Pakar bedah ortopedik menggunakan pelbagai ujian diagnostik untuk membantu mengenal pasti sifat khusus kecederaan atau gangguan muskuloskeletal dan mereka menggunakan keputusan ujian ini untuk merancang kursus rawatan yang sesuai. Berikut ialah beberapa ujian diagnostik yang paling kerap digunakan untuk kecederaan dan keadaan muskuloskeletal.
Pemeriksaan fizikal
Seorang doktor boleh memberitahu banyak tentang kesihatan anda hanya dengan melihat anda. Tanda dan gejala yang jelas termasuk otot yang lemah (atrofi) atau tidak simetri, penjajaran yang tidak betul, bengkak, perubahan warna kulit (seperti lebam atau kemerahan yang mungkin menunjukkan keradangan) dan ketumbuhan seperti sista, kapalan atau jagung.
Palpation
Palpasi bermaksud menyentuh. Semasa pemeriksaan fizikal, doktor mungkin merasakan sendi pesakit untuk melihat sama ada mereka hangat atau bengkak, yang merupakan tanda-tanda keradangan. Dia mungkin memberi tekanan pada otot atau sendi untuk mengenal pasti kawasan kelembutan. Palpasi juga boleh digunakan untuk mengenal pasti lokasi ketumbuhan seperti tumor atau sista. Seorang doktor mungkin meletakkan tangan di atas sendi dan meminta anda untuk menggerakkan sendi, terutamanya jika anda mengadu tentang sensasi "meletus" atau "tersentak". Ini membolehkan doktor merasakan tendon semasa ia bergerak di atas sendi. Jika seseorang mengalami kehelan sendi, doktor mungkin meraba kawasan tersebut sebelum cuba menjajarkan semula tulang.
Ujian Julat Pergerakan
Ujian julat pergerakan juga boleh dipanggil ujian fleksibiliti. Ia digunakan untuk mengukur sejauh mana anda boleh menggerakkan sendi. Sesetengah sendi seperti ibu jari dan bahu mempunyai pelbagai gerakan, hampir bulatan lengkap. Sendi lain seperti lutut adalah seperti engsel dan mempunyai julat pergerakan yang lebih terhad. Ujian julat pergerakan mungkin aktif atau pasif. Dalam ujian aktif, anda melakukan semua pergerakan. Dalam ujian pasif, doktor akan memegang bahagian kaki dan menggerakkannya.
Ujian Otot
Otot sebagai tisu lembut, tidak kelihatan pada sinar-X. Jadi ujian otot adalah bahagian penting dalam pemeriksaan fizikal. Kelemahan pada otot mungkin menunjukkan kecederaan pada tendon yang menyambungkan otot ke tulang, kecederaan pada saraf yang menguatkan otot, atau kelemahan umum otot itu sendiri daripada tidak digunakan. Untuk menguji kekuatan otot, doktor mungkin meminta pesakit untuk bergerak dengan cara tertentu semasa dia menggunakan daya rintangan. Sebagai contoh, doktor mungkin meminta anda duduk di kerusi dan kemudian cuba mengangkat satu lutut sambil menekan kaki atas anda atau doktor mungkin memegang siku pesakit pada sudut 90 darjah dan meminta untuk membengkokkan pergelangan tangan ke bawah. Mengukur kekuatan cengkaman dengan meminta untuk memicit tangan doktor adalah satu lagi jenis ujian otot.
Radiograf (X-ray)
Sinar-X (radiografi) merupakan teknik pengimejan diagnostik yang paling biasa dan tersedia secara meluas. Walaupun pesakit mengadu tentang terseliuh di pergelangan tangan atau buku lali, doktor mungkin akan mengarahkan radiografi untuk memastikan tiada tulang yang patah. Sinar-X sentiasa digunakan untuk patah tulang dan dislokasi sendi, dan juga mungkin disyorkan jika doktor anda mengesyaki kerosakan pada tulang atau sendi akibat keadaan lain seperti artritis atau osteonekrosis (kematian sel tulang). Tulang, tumor dan bahan padat lain kelihatan putih atau cerah kerana ia menyerap radiasi. Tisu lembut dan patah tulang membiarkan radiasi melaluinya, menjadikan bahagian-bahagian ini kelihatan lebih gelap.
Absorptiometri sinar-X dwi-tenaga
Absorptiometri sinar-X dua tenaga (DEXA) ialah ujian yang paling banyak digunakan untuk mengukur ketumpatan tulang. Ia boleh memantau dengan tepat dan tepat perubahan ketumpatan tulang pada pesakit osteoporosis yang sedang menjalani rawatan. Mesin ini mengambil gambar tulang, jumlah badan, tulang belakang, pinggul dan pergelangan tangan dan mengira ketumpatannya. Ia tidak menyakitkan dan tidak invasif, tidak memerlukan persediaan khas.
Untuk peperiksaan ini, seseorang perlu berbaring di atas meja empuk manakala mesin pengimbas sinar-X bergerak ke atas badan untuk menangkap imej pinggul, tulang belakang atau seluruh badan. Peperiksaan mengambil masa kira-kira 20 minit untuk diselesaikan, dan dos sinaran dari x-ray adalah kurang daripada yang digunakan untuk X-ray dada. Ketumpatan tulang pesakit dan risiko patah tulang dibandingkan dengan julat "normal" untuk orang yang sama umur serta kepada ketumpatan tulang maksimum yang mungkin.
Kajian Makmal
Kajian makmal darah, air kencing atau cecair sendi (sinovial) digunakan untuk mengenal pasti kehadiran dan jumlah bahan kimia, protein dan bahan lain. Doktor boleh memerintahkan pelbagai kajian makmal bergantung kepada apa yang dia dapati semasa pemeriksaan awal. Sesetengah keadaan, seperti arthritis rheumatoid, mungkin dikenal pasti dengan kehadiran bahan tertentu dalam darah anda. Sebagai contoh, kajian makmal boleh mengenal pasti jumlah asid urik dalam darah, yang merupakan penunjuk gout. Kiraan sel darah putih yang tinggi dalam cecair sendi mungkin menunjukkan keradangan atau jangkitan yang teruk. Ujian makmal biasanya diperlukan sebelum pembedahan untuk mengenal pasti keabnormalan perubatan.
Ultrasound Doppler
Apabila pakar Ortopedik mengesyaki pesakit mempunyai penyumbatan pada saluran darah kaki atau lengan, dia mungkin akan menetapkan ujian ultrasound. Ultrasound menggunakan gelombang bunyi frekuensi tinggi yang bergema dari badan. Ini menghasilkan gambaran saluran darah. Sistem audio Doppler menghantar bunyi "berdenyut" dari lantai darah. Ini adalah ujian bukan invasif yang tidak mempunyai kesan sampingan.
Imbasan Tulang
Dua jenis ujian yang sangat berbeza boleh dipanggil imbasan tulang. Satu jenis menguji ketumpatan tulang dan digunakan untuk mendiagnosis Osteoporosis. Imbasan tulang jenis ini menggunakan pancaran sinar-X sempit atau ultrasound untuk melihat betapa pepejal tulang itu. Tiada persediaan diperlukan untuk ujian ini, yang hanya mengambil masa beberapa minit dan tidak mempunyai kesan sampingan.
Imbasan tulang jenis kedua digunakan untuk mengenal pasti kawasan di mana terdapat pembentukan tulang yang luar biasa aktif. Ia sering digunakan untuk menentukan tapak patah tekanan atau kehadiran arthritis, jangkitan, atau kanser. Kira-kira tiga jam sebelum imbasan, pesakit akan diberi dos bahan radioaktif ringan yang dipanggil "technetium" melalui saluran intravena (IV). Bahan ini berlaku secara semula jadi di dalam badan dan digunakan dalam proses pembentukan tulang. Imbasan tulang itu sendiri dilakukan kira-kira tiga jam kemudian, yang memberikan masa tulang untuk menyerap teknetium. Semasa pesakit berbaring di atas meja, kamera nuklear khas mengambil gambar seluruh badan. Proses ini mengambil masa 30 hingga 90 minit. Kawasan aktiviti pembentukan tulang yang tidak normal akan kelihatan lebih cerah daripada seluruh rangka.
Tomografi Berkomputer (Imbasan CT)
Imbasan CT ( Tomografi Berkomputer) menggabungkan sinar-X dengan teknologi komputer untuk menghasilkan imej keratan rentas badan yang lebih terperinci. Ia mungkin akan diarahkan jika doktor mengesyaki tumor atau patah tulang yang tidak muncul pada sinar-X (seperti pada tulang selangka atau pelvis) atau sekiranya berlaku trauma teruk pada dada, abdomen, pelvis atau saraf tunjang. Proses ini tidak menyakitkan. Pesakit diminta untuk berbaring tidak bergerak di atas meja sambil ia meluncur ke tengah pengimbas CT seperti silinder. Tiub sinar-X berputar perlahan-lahan di sekeliling pesakit, mengambil banyak gambar dari semua arah. Komputer menggabungkan imej untuk menghasilkan pandangan dua dimensi yang jelas pada skrin televisyen. Seseorang mungkin perlu minum atau disuntik dengan barium sulfat atau pewarna supaya bahagian badan tertentu dapat dilihat dengan lebih jelas.
Pemantauan Resonans Magnetik (MRI)
MRI (imej resonans magnetik) menggunakan medan magnet dan komputer yang canggih untuk mengambil gambar resolusi tinggi tulang dan tisu lembut seseorang, menghasilkan imej keratan rentas badan anda. Ia boleh digunakan untuk membantu mendiagnosis otot koyak, ligamen dan rawan, cakera hernia, masalah pinggul atau pelvis dan keadaan lain. MRI mencipta medan magnet di sekeliling pesakit, kemudian memancarkan gelombang radio ke kawasan badan untuk digambarkan. Gelombang radio menyebabkan tisu bergema. Komputer merekodkan kadar di mana pelbagai bahagian badan (tendon, ligamen, saraf) mengeluarkan getaran ini dan menterjemah data ke dalam gambar dua dimensi yang terperinci. Jika seseorang mempunyai implan, klip logam atau objek logam lain di dalam badan ini perlu dimaklumkan kepada doktor sebelum menjalani imbasan MRI.
Album
Diskografi ialah ujian yang digunakan untuk menentukan sama ada cakera, (lapik kusyen yang memisahkan tulang tulang belakang), adalah punca sakit belakang. Ia boleh dilakukan sebelum pembedahan untuk mengenal pasti secara positif cakera yang menyakitkan.
Sebelum prosedur bermula, pesakit akan diberikan antibiotik dan ubat relaksasi melalui saluran IV. Ubat digunakan untuk mengebaskan kulit di atas tapak ujian. Semasa prosedur, doktor menegaskan jarum ke dalam satu atau lebih cakera dan menyuntik pewarna kontras. Pesakit akan berasa sakit apabila pewarna dimasukkan ke dalam cakera yang bermasalah. Selepas itu, imbasan CT akan menunjukkan sebarang perubahan dalam saiz atau bentuk cakera. Seseorang mungkin mengalami sedikit ketidakselesaan otot selepas prosedur; doktor boleh menetapkan ubat penahan sakit untuk mengurangkan ketidakselesaan.
Arthrografi
Arthrography sering digunakan untuk membantu mendiagnosis punca sakit sendi yang tidak dapat dijelaskan. Larutan kontras iodin disuntik ke dalam kawasan sendi untuk membantu menyerlahkan struktur sendi, seperti ligamen, rawan, tendo dan kapsul sendi. Beberapa sinar-X sendi diambil, menggunakan fluoroskop, sekeping peralatan sinar-x khas yang segera menunjukkan imej. Pesakit mungkin diminta berpuasa sebelum peperiksaan. Semasa pemeriksaan, pesakit mungkin diminta untuk menggerakkan sendi ke pelbagai kedudukan semasa imej diambil. Adalah perkara biasa untuk mengalami sedikit ketidakselesaan atau kesemutan semasa prosedur. Jika pesakit mungkin hamil, atau alah kepada iodin atau kerang, ini mesti dimaklumkan kepada doktor kerana pesakit mungkin menghadapi risiko komplikasi yang lebih tinggi.
Elektromilogi
Elektromiografi (EMG) merekod dan menganalisis aktiviti elektrik dalam otot. Ia digunakan untuk mengetahui lebih lanjut tentang fungsi saraf di lengan dan kaki. Sebagai contoh, patah tulang lengan atas (humerus) boleh merobek atau mencubit saraf radial. EMG boleh digunakan untuk mengenal pasti kerosakan jika fungsi saraf tidak kembali dalam tempoh 4 bulan selepas kecederaan. Biasanya, seseorang boleh mendapatkan keputusan sejurus selepas ujian.
Kajian Pengaliran Saraf (NCS)
Kajian pengaliran saraf sering dilakukan bersama-sama dengan elektromiogram untuk menentukan sama ada saraf berfungsi dengan normal. Ia mungkin disyorkan jika seseorang mempunyai simptom sindrom carpal tunnel atau perangkap saraf ulnar yang lain. Doktor yang menjalankan ujian akan melekatkan wayar (elektrod) pada kulit di pelbagai tempat di sepanjang laluan saraf. Kemudian doktor merangsang saraf dengan arus elektrik. Semasa arus mengalir ke laluan saraf, elektrod yang diletakkan di sepanjang jalan menangkap isyarat dan mengukur kelajuannya. Dalam saraf yang sihat, isyarat elektrik boleh bergerak pada kelajuan sehingga 120 batu sejam. Jika saraf rosak, bagaimanapun, isyarat akan menjadi lebih perlahan dan lemah. Dengan merangsang saraf di pelbagai tempat, doktor boleh menentukan tapak khusus kecederaan.
Imbasan CT Dipertingkat Kontras Intratekal
Ujian ini menggunakan pewarna kontras untuk menggambarkan saluran tulang belakang dan akar saraf di tulang belakang. Ia boleh digunakan untuk membantu mendiagnosis masalah belakang seperti stenosis tulang belakang, terutamanya pada pesakit dengan perentak jantung atau orang lain yang tidak boleh menjalani MRI. Doktor menggunakan ubat kebas pada kulit, yang mungkin menyengat selama beberapa minit. Doktor menggunakan panduan sinar-X untuk menyuntik dos cecair kontras (pewarna) yang sangat rendah ke dalam cecair tulang belakang. Imbasan CT kemudian diberikan. Walaupun tiada persediaan khas diperlukan, rehat tidur yang ketat diperlukan sekurang-kurangnya 24 jam selepas ujian untuk mengelakkan sakit kepala tulang belakang. Sakit kepala ini boleh berlaku kerana beberapa cecair yang mengelilingi otak dan saraf tunjang mungkin bocor keluar melalui tapak suntikan. Ujian itu sendiri mungkin mengambil masa beberapa jam kerana ia mungkin mengambil masa yang lama untuk pewarna untuk mencapai kawasan yang menjadi kebimbangan.
Aspirasi dan Analisis Bersama
Aspirasi bersama mungkin merupakan ujian diagnostik dan pilihan rawatan. Dalam keadaan seperti bursitis, terdapat pengumpulan cecair yang mengakibatkan bengkak dan tekanan. Pengumpulan cecair yang serupa di sekeliling sendi boleh berlaku dengan kecederaan dan arthritis.
Aspirasi, atau mengeluarkan cecair melalui picagari, boleh mengurangkan bengkak dan melegakan tekanan. Doktor akan menyapu kulit dengan larutan antibakteria sebelum memasukkan jarum penyedut. Pesakit mungkin merasakan sedikit tekanan dan kesakitan semasa jarum dimasukkan, tetapi ini harus dilegakan apabila cecair dikeluarkan.
Selepas ujian, doktor mungkin menghantar cecair ke makmal untuk dianalisis. Dalam keadaan kecederaan, mungkin terdapat darah dalam cecair atau titisan lemak dari sumsum tulang, yang menunjukkan kehadiran patah tulang. Analisis juga boleh menentukan sama ada cecair terhasil daripada jangkitan atau tindak balas keradangan.
Tomografi Komputer Kuantitatif
Tomografi komputer kuantitatif (QCT) digunakan untuk mengukur kepadatan mineral tulang (BMD) untuk osteoporosis. Ia serupa dengan imbasan CT biasa, tetapi menggunakan pakej perisian komputer yang menentukan ketumpatan tulang di pinggul atau tulang belakang. Teknik ini menyediakan pengimejan tiga dimensi yang benar dan melaporkan BMD sebagai ukuran ketumpatan volum sebenar. Ini membolehkan doktor memberi tumpuan kepada kawasan tertentu.
Biopsi Otot
Biopsi otot ialah prosedur yang digunakan untuk mendiagnosis penyakit yang melibatkan tisu otot. Tisu dan sel daripada otot tertentu dikeluarkan dan dilihat secara mikroskopik. Prosedur ini hanya memerlukan sekeping kecil tisu untuk dikeluarkan dari otot yang ditetapkan.
Sampel tisu diperoleh dengan memasukkan jarum biopsi ke dalam otot. Apabila ia dikeluarkan dari otot, sekeping kecil tisu kekal di dalam jarum. Doktor boleh memasukkan jarum biopsi beberapa kali di bahagian otot yang berlainan untuk mendapatkan sampel yang mencukupi untuk ujian.
Biopsi otot dilakukan untuk menilai sistem muskuloskeletal untuk keabnormalan. Pelbagai proses penyakit boleh menyebabkan kelemahan otot atau kesakitan. Keadaan ini mungkin berkaitan dengan masalah dengan sistem saraf, tisu penghubung, sistem vaskular, atau sistem muskuloskeletal.
Venografi
Venografi digunakan untuk menentukan sama ada anda mempunyai bekuan darah di kaki anda, keadaan yang dipanggil trombosis urat dalam. Ini adalah keadaan yang serius kerana jika bekuan itu pecah, ia boleh pergi ke paru-paru anda, mewujudkan keadaan yang boleh membawa maut yang dipanggil embolisme pulmonari.
Dalam ujian ini, larutan kontras (atau pewarna) disuntik perlahan-lahan ke dalam kaki anda semasa anda berbaring di atas meja sinar-X yang condong. Pewarna menyebabkan rasa hangat dan memerah pada kaki. X-ray diambil untuk mengenal pasti lokasi bekuan. Selepas ujian, cecair jernih disuntik di tempat yang sama untuk membersihkan pewarna dari urat anda. Ujian mengambil masa kurang dari satu jam dan boleh dilakukan secara pesakit luar.
Artikel yang ditulis oleh:
Dr Mani Ramesh
Perunding Pakar Bedah Ortopedik
Apollo Hospitals, Chennai
Pagi 
petang 
petang 