A New Lease on Life: Cancer Survival Stories

Στις 4 Δεκεμβρίου 2017, ο Bansari και εγώ, σε ηλικία 24 ετών, κάναμε τον γάμο μας στη γενέτειρά μας στο Surat του Γκουτζαράτ. Ξεκινήσαμε το νέο μας ταξίδι συναδέλφωσης γεμάτο όνειρα, γέλιο και χαρά και με την υπόσχεση να είμαστε η ραχοκοκαλιά ο ένας του άλλου.

Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα για την αυξανόμενη εγγύτητά μας ήταν όταν άρχισα να απολαμβάνω ανάμεικτο κάρυ λαχανικών με πιπεριά και μπρόκολο μαγειρεμένο από την Bansari. Στα χρόνια της ενηλικίωσής μου, αυτά τα δύο λαχανικά δεν μπήκαν ποτέ στην κορυφή της λίστας των 10 καλύτερων λαχανικών μου. Αλλά όπως λέει και η παροιμία, «Ο δρόμος για την καρδιά ενός άνδρα περνάει από το στομάχι του», και ο Μπάνσαρι το απέδειξε ότι είχε δίκιο. Άρχισα να ερωτεύομαι και τις μαγειρικές της ικανότητες. Κάθε μέρα ήταν μια έκπληξη για μένα, καθώς ο Μπανσάρι με σέρβιρε ινδική και κινέζικη κουζίνα και επιδόρπια με χείλη. Μέσα σε τρεις μήνες από τη συζυγική μας ευδαιμονία, είχα γίνει καλοφαγάς. Το μέγεθος της μέσης μου αυξήθηκε από 30 cm σε 32 cm και είχα βάλει σχεδόν 4 κιλά.

Είχαμε πολλά κοινά πράγματα, συμπεριλαμβανομένων των ταξιδιών. Στην πραγματικότητα, ήταν η περιπλάνηση μας που μας έφερε κοντά και ονειρευόμασταν να γίνουμε ιπποδρομείς του πλανήτη. Μετά από έξι μήνες γάμου, πήραμε την πρώτη διεθνή πτήση για τη Ρώμη, την πρωτεύουσα της Ιταλίας. Όπως χιλιάδες άλλα ζευγάρια, ο Bansari και εγώ βάλαμε στάση στη Φοντάνα ντι Τρέβι — το τεράστιο κεραυνοβόλο χαρακτηριστικό με γλυπτά στολισμένα με Ρωμαίους θεούς και άλογα. Ήταν ένα θέαμα. Κατά παράδοση, τα ζευγάρια ρίχνουν κέρματα στο νερό για τις αιώνιες σχέσεις τους. Πώς θα μπορούσαμε να χάσουμε μια ευκαιρία να κάνουμε μια ευχή για μια ζωή μαζί; Ακολουθήσαμε την παράδοση.

Περάσαμε σχεδόν ένα μήνα ταξιδεύοντας σε όλη την Ευρώπη και όλα έμοιαζαν σουρεαλιστικά. Η ζωή έμοιαζε με ένα παραμύθι όπου τίποτα δεν θα πήγαινε στραβά μέχρι που μας έριξε ένα curveball. Μια μέρα συνειδητοποίησα ότι δυσκολευόμουν να κρατήσω αντικείμενα και αυτό επηρέαζε τις πιο λεπτές κινήσεις του δεξιού μου χεριού. Σχετίστηκε με αίσθημα μυρμηκίασης στο δεξί χέρι και μούδιασμα του δεξιού μεγάλου ποδιού. Αυτή η εξέλιξη στο σύστημα του σώματός μου άρχισε σταδιακά να δημιουργεί δυσκολίες στην καθημερινή μου λειτουργία.

Ξαφνικά, η ζωή μας σταμάτησε και φαινόταν να έχει διαφορετικά σχέδια για εμάς. Για μια στιγμή, ένιωσα ότι η ζωή δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.

Μετά από αρκετούς γύρους επισκέψεων σε διάφορα νοσοκομεία της πόλης, οι γιατροί μου είπαν ότι διαγνώστηκα με έναν σπάνιο όγκο στον εγκέφαλο που ονομάζεται Αστροκύτωμα. Ξεκινά σε κύτταρα που ονομάζονται αστροκύτταρα που υποστηρίζουν τα νευρικά κύτταρα. Μερικά αστροκυτώματα αναπτύσσονται πολύ αργά και άλλα μπορεί να είναι επιθετικοί καρκίνοι που αναπτύσσονται γρήγορα.

Η είδηση ​​έκανε ρίγη στη ράχη μου και μας τρύπησε σαν θραύσματα γυαλιού. Για λίγες μέρες, ήμουν μουδιασμένος και ο εγκέφαλός μου σταμάτησε να λειτουργεί. Περνούσα άγρυπνες νύχτες. Βλέποντάς με να σιωπώ και να παλεύω συνεχώς με μια πληθώρα σκέψεων που περνούσαν από το μυαλό μου, ο Bansari είπε ότι πρέπει να αναζητήσουμε ιατρική περίθαλψη. Ταξιδέψαμε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας αναζητώντας την κατάλληλη θεραπεία αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ακούγοντας μια μεγάλη απάντηση «Όχι» ή «δεν γίνεται» από συμβούλους, η ελπίδα μου συρρικνώθηκε. «Γιατί μόνο εγώ;» ήταν η ερώτηση που έπαιζε επανειλημμένα στο μυαλό μου.

Και η Μπανσάρι πάλευε με τα συναισθήματά της. Μερικές φορές έμενε άφωνη και κοιτούσε επί ώρες τον τοίχο. Με λίγα λόγια, ήμασταν απλά μπερδεμένοι.

Μέσα στη συναισθηματική αναταραχή και τη σύγχυση, βρισκόταν μια αχτίδα ελπίδας, και αυτό ήρθε με τη μορφή της σκληρότητας και της αποφασιστικότητας του Bansari να κερδίσει την κατάσταση. Η στάση της «ποτέ μην πεις πεθάνεις» ενίσχυσε την αυτοπεποίθησή μου στις δύσκολες στιγμές μας.

Τηρώντας την υπόσχεση που έδωσε, συνέχισε να ψάχνει για νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα στο διαδίκτυο. Προσπαθήσαμε μάλιστα να επικοινωνήσουμε με μερικά νοσοκομεία του εξωτερικού. Όμως η ακούραστη επιμονή και η αδιάκοπη προσπάθεια του Bansari μας οδήγησαν τελικά στον ιστότοπο του Κέντρου Καρκίνου του Apollo Proton (APCC).

Το 2018, πετάξαμε στο Chennai για να συναντήσουμε τους ειδικούς της APCC για διαβούλευση.

Voila! ήμασταν στο σωστό μέρος και την κατάλληλη στιγμή για θεραπεία. Καθώς οι κλινικοί γιατροί στο APCC μας ενίσχυαν την ελπίδα, τα μάτια μας γέμισαν δάκρυα χαράς και αγκαλιάσαμε σφιχτά ο ένας τον άλλον.
Μετά από μια σειρά συζητήσεων με μέλη της οικογένειας, τελικά, είπαμε «ναι» στην προτεινόμενη θεραπεία.

Έπειτα, ήταν η είσοδός μου στο σκελετό πρωτονίων.

Ο Bansari μου κράτησε το χέρι καθώς με πήγαιναν μέσα για την πρώτη γραμμή θεραπείας. Αργότερα, οι κλινικοί ιατροί μου είπαν ότι η μαγνητική τομογραφία μου έδειξε μια λοβώδη επεκτατική αλλοίωση στην αυχενική-μυελική συμβολή με ελάχιστο περιβλαβικό οίδημα. Τα απεικονιστικά χαρακτηριστικά υποδηλώνουν αστροκύτωμα χαμηλού βαθμού. Επειδή ήμουν από μη ιατρικό υπόβαθρο, δεν είχα ιδέα για το τι μου έλεγαν τότε οι κλινικοί γιατροί. Κάποια στιγμή, μια φευγαλέα σκέψη πέρασε από το μυαλό μου και με έκανε να σκεφτώ αν θα ζούσα ξανά μια κανονική ζωή, αλλά ο Bansari, όπως πάντα, στάθηκε δίπλα μου σαν τον Βράχο του Γιβραλτάρ.

Υποβλήθηκα σε βιοψία της βλάβης από την οπίσθια προσέγγιση με αφαίρεση του τρήματος magnum και magnum και C1 οπίσθιου τόξου υπό Neuro-navigation. Οι ειδικοί στο APCC με συμβούλεψαν να υποβληθώ σε ριζική ακτινοθεραπεία με Intensity Modulated Proton Therapy. Κατά τη διάρκεια της ακτινοβολίας από την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου 2019 έως την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου 2019, αξιολογήθηκα κλινικά μία φορά την εβδομάδα για έλεγχο συμμόρφωσης με τη θεραπεία και αξιολόγηση τοξικότητας, εάν υπήρχε.

Μέσα σε λίγες μέρες από τη θεραπεία με δέσμη πρωτονίων, άρχισα να νιώθω καλύτερα. Χμμμ! Μου δουλεύει είπα στον εαυτό μου. Βλέποντάς με να χαμογελάω, ο Μπάνσαρι άγγιξε τα μάγουλά μου και είπε στα Γκουτζαράτι, «Δαμάστε τον σαρού ταϊ Τζάσο (θα γίνετε καλύτερα).»

Μετά από τρεις εβδομάδες θεραπείας, ένιωσα καλύτερα σε σύγκριση με την πρώτη μέρα. Εκτός από τη θεραπεία, το Tender Loving Care (TLC) είναι μια σιωπηλή επανάσταση που σαρώνει καθημερινά τους διαδρόμους της APCC. Ασκείται όπως η επιστήμη. Στην περίπτωσή μου, η διαδικασία ξεκίνησε με την ανίχνευση και τη θεραπεία, και οι κλινικοί γιατροί, οι νοσηλευτές και το λοιπό προσωπικό δεν άφησαν κανένα βήμα στη διασφάλιση της μέγιστης άνεσης και ευεξίας. Στο APCC, μου είπαν ότι η θεραπεία με Proton έχει αποδειχθεί ότι έχει εξαιρετικό τοπικό έλεγχο διαφόρων καρκίνων και ιδιαίτερα καρκίνων που εντοπίζονται σε μερικές από τις πιο δύσκολες περιοχές, όπως περιοχές με βάση το κρανίο του σώματος, οι οποίες κατά τα άλλα είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν. Κάτι που έμαθα και θα ήθελα να μοιραστώ τις πληροφορίες με άλλους.

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, μου συνέστησαν να μην σταματήσω τις σωματικές μου ασκήσεις. Ως εκ τούτου, ένας άνθρωπος που δεν είχε πάει ποτέ στο γυμναστήριο πριν είναι τώρα ένας κανονικός «γυμναστής». Ήμουν λιποβαρής όταν διαγνώστηκα με όγκο στον εγκέφαλο, αλλά σήμερα είμαι υγιής άνθρωπος και ακολουθώ θρησκευτικά τη φυσική μου κατάσταση. Κάνω επίσης μεγάλες βόλτες κάθε βράδυ αλλά φυσικά με την Bansari. Το ανηφορικό ταξίδι που περάσαμε μου θυμίζει το εξής απόφθεγμα:

Απολαμβάνοντας τη δόξα της νίκης έναντι του καρκίνου, ο Bansari και εγώ ανανεώσαμε την περιπλάνηση μας. Μετά τη θεραπεία, το πρώτο μας ταξίδι ήταν στη Σιγκαπούρη. Ήταν ένα δώρο έκπληξη από εμένα για εκείνη και το άξιζε. Χάρη στην πρόοδο της τεχνολογίας, ξαναζώ τη ζωή μου στο έπακρο. Ο κόσμος έγινε ξανά το στρείδι μου.