Glejak

Glejaki stanowią wyzwanie dla neurochirurgów od początku lat 1900. ze względu na ich złożone i różnorodne cechy molekularne. Są to najczęstsze pierwotne guzy mózgu, pochodzące z komórek glejowych (astrocytów, oligodendrocytów i komórek wyściółki) w mózgu i rdzeniu kręgowym. Guzy są opisywane według komórek pochodzenia, a mianowicie odpowiednio: Astrocytoma, Oligodendroglioma i Ependymoma. Oligodendroglioma mają lepsze wyniki niż pozostałe dwa.

Glejaki są klasyfikowane od 1 do 4 na podstawie ich cech histologicznych i molekularnych, zgodnie z zaleceniami najnowszej klasyfikacji WHO. Postęp w dziedzinie neuropatologii odegrał kluczową rolę w poprawie zrozumienia, diagnozy i leczenia glejaków. Pojawienie się profilowania molekularnego zrewolucjonizowało nasze zrozumienie glejaków, umożliwiając dokładniejszą klasyfikację i spersonalizowane strategie leczenia. Guzy stopnia 1 mają najlepsze rokowanie, podczas gdy stopnia 4 mają gorsze rokowanie.

U pacjentów z glejakami zwykle występują niektóre lub wszystkie z poniższych problemów:

•  Napady padaczkowe
•  Bóle głowy – niedawno występujące bóle głowy lub zmiana charakteru długotrwałych bólów głowy
•  Zamglona wizja
•  Trudności w mówieniu lub rozumieniu
•  Osłabiona pamięć lub zmiana zachowania
•  Osłabienie lub niezdarność rąk lub nóg
•  Senność

Przed przystąpieniem do operacji glejaka, kluczowa jest dobra ocena. Obejmuje ona szczegółowy wywiad i badanie, w tym ocenę stanu funkcjonalnego. Następnie neuroradiolog wykonuje szczegółowe badanie MRI mózgu, które obejmuje badania takie jak perfuzja, spektroskopia, traktografia i funkcjonalne MRI, aby dokładnie zdiagnozować glejaki i dostarczyć neurochirurgowi cennych informacji na temat bezpiecznego wykonania operacji.

Operacja jest pierwszym krokiem w leczeniu glejaków, głównie w celu usunięcia jak największej części guza, która jest bezpieczna, i uzyskania tkanki do badania histopatologicznego. W przypadku guzów stopnia 1 całkowite wycięcie guza jest leczeniem z wyboru, jeśli jest to możliwe. W przypadku guzów stopnia 2-4, operacja jest uzupełniana radioterapią i chemioterapią.

W przypadku niektórych głęboko osadzonych glejaków lub jeśli stan pacjenta nie jest dobry, wykonuje się wyłącznie biopsję stereotaktyczną w celu pobrania niewielkiej ilości tkanki w celu postawienia diagnozy histologicznej. Operacje w znieczuleniu miejscowym wykonuje się, gdy guzy znajdują się w lub wokół ważnych obszarów kontrolujących język, ruchy rąk i nóg oraz widzenie. Neuronawigacja pomaga w dokładnym zlokalizowaniu guza i ważnych części mózgu, a śródoperacyjne USG pomaga chirurgowi usunąć więcej guza, zachowując jednocześnie bezpieczeństwo.

Oprócz technik mikrochirurgicznych i śródoperacyjnego monitorowania neurofizjologicznego, kolejnym przełomem w neurochirurgii jest wykorzystanie śródoperacyjnego naprowadzania fluorescencyjnego do resekcji glejaka. Technika ta opiera się na interakcji między środkami fluorescencyjnymi a komórkami glejaka w celu zwiększenia wykrywania guza makroskopowego podczas operacji. Kwas 5-aminolewulinowy (5-ALA) podawany pacjentowi doustnie przed operacją jest selektywnie wchłaniany przez komórki guza i metabolizowany, co prowadzi do produkcji protoporfiryn, które są fluorescencyjne. Dzięki temu stają się one widoczne i odróżnialne od normalnego mózgu po zastosowaniu pewnych filtrów przymocowanych do mikroskopu operacyjnego.

Zintegrowanie sterowania fluorescencją z chirurgią glejaka ma kilka zalet:

• Tkanka glejaka staje się widocznie odrębna od normalnego mózgu, co pomaga neurochirurgowi dokładnie określić granice guza i uniknąć przypadkowego pozostawienia guza
• Osiągnięcie maksymalnie bezpiecznej resekcji
• Zapewnia informację zwrotną w czasie rzeczywistym
• Poprawiona przeżywalność

Piąta i najnowsza edycja klasyfikacji glejaków WHO, stanowiąca zmianę paradygmatu w diagnostyce tych nowotworów, uwzględnia cechy molekularne w kryteriach histologicznych

• Integracja markerów molekularnych: Najnowsza klasyfikacja kładzie nacisk na markery molekularne, takie jak mutacje genu dehydrogenazy izocytrynianowej (IDH), współdelecja 1p/19q i metylacja promotora MGMT. Markery te odgrywają rolę w dokładnej diagnozie, przewidywaniu wyników i kierowaniu decyzją o leczeniu.
• Współdelecja 1p/19q jest często obserwowana w przypadku oligodendrogliomów i przewiduje korzystną odpowiedź na leczenie
• Kategorie IDH-mutantów i IDH-dzikiego typu: Klasyfikacja rozróżnia teraz glejaki IDH-mutantów i IDH-dzikiego typu, przy czym te drugie są teraz klasyfikowane jako glejaki, niezależnie od jakichkolwiek innych cech.
• Mutacja H3K27M: częsta w rozlanych glejakach linii pośrodkowej, mutacja ta zazwyczaj wiąże się ze złym rokowaniem w przypadkach pediatrycznych.

Nasz zespół neurochirurgiczny ściśle współpracuje z radioterapeutami i onkologami medycznymi, uczestnicząc w posiedzeniach zarządu ds. nowotworów dwa razy w tygodniu. Właściwa strategia leczenia jest wdrażana przy użyciu najnowszych wytycznych klasyfikacji, aby zapewnić optymalne wyniki dla naszych pacjentów
Badania wciąż ujawniają nowe zmiany molekularne, co oznacza, że ​​w przyszłości może być dostępna specyficzna terapia celowana, która zmieni wyniki leczenia glejaków.
Dożywotnia obserwacja pacjentów z glejakiem jest krytycznym i niezbędnym etapem leczenia. Pacjenci ci będą poddawani badaniu MRI w regularnych odstępach czasu, aby zapewnić kontrolę choroby.

Aby dowiedzieć się więcej na temat glejaków u dorosłych, skontaktuj się z naszym doświadczonym zespołem w Apollo Proton Cancer Centre