Deformacją nazywamy zmianę kształtu kończyn.
Przyczyny deformacji można ogólnie podzielić na:
a) Wrodzone deformacje
b) Deformacje nabyte
Wrodzone deformacje:
Dokładna przyczyna nie została jeszcze ustalona. Istnieje kilka czynników powodujących te deformacje, takich jak czynniki genetyczne działające na rozwijający się płód podczas rozwoju wewnątrzmacicznego. Teratogenny wpływ leków i chemikaliów może również powodować wrodzone deformacje.
Wrodzone deformacje kończyn górnych:
a) Bark – bark Sprengla.
b) Łokieć – wrodzone górne zrośnięcie kości promieniowo-łokciowej.
c) Nadgarstek – deformacja Madelunga.
d) Ręka – syndaktylizm, polidaktylizm
Wrodzone deformacje kończyn dolnych:
a) Wrodzony skok szpotawy (stopa końsko-szpotawa)
b) Wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego
c) Wrodzone wygięcie kolan, koślawość kolan (kolan koślawych)
d) Wrodzona pseudoartroza kości piszczelowej (kołowatość nóg)
Deformacje nabyte:
Najczęstszymi przyczynami nabytych deformacji są:
a) Trauma
b) Zakażenie
c) Degeneracja
d) Guz
e) Zaburzenia metaboliczne
Uraz:
Urazy kości, nerwów, naczyń krwionośnych i tkanek miękkich powodują deformacje takie jak złamania z nieprawidłowym zespoleniem, deformacje ręki szponiastej, oparzenia, przykurcze itp.
Infekcje:
Zakażenia kości i stawów są jedną z najczęstszych przyczyn deformacji. Gruźlica i zakażenia septyczne powodują największą liczbę deformacji. Zakażony brak zrostu kości długich jest rzeczywiście dużym wyzwaniem.
Zwyrodnienie:
Degeneracja stawów odgrywa główną rolę w deformacjach i najczęściej występuje w stawach kolanowych. (Choroba zwyrodnieniowa stawów)
Zaburzenia metaboliczne i inne zaburzenia układowe:
Zaburzenia metaboliczne i hormonalne mogą powodować deformacje szkieletu. Na przykład:- krzywica, niedobór witaminy D, nadczynność przytarczyc, osteoporoza starcza i choroba Pageta.
Zarządzanie:
Metody konserwatywne:
Konserwatywne metody zawsze muszą być wypróbowane jako pierwsze. Należą do nich takie metody jak-
- Fizjoterapia: Pasywne rozciąganie koryguje wiele deformacji o niewielkim nasileniu.
- Szyny i gipsy: to najpowszechniejsza metoda stosowana w celu korekcji deformacji u dzieci.
- Trakcja: może być stosowana w przypadku deformacji spowodowanych skurczem mięśni.
- W celu usunięcia zrostów można wykonać manipulacje stawami pod znieczuleniem.
Metody operacyjne:
Gdy metody konserwatywne zawodzą, a deformacja powoduje niepełnosprawność, stosuje się metody chirurgiczne. Procedury chirurgiczne obejmują-
- Zabiegi na tkankach miękkich
- Zabiegi kostne
Zabiegi na tkankach miękkich:
Zawsze podejmuje się próby ich wykonania w pierwszej kolejności, aby skorygować deformacje.
- Uwolnienie tkanek miękkich w odcinku środkowym stopy końsko-szpotawej.
- Wydłużenie ścięgna Achillesa i tylna kapsulotomia w stopie końskiej.
Zabiegi kostne:
W przypadku poważnych deformacji zabiegi kostne wykonuje się równolegle z operacjami tkanek miękkich.
- Osteotomię wykonuje się w celu korekcji deformacji kości.
- Artrodezę wykonuje się w celu korekcji deformacji stawów.
Przyjrzyjmy się teraz bliżej jednej pionierskiej technice – korekcji deformacji kończyn i różnicy długości kończyn metodą Ilizarowa. Zaletami tej metody jest to, że pacjent pozostaje obciążony przez cały czas trwania leczenia i może poruszać stawami w pobliżu aparatu.
W przypadku zakażeń towarzyszących lub osteoporozy kości nie można zastosować żadnej innej metody. Jedynym leczeniem z wyboru jest metoda Ilizarowa.
Profesor Garvill Abhramovich Ilizarov wynalazł i rozwinął ten niezwykle wszechstronny kolisty fiksator pierścieniowy w odległym rosyjskim mieście Kurgan w zachodniej Syberii na początku lat 50. Przez 15 lat pracował w ukryciu w małym, dwupiętrowym nowoczesnym szpitalu, lecząc pacjentów swoją rewolucyjną, ale nierozpoznaną techniką. W 1965 r. Ministerstwo Zdrowia w Moskwie obserwowało pracę dr. Iliazarowa nad kolistym fiksatorem, gdy był stosowany u pacjentów w różnych sytuacjach klinicznych w ortopedii, i należycie uznało jego ogromny wkład. Od 1965 do 1983 r. w założonym Wszechzwiązkowym Centrum Naukowym Ilizarowa ds. Ortopedii Regeneracyjnej i Traumatologii w Kurgan na Syberii w ZSRR leczono ponad 25,000 XNUMX pacjentów.
Od 1984 roku chirurdzy z różnych części świata szkolili się w technice Ilizarowa i spopularyzowali koncepcje prof. GA Iliazarowa na całym świecie. Apollo Hospitals był pionierem tej techniki w Indiach.
Metoda mocowania pierścieni Ilizarowa:
Składa się z 3 faz.
Faza operacyjna:
Druty „K” są przeciągane przez kości proksymalne i dystalne względem deformacji. Druty „K” są mocowane do pierścieni Ilizarowa za pomocą śrub mocujących drut – jeden pierścień proksymalnie i jeden pierścień względem deformacji. Oba pierścienie są połączone zawiasami i prętami gwintowanymi.
Faza rozproszenia:
Dystrakcja w celu korekcji deformacji jest zazwyczaj rozpoczynana 10. dnia i kontynuowana w tempie około 3 mm dziennie, aż do momentu skorygowania deformacji. Czas trwania korekcji zależy od ilości korygowanej deformacji i różnicy długości kończyn. Po całkowitym skorygowaniu deformacji aparat jest blokowany.
Faza konsolidacji:
Faza ta trwa od fazy blokowania do zakończenia formowania się kości stałej. Zajmuje około 2-3 miesięcy. Gdy kość jest stała, pierścienie mocujące Ilizarowa są usuwane. Pacjent jest początkowo mobilizowany do częściowego obciążania, a później do pełnego obciążania z podparciem.
Artykuł napisany przez:
Dr R. Gopalakrishnan
Główny chirurg ortopeda
Szpitale Apollo, Ćennaj.
Rano 
popołudnie 
wieczór 