Hartfalen

Hartfalen is een progressieve aandoening waarbij schade aan het hart resulteert in verzwakking van de cardiovasculaire efficiëntie van de patiënt. Het is over het algemeen een chronische, langdurige aandoening, hoewel het zich soms plotseling kan ontwikkelen. Hoewel de meest voorkomende oorzaak van hartfalen coronaire hartziekte is, kan deze aandoening ook optreden wanneer een infectie de hartspier verzwakt of door bepaalde ziekten zoals diabetes of schildklierproblemen, door ongecontroleerde hypertensie, nierfalen, aanhoudende snelle hartritmes en ook door bepaalde medicijnen die worden gebruikt bij de behandeling van kanker.

Hartfalen neemt toe naarmate de vergrijzing toeneemt. Maar tegenwoordig is er meer bewustzijn en zijn er betere diagnostische faciliteiten beschikbaar. Meer hartpatiënten kunnen nu overleven en langer leven.

Is hartfalen hetzelfde als een hartaanval?

Nee. Hartfalen en een hartaanval zijn wezenlijk verschillend. Hartfalen is geen op zichzelf staande ziekte, maar een verzameling van diverse tekenen en symptomen die worden veroorzaakt door een breed scala aan aandoeningen, waaronder problemen met de hartkleppen, de hartspier, het hartzakje (de buitenste laag van het hart) en andere niet-cardiale ziekten. Het begin en de ernst van de symptomen van hartfalen hangen af ​​van de aard van de onderliggende hartaandoening.

Hoe ernstig en levensbedreigend is hartfalen?

Hartfalen kan plotseling [acuut] of over een langere periode (chronisch) optreden. Hartfalen kan optreden wanneer de linker hartkamer (linkerventrikel) niet in staat is om zich goed met bloed te vullen tijdens de diastolische fase (wanneer het hart ontspant en zich vult met bloed), waardoor er minder bloed naar het lichaam wordt gepompt. Systolisch falen kan optreden wanneer het linkerventrikel zijn vermogen verliest om normaal samen te trekken. Het hart kan niet met voldoende kracht pompen en genoeg bloed in de circulatie brengen.

Er is sprake van een noodgeval wanneer de patiënt zich presenteert met acuut hartfalen en een voorgeschiedenis heeft van angina pectoris/hartaanvallen of ernstige hoge bloeddruk .

Kenmerken

De meeste tekenen en symptomen van hartfalen worden veroorzaakt door vochtophoping en -congestie in de benen, longen, buik etc. en doordat het hart niet efficiënt genoeg kan pompen om aan de eisen van de weefsels en organen in het lichaam te voldoen.

Enkele symptomen van hartfalen zijn kortademigheid, wat een overdreven, ongemakkelijk bewustzijn van de ademhaling kan zijn. De adem gaat niet helemaal door de longen.

Andere symptomen zijn:

• Kortademigheid
• Zwaar ademen
• Beklemming op de borst
• Verstikking

Kortademigheid kan ontstaan ​​tijdens inspanning in het beginstadium van de ziekte, maar kan ook optreden in rust wanneer de ziekte vergevorderd is. Kortademigheid kan optreden in een liggende houding, maar verlicht worden bij rechtop zitten. Patiënten geven doorgaans aan dat ze drie of meer kussens nodig hebben om 's nachts comfortabel te kunnen slapen.

Dit leidt tot Paroxymale Nachtelijke Dyspneu (PND), die gewoonlijk 2-4 uur na het inslapen begint. Patiënten zweten veel en ontwikkelen een hoest met kortademigheid, die over het algemeen verlicht wordt door uit bed te komen.

Andere prominente symptomen zijn vermoeidheid en verminderde inspanningscapaciteit. Patiënten kunnen ook melding maken van een vol gevoel in de buik, zwelling van de benen, misselijkheid en verlies van eetlust.

Diagnostiek

De arts stelt de diagnose hartfalen op basis van de symptomen die de patiënt ervaart en de signalen die hij opmerkt tijdens het onderzoek van de patiënt.

De patiënt kan last hebben van opvallende halsaderen, gezwollen benen, kortademigheid, een vergroot hart, gezwollen voeten, een vergrote lever, piepende ademhaling, etc.

Zodra er een klinisch vermoeden van hartfalen bestaat, worden bepaalde onderzoeken uitgevoerd om de aanwezigheid en de oorzaak van het hartfalen te bevestigen. Bij een nieuwe patiënt met een vermoeden van hartfalen wordt een bloedtest gedaan om het BNP-gehalte (brain-natriuretisch peptide) te bepalen; als dit hoger is dan 100 pg/ml, is de kans op hartfalen groter. Een ECG en een röntgenfoto van de borstkas worden standaard gemaakt en een echocardiogram geeft inzicht in de hartfunctie. Ook wordt er een onderzoek gedaan naar mogelijke uitlokkende factoren, met specifieke diagnostische tests om omkeerbare oorzaken zoals hormonale of metabole stoornissen en infecties uit te sluiten.

Hartfalen betekent niet dat het hart daadwerkelijk is gestopt met functioneren. Het betekent simpelweg dat het hart functioneert met een lage capaciteit of mindere efficiëntie. Medische, chirurgische en geavanceerde technieken kunnen worden gebruikt om hartfalen te behandelen. Algemene maatregelen die aan patiënten worden geadviseerd om hartfalen onder controle te houden, zijn onder andere: Rust, verminder de zoutinname en vochtbeperking.

Behandeling

De doelstellingen van de medicamenteuze behandeling van hartfalen zijn als volgt: 

• Verminder vochtoverbelasting (Diuretica)
• Verlaag de vullingsdruk in het hart (Nitroglycerine]
• Verminder de druk op het hart (Vasodilatoren)
• Verbeteren of versterken van de hartspierprestatie (digoxine en inotropen)
• Verbeteren of voorkomen van nadelige veranderingen in het hart (ACE-remmers en AT ll-blokkers)
• Verbeter de overlevingskans, verminder de noodzaak van ziekenhuisopname en voorkom plotselinge dood (bètablokkers)
• Voorkom hartritmestoornissen (Anti-aritmica)
• Voorkom bloedstolling (Antiplaatjes, Anticoagulantia)

Indien nodig worden ook medicijnen voorgeschreven voor de behandeling van hypertensie, diabetes en coronaire hartziekte.

Chirurgische behandeling omvat coronaire bypassoperaties, klepoperaties, operaties om de grootte en geometrie van het hart te herstellen en operaties voor implanteerbare ventriculaire hulpmiddelen. Harttransplantatie is de laatste optie.

Kunnen pacemakers helpen bij deze aandoening?

Het verlies van gesynchroniseerde contractie van de rechter- en linkerhartkamer bij patiënten met hartfalen kan worden hersteld door een pacemaker (Triple Chamber Pacemaker) te implanteren die de algehele pompeffectiviteit van het hart kan verbeteren. Deze cardiale resynchronisatietherapie (CRT) biedt symptoomverlichting, verbetert de overleving en vermindert de frequentie van ziekenhuisopname.

Wat gebeurt er bij vergevorderd hartfalen?

Hoewel de eerste behandeling voor hartfalen met medicijnen is, is de algehele prognose voor degenen die matig tot ernstig hartfalen hebben met alleen medicijnen vrij slecht. Chirurgische opties zijn gunstig voor veel van deze patiënten, zowel in termen van prognose als kwaliteit van leven. Er zijn verschillende chirurgische en interventionele opties die overwogen kunnen worden.

Conclusie

Als u lijdt aan hartfalen, kan hartfalen u met de juiste zorg niet weerhouden van het doen van dingen die u leuk vindt. Uw vooruitzichten voor de toekomst hangen af ​​van uw symptomen, hoe goed uw hartspier werkt en ook hoe goed u reageert op en uw behandelregime volgt.