سندرم کوشینگ
سندرم کوشینگ - یک مرور کلی
هنگامی که سطح بالایی از هورمون کورتیزول در بدن برای مدت طولانی وجود داشته باشد، ممکن است یک اختلال متابولیک به نام سندرم کوشینگ ایجاد شود.
علل سندرم کوشینگ
سندرم کوشینگ می تواند به دلیل علتی خارج از بدن شما (سندرم کوشینگ اگزوژن) پیشرفت کند. یک مثال مصرف داروهای کورتیکواستروئید خوراکی در دوزهای بالا در مدت زمان طولانی است. این داروها، مانند پردنیزون، تأثیری معادل کورتیزول تولید شده توسط بدن بر بدن دارند.
کورتیکواستروئیدهای خوراکی ممکن است برای درمان بیماری های التهابی مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس و آسم یا جلوگیری از کاهش اندام پیوند شده توسط بدن ضروری باشند. از آنجایی که دوزهای مورد نیاز برای درمان این اختلالات اغلب بیشتر از مقدار کورتیزول مورد نیاز بدن در هر روز است، عوارض جانبی ناشی از کورتیزول اضافی ممکن است ایجاد شود.
همچنین احتمال ایجاد سندرم کوشینگ از کورتیکواستروئیدهای تزریقی مانند تزریق مکرر برای درد مفاصل، بورسیت و کمر درد. داروهای استروئیدی استنشاقی (مصرف شده برای آسم) و کرم های استروئیدی پوست (مورد استفاده برای اختلالات پوستی مانند اگزمامعمولا کمتر از کورتیکواستروئیدهای خوراکی باعث ایجاد سندرم کوشینگ می شوند. اما، در برخی افراد، این داروها می توانند منجر به سندرم کوشینگ شوند، به خصوص اگر در مقادیر بالاتر مصرف شوند.
تولید بیش از حد خود بدن
این وضعیت همچنین ممکن است به دلیل افزایش تولید کورتیزول در بدن (سندرم کوشینگ درون زا) باشد. این ممکن است به دلیل تولید بیش از حد توسط یک یا هر دو غده فوق کلیوی یا افزایش تولید هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک (ACTH) باشد که به طور کلی تولید کورتیزول را تنظیم می کند. در این موارد، سندرم کوشینگ ممکن است مربوط به موارد زیر باشد:
- تومور غده هیپوفیز (آدنوم هیپوفیز): یک تومور خوش خیم غده هیپوفیز که در پایه مغز قرار دارد، مقدار اضافی ACTH ترشح می کند که به نوبه خود غدد فوق کلیوی را برای ایجاد کورتیزول بیشتر تحریک می کند. هنگامی که این شکل از سندرم پیشرفت می کند، بیماری کوشینگ نامیده می شود. این بیماری اغلب در زنان رخ می دهد و شایع ترین شکل سندرم کوشینگ درون زا است.
- تومور خارج از رحم ترشح کننده ACTH: به ندرت، زمانی که تومور در اندامی ایجاد میشود که معمولاً ACTH تولید نمیکند، تومور شروع به ترشح بیش از حد این هورمون میکند که منجر به سندرم کوشینگ میشود. این تومورها که می توانند خوش خیم یا بدخیم باشند معمولا در ریه ها، پانکراس و تیروئید یا غده تیموس یافت می شوند.
- بیماری اولیه غده فوق کلیوی: در برخی افراد، علت سندرم کوشینگ ترشح کورتیزول اضافی است که به تحریک ACTH بستگی ندارد و با اختلالات غدد فوق کلیوی همراه است. شایع ترین این شرایط تومور غیر سرطانی قشر آدرنال است که آدنوم آدرنال نامیده می شود.
تومورهای سرطانی قشر آدرنال (کارسینوم قشر آدرنال) پراکنده هستند، اما می توانند باعث سندرم کوشینگ نیز شوند. به ندرت بزرگ شدن خوش خیم هر دو غده فوق کلیوی می تواند منجر به سندرم کوشینگ شود. - سندرم کوشینگ خانوادگی: به ندرت، افراد تمایل به ایجاد تومور در یک یا چند غدد درون ریز خود را به ارث می برند که باعث ناراحتی سطح کورتیزول و منجر به سندرم کوشینگ می شود.
علائم سندرم کوشینگ
علائم سندرم کوشینگ بسته به سطح کورتیزول در بدن متفاوت است. شایع ترین علائم و نشانه ها عبارتند از:
- پوست نازک و شکننده
- افزایش وزن
- بافت چربی در قسمت میانی، قسمت بالایی پشت، صورت و بین شانه ها رسوب می کند
- ترک های پوستی روی پوست شکم، ران سینه ها و بازوها
- آکنه
- بهبود آهسته بریدگی ها، نیش حشرات و غیره
- سردرد
- خستگی
- ضعف عضلانی
- افسردگی و اضطراب
- افزایش فشار خون
- مشکلات شناختی
- اختلال در رشد در کودکان
- از دست دادن استخوان
علائم اضافی سندرم کوشینگ در زنان ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- غیبت قاعدگی دوره ها
- موهای صورت و بدن ضخیم تر و قابل مشاهده تر است
علائم اضافی سندرم کوشینگ در مردان ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- اختلال نعوظ
- کاهش میل جنسی
- کاهش باروری
عوامل خطر سندرم کوشینگ
عوامل زیر ممکن است شانس ابتلا به سندرم کوشینگ را افزایش دهند:
- دیابت نوع 2
- پیشگیری و درمان چاقی
- سطح قند خون ضعیف کنترل شده است
- فشار خون بالا
- زنان بیشتر مستعد ابتلا به این سندرم هستند
تشخیص سندرم کوشینگ
به منظور بررسی اینکه آیا به سندرم کوشینگ مبتلا هستید، پزشک شما ممکن است ابتدا یک معاینه فیزیکی انجام دهد تا احتمالات دیگر را رد کند، زیرا بسیاری از علائم می توانند با شرایط دیگر مرتبط باشند. سپس پزشک ممکن است آزمایشهای تشخیصی زیر را پیشنهاد کند:
- آزمایش ادرار و خون: این آزمایشها سطح هورمون در ادرار و خون را تعیین میکنند و نشان میدهند که آیا بدن کورتیزول بیش از حد تولید میکند یا خیر. برای آزمایش ادرار، ممکن است از شما خواسته شود که ادرار را در یک دوره 24 ساعته جمع آوری کنید. هر دو نمونه ادرار و خون برای بررسی سطح کورتیزول به آزمایشگاه فرستاده می شوند.
پزشک همچنین ممکن است آزمایشهای تخصصی دیگری را توصیه کند که شامل تعیین سطح کورتیزول قبل و بعد از تحریک یا سرکوب با سایر داروهای هورمونی است. - آزمایش بزاق: سطح کورتیزول معمولاً در طول روز افزایش و کاهش می یابد. در افراد بدون سندرم کوشینگ، سطح کورتیزول به طور قابل توجهی در عصر کاهش می یابد. با تجزیه و تحلیل سطوح کورتیزول از مقدار کمی بزاق جمعآوریشده در اواخر شب، پزشکان میتوانند ببینند که آیا سطح کورتیزول بیش از حد بالا است یا خیر که تشخیص سندرم کوشینگ را پیشنهاد میکند.
- تستهای تصویربرداری: اسکنهای توموگرافی کامپیوتری یا اسکنهای تصویربرداری تشدید مغناطیسی میتوانند مشاهده تصاویر غده هیپوفیز و آدرنال را برای شناسایی ناهنجاریها، مانند تومورها، فعال کنند.
- نمونه برداری از سینوس پتروزال: این آزمایش می تواند به تصمیم گیری در مورد اینکه آیا علت سندرم کوشینگ درون زا در هیپوفیز نهفته است یا در جای دیگری کمک می کند. برای انجام آزمایش، نمونه خون از سینوس های پتروزال - سیاهرگ هایی که غدد هیپوفیز را تخلیه می کنند، گرفته می شود.
درمان سندرم کوشینگ
درمان سندرم کوشینگ به سطح کورتیزول در بدن شما بستگی دارد. درمان از اصلاح سبک زندگی گرفته تا دارو و جراحی متغیر است.
تنظیمات سبک زندگی
کاهش مصرف کورتیکواستروئید می تواند به کاهش اثرات سندرم کوشینگ تا حد زیادی کمک کند.
دارو
داروهای سندرم کوشینگ شامل کتوکونازول، میتوتان و متیراپون، میفپریستون، پازیروتید است.
در حالی که این داروها موثر هستند، عوارض جانبی نیز دارند. قبل از مصرف با پزشک خود مشورت کنید و این موارد را به طور کامل درک کنید.
عمل جراحي
اگر یک تومور باعث ایجاد سندرم کوشینگ شده باشد، پزشک ممکن است برداشتن را با جراحی توصیه کند.
پرتو درمانی
اگر عمل جراحی در برداشتن تومور بیهوده باشد، پرتودرمانی ممکن است در دوزهای کوچک در طی چند هفته استفاده شود.
بهترین بیمارستان نزدیک من در چنای
