشورت کنید
• تشخیص توسط پزشک با معاینه پوست و بررسی سابقه پزشکی شما انجام می شود. علت اگزما باید شناسایی شود. برای تشخیص اینکه آیا عفونت قارچی است، باید نمونه‌های مقیاس راش زیر میکروسکوپ بررسی شوند.درماتوفیتوز) یا اگزما بافت برداری (بخشی از پوست) پوست گاهی اوقات انجام می شود، اما تشخیص درماتیت تماسی آلرژیک و درماتیت آتوپیک مفید نیست.
• در نوزاد مبتلا به اگزمای کف پا و کف دست، برای تشخیص اگزما باید خراش دادن پوست انجام شود تا آن را از گال متمایز کند.
• اگر پزشک مشکوک باشد که غذای خاصی باعث ایجاد بثورات اگزما شده است، ممکن است از شما بخواهد که از محصول غذایی خودداری کنید و از شما در مورد سابقه آلرژی غذایی خود بپرسد.
• پزشک ممکن است سایر بیماری های پوستی را رد کند و با استفاده از سایر تست های پوستی و همچنین تست پچ، شرایط ایجاد کننده اگزما را شناسایی کند.
• اگزما معمولاً گریه ای را نشان می دهد که در آن دیده نمی شود پسوریازیس. خارش نیز در پسوریازیس وجود ندارد. پسوریازیس اغلب پوست سر را درگیر می کند اما اگزما به ندرت پوست سر را درگیر می کند.
• در افراد با پوست تیره، تغییراتی در پوست در حین یا پس از شعله ور شدن ایجاد می شود و راش اگزما ممکن است ترکیبی از رنگ تیره و روشن باشد. در افرادی که پوست روشن‌تری دارند، اگزمای فعال ممکن است قرمز به نظر برسد و با بهبود آن، ممکن است رنگ آن تغییر کند. دپیگمانتاسیون کامل پوست در شرایطی مانند ویتیلیگو یا دیسکوئید دیده می شود سل جلدی.

رفتار

اگزما یک بیماری مزمن پوستی است و ممکن است چندین ماه یا سال برای کنترل آن طول بکشد. درمان باید زودتر شروع شود. تشخیص اگزما در مراحل اولیه بسیار مهم است. عود بیماری کاملاً شایع است و علائم حتی پس از درمان طولانی مدت ممکن است تشدید شوند.

برخی اقدامات مراقبت از خود مانند مرطوب کردن منظم پوست شما کمکی نمی کند. سپس پزشک شما ممکن است درمان شما را با داروها و درمان آغاز کند. ایمن درمانی مانند واکسن های آلرژی معمولاً در اگزما کار نمی کند.

الف) داروها

1) کرم ها: کرم یا پماد کورتیکواستروئید ممکن است توسط پزشک شما تجویز شود. کرم را باید بعد از مرطوب کردن پوست در ناحیه آسیب دیده مالیده شود. در صورت مصرف بیش از حد این دارو ممکن است نازک شدن پوست و شکستگی پوست ایجاد شود. کرم های کورتیکواستروئیدی به کنترل خارش و ترمیم پوست کمک می کنند.

از داروهایی مانند تاکرولیموس (پروتوپیک) و پیمکرولیموس (الیدل) نیز می توان در درمان اگزما استفاده کرد. آنها مهارکننده های کلسینورین هستند که بر سیستم ایمنی تأثیر می گذارند. فقط کودکان بالای 2 سال و بزرگسالان توصیه می شود از این دارو استفاده کنند. کرم را باید مستقیماً پس از مرطوب کردن پوست خود استفاده کنید. پس از استفاده از این کرم ها از قرار گرفتن در معرض نور شدید خورشید خودداری کنید. این داروها خطر بالقوه سرطان را دارند.

برای تسکین خارش می توان از لوسیون کالامین روی پوست استفاده کرد. برای مدیریت شعله ور شدن حاد بیماری، مفیدتر از درمان طولانی مدت است.

2) داروهای خوراکی: پردنیزون (کورتیکواستروئید خوراکی) در موارد شدید اگزما تجویز می شود. داروهای خوراکی موثر هستند اما برای مدت طولانی قابل استفاده نیستند. این داروها عوارض جانبی بالقوه ای در استفاده طولانی مدت دارند.

3) آنتی بیوتیک ها: در موارد زخم باز و ترک، ممکن است پوست شما دارای عفونت باکتریایی باشد. بسته به شدت عفونت، پزشک ممکن است برای شما کرم یا قرص آنتی بیوتیک تجویز کند. آنتی بیوتیک های خوراکی مدت زمان کوتاهی برای درمان عفونت نیاز دارند.

4) تزریقی: دوپیلوماب (دوپیکسنت) یک بیولوژیک (آنتی بادی مونوکلونال) تزریقی است. اخیراً توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) تأیید شده است. این دارو برای بیمارانی که از نوع شدید اگزما رنج می برند تجویز می شود. این داروها گران هستند و هیچ مطالعه ای اثبات نمی کند که چقدر به بیماران مبتلا به اگزما کمک می کند.

ب) روش های درمانی

1) نور درمانی: شامل قرار دادن پوست در معرض مقادیر کنترل شده نور طبیعی خورشید است (فتوتراپی - ساده ترین شکل نور درمانی).

سایر اشکال نور درمانی شامل UVA (اشعه ماوراء بنفش A) و UVB (فرابنفش B) است که به تنهایی یا همراه با داروهای خوراکی استفاده می شود. در بیمارانی که معمولاً عود اگزما در آنها مشاهده می شود (در بیمارانی که درمان موضعی و مصرف داروی خوراکی بی فایده است) استفاده می شود.

نور درمانی یا فتوتراپی برای کودکان زیر 2 سال توصیه نمی شود و در نوزادان انجام نمی شود. پیری زودرس پوست و سرطان های پوست از عوارض احتمالی نور درمانی طولانی مدت هستند.

2) لباس: استفاده از پانسمان های مرطوب شامل بانداژهای مرطوب که در اطراف ناحیه آسیب دیده پیچیده می شود، یک درمان فشرده و موثر برای درماتیت آتوپیک شدید است. در این پانسمان ها از کورتیکواستروئیدهای موضعی نیز استفاده می شود. پزشک ممکن است به شما در مورد تکنیک‌های پانسمان در خانه توصیه کند یا باید به طور منظم به بیمارستان مراجعه کنید زیرا این کار به تخصص پرستاری نیاز دارد.

3) مشاوره: در بیمارانی که از اگزمای مزمن رنج می برند، صحبت با یک مشاور یا یک درمانگر ممکن است به بهبود کیفیت زندگی آنها کمک کند. می تواند خواب آنها را مختل کند و حتی منجر به افسردگی در نوجوانان و جوانان. آنها ممکن است از ناامیدی یا خجالت مربوط به وضعیت پوست خود رهایی یابند.

4) در بیمارانی که خارش شدید دارند و خود را خراش می دهند، رویکردهایی مانند اصلاح رفتار و آرام سازی نتایج بهتری دارند.

5) اگزما نوزاد

اگزما در نوزادان به اگزمای نوزادی معروف است. برخی اقدامات خودمراقبتی مانند مرطوب کردن پوست کودک با پمادها، استفاده از روغن‌ها و کرم‌های حمام، اجتناب از قرار گرفتن کودک در معرض دمای شدید (قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض نور خورشید) و شناسایی و اجتناب از محرک‌های پوستی مسئول این بیماری می‌تواند باعث بهبود راش در نوزاد شود. کهیر.

زمانی که بثورات پوستی آلوده به زخم ها و ترک های باز به نظر می رسد، ممکن است پزشک آنتی بیوتیک ها را تجویز کند. آنتی هیستامین های خوراکی نیز برای کودکان برای خارش و در طول شب برای کاهش ناراحتی خواب (مفید برای خارش شبانه) تجویز می شود.

ج) شیوه زندگی و درمان های خانگی: اقدامات خودمراقبتی را می توان برای تسکین پوست ملتهب و کاهش خارش انجام داد.

1) کرم ضد خارش: برای تسکین موقت خارش می توان از کرم هیدروکورتیزون 1 درصد بدون نسخه استفاده کرد. پس از مرطوب کردن، باید فقط دو بار در روز در ناحیه آسیب دیده استفاده شود. پس از بهبود علائم، کرم باید گاهی اوقات استفاده شود.

۲) پوست خود را مرطوب کنید: شما باید حداقل دو بار در روز پوست خود را مرطوب کنید. در کودک می توان از پمادها دو بار در روز قبل از رفتن به مدرسه و قبل از رفتن به رختخواب استفاده کرد.

3) داروهای ضد حساسیت (ضد خارش).: آنتی هیستامین هایی مانند ستیریزین یا فکسوفنادین (Allegra) را می توان یک بار در روز (ترجیحاً در شب) استفاده کرد. اگر خارش شدید باشد، دیفن هیدرامین (بنادریل) ممکن است مفید باشد.

4) حمام گرم: جوش شیرین و بلغور جو دوسر نپخته را در وان حمام بپاشید. خود را به مدت 10 تا 15 دقیقه در وان خیس کنید و سپس خشک کنید. مرطوب کننده باید زمانی که پوست هنوز مرطوب است استفاده شود. حمام سفید کننده نیز ممکن است کمک کند. هدف سرکوب کلونیزاسیون باکتری استافیلوکوکوس اورئوس در حین شعله ور شدن است. یک ½ فنجان سفید کننده برای یک وان حمام پر آب، تعادل خوبی بین ایجاد درماتیت تحریک کننده و رسیدن به اثر مطلوب است.

5) بانداژ بزنید و نخارانید: در صورت وجود خارش، پوشاندن ناحیه خارش دار ممکن است مفید باشد. کوتاه کردن ناخن ها و پوشیدن دستکش در شب ممکن است در کودکان برای جلوگیری از خاراندن پوست مفید باشد.

6) لباس خنک و صاف بپوشید: برای جلوگیری از تعریق بیش از حد که ممکن است باعث ایجاد علائم شود، در هوای سرد و گرم و همچنین در حین ورزش لباس مناسب بپوشید. از لباس های زبر و خش دار خودداری کنید.

7) صابون های ملایم را انتخاب کنید: برای کاهش اغراق علائم باید از صابون های غیر قلیایی (بدون رنگ یا عطر) با محتوای شیمیایی کمتر استفاده شود.

8) درمان استرس و اضطراب: بهبود سلامت عاطفی می تواند به کیفیت بهتر زندگی کمک کند. اضطراب و استرس می تواند درماتیت آتوپیک را بدتر کند

9) رطوبت ساز: از یک مرطوب کننده خانگی قابل حمل می توان برای افزایش رطوبت به هوای داخل خانه استفاده کرد.

پیشگیری

• برای جلوگیری از اگزما، می توان از کرم ها یا پمادهای مرطوب کننده با احتیاط استفاده کرد.
• بهبود خواب و کاهش استرس (تغییر سبک زندگی).
• هوای سرد همچنین می تواند پوست را خشک کرده و باعث شعله ور شدن آن شود.
• از مواد محرک مانند صابون های خشن، پارچه های خشن و مواد شوینده اجتناب کنید
• برای جلوگیری از شکستن پوست از خاراندن خودداری کنید (به جای خراشیدن می تواند به مالش کمک کند خارش پوست).

سوالات متداول

1) آیا اگزما یک بیماری شایع است؟

اگزما جمعیت سراسر جهان را تحت تاثیر قرار می دهد و به دلیل شرایط نامناسب زندگی در کشورهای با وضعیت اجتماعی-اقتصادی پایین شایع تر است. شایع ترین نوع اگزما درماتیت آتوپیک است. مستعد عوامل ژنتیکی و شرایط آلرژیک مانند آسم و تب یونجه است.

2) علائم رایج اگزما چیست؟

خارش شدید معمولا اولین علامت اگزما است. بثورات دیرتر ظاهر می شود، خارش می کند و ممکن است بسوزد، به خصوص در پوست نازک مانند پلک ها و قرمز است و دارای برجستگی هایی در اندازه های مختلف است. هنگامی که خراشیده می شود ممکن است ترشح کند و پوسته پوسته شود.

3) بهترین درمان برای اگزما چیست؟

کرم های استروئیدی هیدروکورتیزون می توانند به سرعت التهاب را کاهش داده و خارش را تسکین دهند. پزشکان کرم هیدروکورتیزون را برای درمان اگزمای خفیف توصیه می کنند. در موارد اختلال خواب، داروهای خوراکی برای تسکین چرخه خراش و خارش تجویز می شود.

بیمارستان آپولو بهترین پزشکان درمان اگزما را در هند دارد. برای یافتن بهترین پزشکان اگزما در شهر نزدیک خود، از لینک های زیر دیدن کنید:

• درمان اگزما در بنگلور
• درمان اگزما در چنای
• درمان اگزما در حیدرآباد
• درمان اگزما در دهلی
• درمان اگزما در بمبئی
• درمان اگزما در کلکته