جراحان ارتوپد از انواع تست های تشخیصی برای کمک به شناسایی ماهیت خاص آسیب یا اختلال اسکلتی عضلانی استفاده می کنند و از نتایج این آزمایش ها برای برنامه ریزی یک دوره درمانی مناسب استفاده می کنند. در اینجا برخی از متداول‌ترین آزمایش‌های تشخیصی برای آسیب‌ها و شرایط اسکلتی عضلانی وجود دارد.
معاینهی جسمی
یک پزشک به سادگی با نگاه کردن به شما می تواند چیزهای زیادی در مورد سلامت شما بگوید. علائم و نشانه‌های واضح عبارتند از: ضعف (آتروفی) یا نامتقارن بودن عضلات، تراز نامناسب، تورم، تغییر رنگ پوست (مانند کبودی یا قرمزی که ممکن است نشان دهنده التهاب باشد) و رشدهایی مانند کیست، پینه یا میخچه.
تپش قلب
لمس به معنای لمس کردن است. در طول معاینه فیزیکی، پزشک ممکن است مفاصل بیمار را برای دیدن گرم یا متورم بودن آنها احساس کند که این نشانه‌های التهاب است. او ممکن است برای شناسایی ناحیه حساس به عضله یا مفصل فشار وارد کند. همچنین می توان از لمس برای شناسایی محل رشد تومورها یا کیست ها استفاده کرد. پزشک ممکن است دستی را روی یک مفصل بگذارد و از شما بخواهد که مفصل را حرکت دهید، به خصوص اگر از احساس «ترکیدن» یا «قطع کردن» شکایت دارید. این به پزشک امکان می‌دهد تا تاندون‌ها را هنگام حرکت روی مفصل حس کند. اگر فردی دچار دررفتگی مفصل باشد، پزشک ممکن است قبل از تلاش برای تراز کردن مجدد استخوان‌ها، آن ناحیه را لمس کند.
تست محدوده حرکت
تست های دامنه حرکتی را می توان تست انعطاف پذیری نیز نامید. آنها برای اندازه گیری اینکه چقدر می توانید مفصل را حرکت دهید استفاده می شود. برخی از مفاصل مانند شست و شانه دامنه حرکتی وسیعی دارند، تقریبا یک دایره کامل. سایر مفاصل مانند زانو مانند لولا هستند و دامنه حرکتی محدودتری دارند. تست های دامنه حرکتی ممکن است فعال یا غیرفعال باشند. در تست های فعال، شما تمام حرکات را انجام می دهید. در آزمایش‌های غیرفعال، پزشک اندام را نگه می‌دارد و آن را حرکت می‌دهد.
تست های عضلانی
ماهیچه هایی که بافت نرم هستند، در اشعه ایکس ظاهر نمی شوند. بنابراین تست عضله بخش مهمی از معاینه فیزیکی است. ضعف در عضله ممکن است نشان دهنده آسیب به تاندون هایی باشد که عضله را به استخوان متصل می کند، آسیب به اعصابی که عضله را نیرو می دهد یا ضعف عمومی خود عضله در اثر عدم استفاده. برای آزمایش قدرت عضلات، پزشک ممکن است از بیمار بخواهد در حالی که نیروی مقاومتی را اعمال می کند، به روش های خاصی حرکت کند. به عنوان مثال، ممکن است پزشک از شما بخواهد روی یک صندلی بنشینید و سپس سعی کند یک زانو را در حالی که روی پای بالایی شما فشار می‌آورد بالا بیاورد یا ممکن است آرنج بیمار را با زاویه 90 درجه نگه دارد و بخواهد مچ دست را به سمت پایین خم کند. اندازه گیری قدرت گرفتن با درخواست برای فشردن دست پزشک، نوع دیگری از آزمایش عضلانی است.
رادیوگرافی (اشعه ایکس)
اشعه ایکس (رادیوگرافی) رایج‌ترین و در دسترس‌ترین تکنیک‌های تصویربرداری تشخیصی هستند. حتی اگر بیمار از پیچ‌خوردگی مچ دست یا مچ پا شکایت داشته باشد، پزشک احتمالاً برای اطمینان از عدم شکستگی استخوان، رادیوگرافی تجویز می‌کند. اشعه ایکس همیشه برای شکستگی‌ها و دررفتگی‌های مفاصل استفاده می‌شود و همچنین در صورتی که پزشک به آسیب استخوان یا مفصل ناشی از سایر بیماری‌ها مانند آرتروز یا استئونکروز ( مرگ سلول‌های استخوانی) مشکوک باشد، ممکن است توصیه شود. استخوان‌ها، تومورها و سایر مواد متراکم به دلیل جذب اشعه، سفید یا روشن به نظر می‌رسند. بافت‌های نرم و شکستگی‌های استخوان اجازه عبور اشعه را می‌دهند و باعث می‌شوند این قسمت‌ها تیره‌تر به نظر برسند.
جذب سنجی اشعه ایکس با انرژی دوگانه
جذب سنجی اشعه ایکس با انرژی دوگانه (DEXA) پرکاربردترین آزمایش برای اندازه گیری تراکم استخوان است. این می تواند به طور دقیق و دقیق تغییرات تراکم استخوان را در بیماران مبتلا به پوکی استخوان که تحت درمان هستند نظارت کند. این دستگاه از استخوان ها، کل بدن، ستون فقرات، لگن و مچ دست عکس گرفته و تراکم آنها را محاسبه می کند. بدون درد و غیر تهاجمی است و نیاز به آمادگی خاصی ندارد.
برای این معاینه، فرد باید روی یک میز پرشده دراز بکشد در حالی که دستگاه اسکن اشعه ایکس روی بدن حرکت می کند تا از لگن، ستون فقرات یا کل بدن عکس بگیرد. تکمیل معاینه حدود 20 دقیقه طول می کشد و دوز تابش اشعه ایکس کمتر از مقدار مصرف شده برای اشعه ایکس قفسه سینه است. تراکم استخوان بیمار و خطر شکستگی با محدوده "طبیعی" برای افراد هم سن و همچنین با حداکثر تراکم استخوان ممکن مقایسه می شود.
مطالعات آزمایشگاهی
مطالعات آزمایشگاهی خون، ادرار یا مایعات مفصلی (سینوویال) برای شناسایی وجود و مقدار مواد شیمیایی، پروتئین ها و سایر مواد استفاده می شود. پزشک ممکن است بسته به آنچه که در معاینه اولیه پیدا می کند، مطالعات آزمایشگاهی مختلفی را تجویز کند. برخی از بیماری ها، مانند آرتریت روماتوئید، ممکن است با وجود یک ماده خاص در خون شما شناسایی شود. به عنوان مثال، مطالعات آزمایشگاهی می تواند میزان اسید اوریک خون را که نشانگر نقرس است، شناسایی کند. تعداد بالای گلبول های سفید در مایع مفصلی ممکن است نشان دهنده التهاب یا عفونت شدید باشد. معمولاً قبل از جراحی برای شناسایی ناهنجاری‌های پزشکی، آزمایش‌های آزمایشگاهی لازم است.
سونوگرافی داپلر
وقتی متخصص ارتوپدی به انسداد رگ‌های خونی پاها یا دست‌ها مشکوک می‌شود، ممکن است آزمایش سونوگرافی تجویز کند. سونوگرافی از امواج صوتی با فرکانس بالا استفاده می‌کند که از بدن منعکس می‌شوند. این کار تصویری از رگ‌های خونی ایجاد می‌کند. سیستم صوتی داپلر صدای "شتاب" کف خون را منتقل می‌کند. این یک آزمایش غیرتهاجمی است که هیچ عارضه جانبی ندارد.
اسکن استخوان
دو نوع آزمایش بسیار متفاوت را می‌توان اسکن استخوان نامید. یک نوع آن تراکم استخوان را آزمایش می کند و برای تشخیص پوکی استخوان استفاده می شود. این نوع اسکن استخوان از پرتوهای باریک اشعه ایکس یا اولتراسوند استفاده می‌کند تا ببیند استخوان چقدر محکم است. برای این آزمایش که فقط چند دقیقه طول می کشد و هیچ عارضه ای ندارد نیازی به آمادگی نیست.
نوع دوم اسکن استخوان برای شناسایی مناطقی که تشکیل استخوان غیرمعمول فعال وجود دارد استفاده می شود. این اغلب برای مشخص کردن مکان های شکستگی استرس یا وجود آرتریت، عفونت یا سرطان استفاده می شود. حدود سه ساعت قبل از اسکن، دوز ماده رادیواکتیو خفیف به نام "تکنسیوم" از طریق یک خط داخل وریدی (IV) به بیمار داده می شود. این ماده به طور طبیعی در بدن وجود دارد و در فرآیند تشکیل استخوان استفاده می شود. اسکن استخوان حدود سه ساعت بعد انجام می شود که به استخوان زمان می دهد تا تکنسیوم را جذب کند. هنگامی که بیمار روی میز دراز می کشد، یک دوربین هسته ای ویژه از تمام بدن عکس می گیرد. این فرآیند 30 تا 90 دقیقه طول می کشد. نواحی فعالیت غیرطبیعی تشکیل استخوان نسبت به بقیه اسکلت روشن تر به نظر می رسند.
توموگرافی کامپیوتری (سی تی اسکن)
سی‌تی‌اسکن ( توموگرافی کامپیوتری) اشعه ایکس را با فناوری رایانه ترکیب می‌کند تا تصویری دقیق‌تر و مقطعی از بدن ایجاد کند. اگر پزشک به تومور یا شکستگی مشکوک باشد که در تصاویر اشعه ایکس دیده نمی‌شود (مانند استخوان ترقوه یا لگن) یا در صورت ضربه شدید به قفسه سینه، شکم، لگن یا نخاع، ممکن است این روش را تجویز کند. این فرآیند بدون درد است. از بیمار خواسته می‌شود که بی‌حرکت روی میز دراز بکشد و میز به داخل مرکز اسکنر سی‌تی‌اسکن استوانه‌ای شکل می‌لغزد. یک لوله اشعه ایکس به آرامی در اطراف بیمار می‌چرخد و تصاویر زیادی از همه جهات می‌گیرد. یک رایانه تصاویر را ترکیب می‌کند تا یک نمای دو بعدی واضح روی صفحه تلویزیون ایجاد کند. ممکن است لازم باشد فرد سولفات باریم یا یک رنگ بنوشد یا تزریق شود تا قسمت‌های خاصی از بدن واضح‌تر دیده شوند.
تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)
MRI (تصویر تشدید مغناطیسی) از میدان های مغناطیسی و یک کامپیوتر پیچیده برای گرفتن عکس هایی با وضوح بالا از استخوان ها و بافت های نرم فرد استفاده می کند و در نتیجه تصویر مقطعی از بدن شما ایجاد می کند. می توان از آن برای کمک به تشخیص پارگی عضلات، رباط ها و غضروف، فتق دیسک، مشکلات لگن یا لگن و سایر شرایط استفاده کرد. MRI یک میدان مغناطیسی در اطراف بیمار ایجاد می‌کند، سپس امواج رادیویی را به ناحیه‌ای از بدن که قرار است تصویر شود، ارسال می‌کند. امواج رادیویی باعث تشدید بافت ها می شود. یک کامپیوتر سرعتی را که بخش‌های مختلف بدن (تاندون‌ها، رباط‌ها، اعصاب) این ارتعاشات را منتشر می‌کنند، ثبت می‌کند و داده‌ها را به تصویری دقیق و دو بعدی تبدیل می‌کند. اگر فردی ایمپلنت، گیره فلزی یا سایر اجسام فلزی در بدن دارد، باید قبل از انجام اسکن MRI به پزشک اطلاع داده شود.
داستانی
دیسکوگرافی آزمایشی است که برای تعیین اینکه آیا دیسک‌ها (بالشتک‌هایی که استخوان‌های ستون فقرات را جدا می‌کنند) منشا کمردرد هستند یا خیر، استفاده می‌شود. ممکن است قبل از جراحی برای شناسایی مثبت دیسک(های) دردناک انجام شود.
قبل از شروع عمل، از طریق خط IV به بیمار آنتی بیوتیک و داروهای آرامش بخش داده می شود. از دارو برای بی حس کردن پوست روی محل آزمایش استفاده می شود. در حین عمل، پزشک یک سوزن را به یک یا چند دیسک وارد کرده و رنگ کنتراست را تزریق می کند. هنگامی که رنگ به دیسک مشکل وارد می شود، بیمار احساس درد می کند. پس از آن، سی تی اسکن هرگونه تغییر در اندازه یا شکل دیسک را نشان می دهد. ممکن است فرد بعد از عمل مقداری ناراحتی عضلانی را تجربه کند. پزشک می تواند برای کاهش ناراحتی مسکن تجویز کند.
آرتروگرافی
آرتروگرافی اغلب برای کمک به تشخیص علت درد مفاصل غیرقابل توضیح استفاده می شود. محلول ید کنتراست به ناحیه مفصل تزریق می شود تا به برجسته سازی ساختارهای مفصلی مانند رباط ها، غضروف ها، تاندرها و کپسول مفصلی کمک کند. چندین عکس با اشعه ایکس از مفصل با استفاده از فلوروسکوپ، یک قطعه ویژه از تجهیزات اشعه ایکس که بلافاصله تصویر را نشان می دهد، گرفته می شود. ممکن است از بیمار خواسته شود که قبل از معاینه روزه بگیرد. در طول معاینه، ممکن است از بیمار خواسته شود که مفصل را در موقعیت‌های مختلف در حین گرفتن تصاویر حرکت دهد. احساس ناراحتی یا سوزن سوزن شدن در طول عمل طبیعی است. اگر ممکن است بیمار باردار باشد یا به ید یا صدف آلرژی داشته باشد، این موضوع باید به پزشک اطلاع داده شود زیرا ممکن است بیمار در معرض خطر بالاتری از عوارض باشد.
الکترومیوگرافی
الکترومیوگرافی (EMG) فعالیت الکتریکی در عضلات را ثبت و تجزیه و تحلیل می کند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد عملکرد اعصاب در بازوها و پاها استفاده می شود. به عنوان مثال، شکستگی استخوان بازو (هومروس) ممکن است عصب رادیال را پاره یا نیشگون بگیرد. اگر عملکرد عصبی در عرض 4 ماه پس از آسیب عود نکند، می توان از EMG برای شناسایی آسیب استفاده کرد. معمولاً می توان بلافاصله پس از آزمایش نتیجه را دریافت کرد.
مطالعه هدایت عصبی (NCS)
مطالعات هدایت عصبی اغلب همراه با الکترومیوگرام انجام می شود تا مشخص شود که آیا عصب به طور طبیعی کار می کند یا خیر. اگر فردی علائم سندرم تونل کارپال یا سایر گیر افتادن عصب اولنار را داشته باشد، ممکن است توصیه شود. دکتری که آزمایش را انجام می دهد، سیم ها (الکترودها) را در نقاط مختلف در امتداد مسیر عصبی به پوست می چسباند. سپس پزشک با جریان الکتریکی عصب را تحریک می کند. همانطور که جریان در مسیر عصبی حرکت می کند، الکترودهایی که در مسیر قرار می گیرند سیگنال را گرفته و سرعت آن را اندازه گیری می کنند. در اعصاب سالم، سیگنال های الکتریکی می توانند با سرعت 120 مایل در ساعت حرکت کنند. با این حال، اگر عصب آسیب دیده باشد، سیگنال کندتر و ضعیف تر خواهد بود. با تحریک عصب در نقاط مختلف، پزشک می تواند محل خاص آسیب را مشخص کند.
سی تی اسکن با کنتراست داخل نخاعی
این آزمایش از رنگ کنتراست برای تجسم کانال نخاعی و ریشه های عصبی در ستون فقرات استفاده می کند. ممکن است برای کمک به تشخیص مشکلات کمر مانند تنگی نخاع، به ویژه در بیمارانی که ضربان ساز دارند یا سایرین که نمی توانند MRI انجام دهند، استفاده شود. پزشک داروی بی‌حس‌کننده‌ای را روی پوست اعمال می‌کند که ممکن است برای چند دقیقه نیش بزند. پزشک از راهنمایی اشعه ایکس برای تزریق دوز بسیار کم مایع کنتراست (رنگ) به مایع نخاعی استفاده می کند. سپس سی تی اسکن انجام می شود. اگرچه هیچ آمادگی خاصی لازم نیست، اما برای جلوگیری از سردردهای نخاعی، حداقل 24 ساعت پس از انجام آزمایش، استراحت دقیق در بستر لازم است. این سردردها ممکن است به این دلیل رخ دهند که ممکن است مقداری از مایعی که مغز و نخاع را احاطه کرده است از طریق محل تزریق به بیرون نشت کند. خود آزمایش ممکن است چندین ساعت طول بکشد زیرا ممکن است طول بکشد تا رنگ به منطقه مورد نظر برسد.
آرمان مشترک و تجزیه و تحلیل
آسپیراسیون مفصل ممکن است هم یک آزمایش تشخیصی و هم یک گزینه درمانی باشد. در شرایطی مانند بورسیت، مایعی تجمع می یابد که منجر به تورم و فشار می شود. تجمع مایع مشابه در اطراف مفاصل می تواند با آسیب و آرتریت رخ دهد.
آسپیراسیون، یا خارج کردن مایع از طریق سرنگ، می تواند تورم را کاهش دهد و فشار را کاهش دهد. پزشک قبل از وارد کردن سوزن آسپیراسیون، پوست را با یک محلول ضد باکتری سواب می‌کشد. ممکن است هنگام وارد کردن سوزن، بیمار مقداری فشار و درد احساس کند، اما با برداشتن مایع باید این درد کاهش یابد.
پس از آزمایش، پزشک ممکن است مایع را برای تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه بفرستد. در شرایط آسیب، ممکن است خون در مایع یا قطرات چربی از مغز استخوان وجود داشته باشد که نشان دهنده وجود شکستگی است. تجزیه و تحلیل همچنین می تواند تعیین کند که آیا مایعات ناشی از عفونت یا یک پاسخ التهابی هستند.
توموگرافی کامپیوتری کمی
توموگرافی کامپیوتری کمی (QCT) برای اندازه گیری تراکم مواد معدنی استخوان (BMD) برای پوکی استخوان استفاده می شود. این شبیه به یک سی تی اسکن معمولی است، اما از یک بسته نرم افزاری کامپیوتری استفاده می کند که تراکم استخوان را در لگن یا ستون فقرات تعیین می کند. این تکنیک تصویربرداری سه بعدی واقعی را فراهم می کند و BMD را به عنوان اندازه گیری تراکم حجم واقعی گزارش می دهد. این به پزشک امکان می دهد تا روی یک منطقه خاص تمرکز کند.
بیوپسی عضلانی
بیوپسی عضلانی روشی است که برای تشخیص بیماری های مربوط به بافت عضلانی استفاده می شود. بافت و سلول های یک عضله خاص برداشته می شوند و به صورت میکروسکوپی مشاهده می شوند. این روش فقط نیاز به برداشتن یک قطعه کوچک از بافت از عضله تعیین شده دارد.
نمونه بافت با وارد کردن سوزن بیوپسی در عضله به دست می آید. با برداشتن آن از عضله، تکه کوچکی از بافت در سوزن باقی می ماند. پزشک ممکن است سوزن بیوپسی را چندین بار در قسمت های مختلف عضله وارد کند تا نمونه کافی برای آزمایش به دست آید.
بیوپسی عضله برای ارزیابی سیستم اسکلتی عضلانی از نظر ناهنجاری ها انجام می شود. فرآیندهای مختلف بیماری می تواند باعث ضعف یا درد عضلانی شود. این شرایط ممکن است مربوط به مشکلات سیستم عصبی، بافت همبند، سیستم عروقی یا سیستم اسکلتی عضلانی باشد.
ونوگرافی
از ونوگرافی برای تعیین لخته خون در پای خود استفاده می شود، وضعیتی که ترومبوز ورید عمقی نامیده می شود. این یک وضعیت جدی است زیرا اگر لخته آزاد شود، می تواند به ریه های شما برود و یک وضعیت بالقوه کشنده به نام آمبولی ریه ایجاد کند.
در این آزمایش، یک محلول کنتراست (یا رنگ) به آرامی به پاهای شما تزریق می شود که روی میز اشعه ایکس کج دراز کشیده اید. این رنگ باعث ایجاد احساس گرما و برافروختگی در پا می شود. اشعه ایکس برای شناسایی محل لخته گرفته می شود. پس از آزمایش، یک مایع شفاف در همان نقطه تزریق می شود تا رنگ را از رگ های شما پاک کند. این آزمایش کمتر از یک ساعت طول می کشد و می تواند به صورت سرپایی انجام شود.
مقاله نوشته شده توسط:
دکتر مانی رامش
مشاور جراح ارتوپد
بیمارستانهای آپولو ، چنای
صبح 
بعد از ظهر 
عصر 