Een nieuw leven: verhalen over het overleven van kanker

Op 4 december 2017 stapten Bansari en ik op 24-jarige leeftijd in het huwelijksbootje in onze geboorteplaats Surat, Gujarat. We begonnen aan onze nieuwe reis van samenzijn vol dromen, gelach en vreugde, en met de belofte om elkaars ruggengraat te zijn door dik en dun.

Het eerste wat ik me realiseerde over onze groeiende nabijheid was toen ik begon te genieten van paprika en broccoli gemengde groentecurry gekookt door Bansari. Tijdens mijn jeugd stonden deze twee groenten nooit bovenaan mijn lijst met 10 beste groenten. Maar zoals het gezegde luidt: "De weg naar het hart van een man gaat door zijn maag", en Bansari bewees dat het klopte. Ik begon ook verliefd te worden op haar kookkunsten. Elke dag was een verrassing voor me, want Bansari serveerde me verrukkelijke Indiase en Chinese gerechten en desserts. Binnen drie maanden na ons huwelijksgeluk was ik een foodie geworden. Mijn tailleomvang nam toe van 30 cm naar 32 cm en ik was bijna 4 kg aangekomen.

We hadden veel dingen gemeen, waaronder reizen. Eigenlijk was het onze reislust die ons samenbracht en we droomden ervan om wereldreizigers te worden. Na zes maanden huwelijk namen we de eerste internationale vlucht naar Rome, de hoofdstad van Italië. Net als duizenden andere stellen, stopten Bansari en ik ook bij de Trevifontein, de enorme bulderende waterpartij met sculpturen versierd met Romeinse goden en paarden. Het was een lust voor het oog. Als traditie gooien stellen munten in het water voor hun eeuwige relatie. Hoe konden we een kans missen om een ​​wens te doen voor een leven lang samen zijn? We volgden de traditie.

We reisden bijna een maand door Europa en alles leek surrealistisch. Het leven leek een sprookje waarin niets misging totdat het ons een curveball gooide. Op een dag realiseerde ik me dat ik moeite had met het vasthouden van voorwerpen en dat het de fijnere bewegingen van mijn rechterhand beïnvloedde. Het ging gepaard met een tintelend gevoel in de rechterhand en gevoelloosheid in de rechter grote teen. Deze ontwikkeling in mijn lichaamssysteem begon geleidelijk problemen te veroorzaken in mijn dagelijkse functioneren.

Opeens stond ons leven stil en leek het andere plannen voor ons te hebben. Even had ik het gevoel dat het leven nooit meer hetzelfde zou zijn.

Na meerdere bezoeken aan verschillende ziekenhuizen in de stad, vertelden de artsen me dat ik de diagnose had gekregen van een zeldzame hersentumor genaamd Astrocytoom. Het begint in cellen genaamd astrocyten die zenuwcellen ondersteunen. Sommige astrocytomen groeien heel langzaam en andere kunnen agressieve kankers zijn die snel groeien.

Het nieuws bezorgde me rillingen en doorboorde ons als glasscherven. Een paar dagen lang was ik verdoofd en werkte mijn brein niet meer; ik had slapeloze nachten. Toen Bansari zag dat ik stil werd en voortdurend vocht met een overvloed aan gedachten die door mijn hoofd raasden, zei hij dat we medische hulp moesten zoeken. We reisden het hele land door op zoek naar een goede behandeling, maar tevergeefs. Toen ik een groot 'Nee' of 'niet mogelijk'-antwoord van consultants hoorde, kromp mijn hoop. "Waarom alleen ik?" was de vraag die steeds weer door mijn hoofd speelde.

Ook Bansari had last van haar emoties. Soms werd ze sprakeloos en staarde ze urenlang naar de muur. Kortom, we waren gewoon in de war.

Te midden van de emotionele omwenteling en verwarring, lag er een sprankje hoop, en dat kwam in de vorm van Bansari's doorzettingsvermogen en vastberadenheid om de situatie te overwinnen. Haar "nooit opgeven" houding versterkte mijn vertrouwen in onze uitdagende tijden.

Ze hield zich aan de belofte die ze had gedaan en bleef zoeken naar ziekenhuizen en medische centra op internet. We probeerden zelfs contact te leggen met een paar ziekenhuizen in het buitenland. Maar Bansari's onvermoeibare doorzettingsvermogen en tomeloze inzet leidden ons uiteindelijk naar de website van Apollo Proton Cancer Centre (APCC).

In 2018 vlogen we naar Chennai om de experts van APCC te ontmoeten voor overleg.

Voila!' waren we op de juiste plek en op het juiste moment voor de behandeling. Terwijl de clinici van APCC ons hoop gaven, vulden onze ogen zich met tranen van vreugde en omhelsden we elkaar stevig.
Na een reeks gesprekken met familieleden hebben we uiteindelijk “ja” gezegd tegen de voorgestelde behandeling.

Hierna ging ik naar de protonengalerij.

Bansari hield mijn hand vast toen ik naar binnen werd gebracht voor mijn eerste behandeling. Later vertelden de clinici me dat mijn MRI een gelobde expansieve laesie in de cervico-medullaire verbinding liet zien met minimaal peri-lesionaal oedeem. De beeldkenmerken suggereerden een laaggradig astrocytoom. Omdat ik geen medische achtergrond heb, had ik geen idee wat de clinici me toen vertelden. Op een gegeven moment schoot er een vluchtige gedachte door mijn hoofd die me deed afvragen of ik ooit weer een normaal leven zou leiden, maar Bansari stond, zoals altijd, naast me als de Rots van Gibraltar.

Ik onderging een biopsie van de laesie via de posterieure benadering met verwijdering van het foramen magnum en magnum en C1 posterieure boog onder neuronavigatie. De experts bij APCC adviseerden mij om radicale radiotherapie te ondergaan met Intensity Modulated Proton Therapy. Tijdens de bestraling van de laatste week van maart 2019 tot de eerste week van mei 2019 werd ik eenmaal per week klinisch beoordeeld om te controleren op naleving van de behandeling en toxiciteitsbeoordeling, indien van toepassing.

Binnen een paar dagen na de protonentherapie begon ik me beter te voelen. Hmmm! Het werkt voor mij, zei ik tegen mezelf. Toen Bansari me zag glimlachen, raakte hij mijn wangen aan en zei in het Gujarati: "Tame saroo thai Jasso (je zult beter worden)."

Na drie weken behandeling voelde ik me beter vergeleken met de eerste dag. Afgezien van de behandeling is Tender Loving Care (TLC) een stille revolutie die elke dag door de gangen van APCC raast. Het wordt beoefend als wetenschap. In mijn geval begon het proces met detectie en behandeling, en de clinici, verpleegkundigen en ander personeel lieten geen middel onbeproefd om maximaal comfort en welzijn te garanderen. Bij APCC werd mij verteld dat protontherapie een uitstekende lokale controle heeft op verschillende soorten kanker en met name kanker die zich bevindt in enkele van de moeilijkste gebieden, zoals de schedelbasisgebieden van het lichaam, die anders moeilijk te behandelen zijn. Iets wat ik heb geleerd en dat ik graag met anderen wil delen.

Tijdens de behandeling werd mij geadviseerd om niet te stoppen met mijn fysieke oefeningen. Een man die voorheen nooit naar de sportschool ging, is nu een regelmatige "sporter". Ik was ondergewicht toen ik de diagnose van een hersentumor kreeg, maar vandaag de dag ben ik een gezond persoon en volg ik mijn fitnessregime religieus. Ik maak ook elke avond lange wandelingen, maar natuurlijk met Bansari. De bergopwaartse reis die we hebben afgelegd, herinnert me aan het volgende citaat:

Terwijl we ons koesterden in de glorie van het overwinnen van kanker, hernieuwden Bansari en ik onze reislust. Na de behandeling was onze eerste reis naar Singapore. Het was een verrassingscadeau van mij aan haar en ze verdiende het. Dankzij de vooruitgang in technologie, herleef ik mijn leven ten volle. De wereld is weer mijn oester geworden.