Doğumundan beri hastanede yatan ve hayati tehlike arz eden karaciğer komplikasyonları yaşayan bir kız, karaciğer nakliyle evine dönüyor

Hastane yatağı beşiğiydi, monitörlerin bip sesleri çıngırak sesleriydi, stetoskoplar oyuncaklarıydı, doktorlar ve hemşireler ailesiydi. Vani için hastane onun eviydi. Ebeveynleri gençliğin sevinçlerini, yaşlarının gerektirdiği neşeli terk edilmişliği unutmuşlardı. Birdenbire büyümüşlerdi, Vani'nin hastalığının yükü ve muazzamlığıyla ayıklanmış ve sakinleşmişlerdi. Hiçbir şey onları birlikte yaşayacakları acıya hazırlayamazdı.

Tüm yeni ebeveynler gibi, Vani'nin doğumuyla çok sevinmişlerdi, o Tanrı'nın onlara hediyesiydi. Onu prensesleri olarak yetiştirme hayalleriyle dolu, ona fırfırlı elbiseler ve süslü pembe tokalar alarak, onu eve getirdiler. Ama sadece sarı pembeye bir şans verirse...

Doğumundan birkaç gün sonra, sarı gözleri ve idrarı olduğunu fark ettiler. Dışkıları kil beyazıydı. Rutin yenidoğan fikri sarılık Birkaç gün içinde düzelen güven vericiydi, ancak hayatının ikinci ayında hala sarılıklıyken endişelenmeye başladılar. Tıbbi testler safra atrezisi olduğunu doğruladı. Acil ameliyata ihtiyacı vardı ve hayatının 57. gününde ameliyat edildi. Böylece hastalıkla savaşı başladı.

Ameliyatla beklenen tedavi asla gerçekleşmedi. Sadece bağırsaklarında tekrarlayan enfeksiyon ataklarıyla onu daha da kötüleştirdi çünkü karaciğerine bağlıydı. Sonraki birkaç ay boyunca birden fazla antibiyotik kürü aldı. Biraz daha iyi olacak ve hastaneden taburcu edilecekti, sadece bir hafta veya daha kısa bir süre sonra geri dönecekti. Bu yarım düzine kez oldu. Sonunda zayıf, bitkin ve yaşam mücadelesi veren bir şekilde Delhi'deki Indraprastha Apollo Hastanesi'ne getirildi.

Kanında ölümcül bakteriler oluştuğu için solunum desteğine alındı ​​ve ağır antibiyotiklerle tedavi edildi. Neyse ki, iyi yanıt verdi ve enfeksiyonu kontrol altına alındı. Ancak doktorları hayatta kalma şansının tek olduğunu biliyordu. Karaciğer nakliAncak, sadece 6 kilo ağırlığındaydı, sonsuza kadar sürecekmiş gibi görünen bir süredir hastaydı, karaciğeri iflas etmişti ve enfeksiyon her an geri dönebilirdi. Ameliyat için kilo almasını ve güçlenmesini bekleyemezlerdi. Bu tek fırsat penceresiydi. Enfeksiyonunun üstesinden gelmişti ve çok yüksek riskli bir karaciğer nakli yapıldı.

Tüm gizli enfeksiyon odaklarıyla birlikte hastalıklı karaciğeri ve onunla birlikte talihsizliği de gitti. Ameliyattan canlı çıkamayacağına dair en büyük korkuları, 12 saatlik korkutucu ameliyattan sonra ameliyathaneden tekerlekli sandalye ile çıkarıldığında yatıştı. O bir savaşçıydı, her geçen gün daha iyi görünüyordu ve gerçek Vani ortaya çıktı. Beyaz gözlü, şişkinliği olmayan yumuşak karınlı Vani, sağlığına kavuşmak için çabalıyordu. 3 hafta içinde evine döndü ve naklinden sonra geçen 7 yıl boyunca bir daha asla hastaneye yatırılmadı.

Hayat zafer kazanmıştı, ona ebeveyn evindeki çocukluğunun sevincini vermişti, büyüyüp gelişebileceği daha çok şey vardı. Pembe bir gelinlik mi acaba?